Mübah, lehine delilin bulunduğu, yani Kanun Koyucu'nun (Şâri') hitabında, birini diğerine tercih etmeksizin, fiil ile terk arasında tercih hakkı tanıyan şeydir. İbâha, hüküm çeşitlerinden biridir; çünkü Kanun Koyucu'nun hitabından bilinir ve başka bir yolla sabit olamaz. İbâha, bir fiilin işlenmesinde ya da terk edilmesinde zararın kaldırılması demek değildir. Eğer öyle olsaydı, bu hüküm vahyin gelişinden önce de sabit olurdu; oysa vahyin gelişinden önce hiçbir hitap yoktur. Bilakis ibâha, Kanun Koyucu'nun hitabının fiil ile terk arasında tercih hakkı tanıyarak geldiği durumdur. Vahyden ve onun gelişinden sonra sabit olur; dolayısıyla şer'î hükümlerdendir.

The permissible is that which textual evidence indicates upon as being the address of the legislator with a choice given in it between performance and abstention, without one being preferred over the other. The permissibility [ibāhah] is from the legal rulings, because it is ascertained from the legislator’s address, and cannot otherwise be established. The ibāhah is not the removal of harm from the commission of an action or its omission. If this were the case then its legislation would be established before the advent of the revelation, whilst there is no revelation prior to its coming. Rather the ibāhah is that which the address of the legislator came with of choice between performance and abstention. It is established from the revelation and after its advent; hence it is from the ahkām shari’ah.

Hükmün caiz olduğu belirlenen fıkhî hükümlerin her biri vahye dayanmalıdır. Bu hükümler, vahyin ne yasakladığı ne de izin verdiği konusunda sessiz kaldığı şeyler değildir. Tirmizî'nin Selman el-Farisî'den (ra) rivayet ettiği hadis ise şöyledir: Dedi ki: “Allah'ın Elçisi ﷺ'e tereyağı, peynir ve kürk hakkında soru sorulmuştu. O da şöyle buyurdu: ‘Helal, Allah'ın Kitabında helal kıldığıdır; haram, Allah'ın Kitabında haram kıldığıdır. Hakkında sustuğu şey ise, Allah'ın affettiklerindendir [‘afa ‘anhu].’” Bu hadis, Kur'an'ın hakkında sustuğu şeylerin mubah olduğunu göstermez. Çünkü hadiste hem haram hem de helal kılınan şeyler vardır ve Peygamber ﷺ'in şu sözü sahihtir: “Bana Kur'an ve onun bir benzeri verilmiştir.” (Ahmed) Dolayısıyla yukarıdaki hadisteki kastedilen anlam, vahyin hakkında sustuğu şeydir. Ancak vahyin bir şey hakkında sessiz kalması, onun caiz olduğu anlamına gelmez. Çünkü hadisteki “Helal, Allah'ın helal kıldığıdır” ifadesi, yasaklanmayan her şeyi kapsar; dolayısıyla vacibi, mendubu, mubahı ve mekruhu da kapsar, zira bunların hepsinin yasaklanmamış olması bakımından caiz olduğu doğrudur. Bu nedenle “Hakkında sustuğu şey” ifadesi, onun mubah olduğu anlamına gelmez.

The legal rulings in which permissibility has been established must each be based on the revelation. These rulings are not that about which the revelation is silent, such that it neither prohibits nor allows them. As for what was narrated by al-Tirmidhi from Salman al-Farisi (ra) that he said, “The Messenger of Allah (saw) was questioned about ghee, cheese and fur, so he said, ‘The halāl is that which Allah has made halāl in his Book, and the harām is that which Allah has made harām in his Book, and on that which He remained silent, it is from that which He has conceded [‘afa ‘anhu]’”, this does not indicate that that which the Qur’an is silent on is mubāh. This is because there are things prohibited and permitted in the Hadith, and it is authenticated from the Prophet (saw) that he said, “Indeed I have been given the Qur’an and its like with it” (Ahmad). Hence the meaning in the above Hadith is that which the revelation remained silent on. Yet the revelation remaining silent about something does not mean that it is permissible because his (saw) saying in the hadith, “The halāl is that which Allah has made halāl” includes everything that is not prohibited, so it includes the wājib, the mandūb, the mubāh, and the makrūh, since it is true of all of these that they are permissible in the sense that they are not prohibited. Therefore ‘that which He remained silent on’ does not mean that it is mubāh.

Hz. Peygamber'in (sav) "Allah'ın üzerinde sessiz kaldığı şey, O'nun ruhsat verdiği şeylerdendir" sözüne gelince ve yine başka bir hadiste (sav) "Üzerinde sessiz kaldığı şey de bir ruhsattır" (Beyhakî) sözüne ve başka bir hadiste "Allah, bazı şeyleri size bir ruhsat olarak sessiz geçmiştir; unutkanlıktan değil, bu yüzden onlar hakkında soru sormayın" (Beyhakî) sözüne gelince, Allah'ın şeyler üzerindeki sessizliğinin anlamı, onları helal kılmasıdır; öyle ki onları helal kılması, Allah tarafından bir ruhsat ve insanlara bir rahmet sayılır. Bunun delili, Sa'd İbn Ebi Vakkas'ın rivayet ettiği hadiste Resulullah'ın (sav) şu sözüdür: "Müslümanlar arasında Müslümanlara karşı en büyük suçlu, kendisine yasaklanmamış bir şeyi soran ve sorusu yüzünden o şeyin kendisine yasaklanmasına sebep olan kimsedir" (Müslim). Bu sözle, hakkında vahyin sessiz kaldığı bir şeyin yasaklanıp yasaklanmadığını soran kimse kastedilmektedir.

As for his (saw) saying, “on that which He remained silent, it is from that which He has conceded”, and his (saw) saying in another hadith, “and that which He remained silent on, then it is a concession” (Bayhaqi), and his saying in another hadith, “and He has remained silent about things as a concession to you, not out of forgetfulness, so do not ask about them” (Bayhaqi), the meaning of His silence on things is His making them halāl, such that His making them halāl is considered a concession from Allah, and a mercy to the people. This is by the evidence of the saying of the Messenger (saw) narrated in the hadith of Sa’d ibn Abi Waqqas, “The worst of the Muslims amongst the Muslims is the one who asks about a thing which is not prohibited on them and consequently becomes prohibited upon them due to his questioning,” (Muslim), referring to the one who asks about a thing about the prohibition of which the revelation is silent.

Bu nedenle bu hadislerdeki sükût, yasaktan sükût olup şer'î hükmü açıklamaktan sükût değildir. Sonradan yapılan yorum tutarlı değildir, çünkü Allah şer'î hükmü açıklamaktan hiç sükût etmemiştir. Aksine, O (swt) her şeyi açıklamıştır; nitekim şöyle buyurmaktadır:

Thus silence in this ahādith is silence from prohibition, not silence from clarifying the hukm shar’i. The later interpretation is not tenable since Allah has not remained silent from clarifying the hukm shar’i. To the contrary He has clarified it in all things, as He (swt) says,