Makkah'da inen kısım Kur'ân'ın yaklaşık üçte ikisine denk gelmekte olup bunlara Mekkî âyetler (makkiyy) denir. Bütünüyle ele alındığında, neredeyse tek bir hükmü ele almazlar; daha çok dinin temellerini açıklamaya ve insanları bunlara davet etmeye yöneliktirler. Bunlar arasında Allah'a ve Elçisi ﷺ'ne iman, Ahiret Günü, namazı kılma emri, dürüstlük ve emanet gibi ahlaki sıfatların tarifi ile zina, cinayet, kız çocuklarının diri diri gömülmesi, ölçü ve tartıda eksiklik gibi kötü fiillerin yasaklanması yer alır. Medine'de inen ikinci kısım ise Kur'ân'ın yaklaşık üçte birini oluşturur ve bunlara Medenî âyetler (madaniyy) denir. Bunlar satım, kiralama ve faiz gibi muamelât (işlemler) ile ilgili âyetler, zina ve hırsızlığın haddi gibi hudûddan, kasten öldüreni cezalandırma veya yol kesicilerin cezası gibi cinâyâttan (kısas ve cezalar) ve zina şahitliği gibi diğer şahitlikler de dâhil olmak üzere beyyinâttan (şahitlik delilleri) âyetlerdir. Ayrıca oruç, zekât, hac ve cihad gibi ibâdetlerle ilgili kalan hükümler de bu dönemde inmiştir. Bundan anlaşılıyor ki, namaz kurallarının Mekke'de inmiş olmasına rağmen, bunlar bir hükümler bütünü oluşturmaz; bunlar yalnızca bir çeşit hükmün bilgisidir. Medine'de inenler ise bütün ahkâmı içermektedir; bu yüzden bu tür hükümlerin bilgisi fıkıh sayılmaktadır. Dolayısıyla fıkhın Medine'de başladığını söylemek daha doğrudur; fıkıh pratik hükümlerden oluştuğu için, meydana gelen olayları ele almak üzere inmişlerdir. Ahkâm ayetlerinin çoğu, meydana gelmiş olaylarla ilgiliydi; bu yüzden ihtilaf edenler hükmü Allah'ın Elçisi'ne ﷺ havale ederler, o da onların arasında Allah'ın kendisine indirdiği kurallara göre hükmederdi. Ya da çözüm gerektiren bir problem ortaya çıktığında, hükmü bildiren bir ayet veya ayetler indirilirdi. Kur'an'ın parça parça (münecceman) indirilmesi budur. Dolayısıyla Kur'an'ın indirilişinde yasama yönü oldukça açıktı. Ayetler muhtemel olabilecek varsayımları değil, gerçekte meydana gelen olayları ve insanlar arasında gerçekten yaşanan sorunları ele alıyordu. Kur'an, Allah'ın Elçisi ﷺ Yüce Refik'e (er-refîku'l-a'lâ) kavuştuğu yıla kadar indirilmeye devam etti. Allah dini kemale erdirdi ve tamamladı ve O'nun, Bakara suresindeki şu sözü olan son ayetini ona ﷺ indirdi:
The portion that was revealed in Makkah approximates to about two thirds of the Qur’ān and they are designated as the Makkan verses (makkiyy). In their totality they barely deal with a single hukm, rather they are confined to explaining the fundamentals of the deen and calling people to them, such as the belief in Allah and His Messenger , the Day of Judgement, the command to perform Salah, characterisation by moral attributes such as honesty, trust, and forbidding evil actions such as fornication, murder, burying girls alive, deficiency in the measure and scales etc. The second portion that was revealed in Madina is close to a third of the Qur’ān and they are designated as the Madinan verses (madaniyy). They are verses of mu’amalat (transactions) such as selling, renting and usury and from the hudud, such as the hadd of zina (fornication) and stealing, from the jinayat (capital punishments) such as killing the one who killed someone intentionally or punishment of highway robbers and from the bayyinat (testimonial evidences) such as the testimony of zina and the rest of the testimonies, as well the remaining rules concerning the worships (‘ibadat) such as fasting, zakah, hajj and jihad were revealed. From this it becomes clear that even though rules of prayer were revealed in Makkah they do not form a body of rules but knowledge of a type of rule. As for what was revealed in Madina, they consisted of all the ahkām, which is why knowledge of such rules is considered fiqh. Therefore, it is more accurate for us to say that fiqh began in Madina and since fiqh constitutes practical rules, they have been revealed to treat incidents that have taken place. The verses of ahkām more often than not were in connection to the events that had taken place, so the disputants would refer judgement to the Messenger of Allah and he would judge between them according to the rules that Allah had revealed to him or on the occasion of problems requiring solutions an ayah or ayaats stating the hukm would be revealed. This is what it means for the Qur’ān to be revealed gradually (munajjaman). Therefore, the legislative aspect used to be quite evident in the revelation of the Qur’ān. The ayaats did not treat assumptions that may happen; rather, they treated issues that actually took place and problems that actually take place between people. The Qur’ān continued to be revealed until the year in which the Messenger of Allah left for the Sublime Companion (al-rafiq al-a’la). Allah perfected and completed the deen and He revealed to him the last ayah which is His saying in Sura al-Baqara: