17.2 Akdin Kurulması (in'iqad) Halifelik - İslami Kişilik | Quran Course

17.2 Akdin Kurulması (in'iqad) Halifelik - İslami Kişilik | Quran Course

0% read · 4 min left

İslami Kişilik Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

17.2 Akdin Kurulması (in'iqad) Halifelik

17.2 Contracting (in’iqad) The Khilafah

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī4 min readViewed 105 times

Hilafet, bir rıza ve tercih akdidir; çünkü yetki sahipleri arasında itaat hakkı olan kişiye itaat etme taahhüdüdür. Bu nedenle, hem hilafeti üstlenecek kişinin rızası hem de biat edenlerin rızası esastır. Dolayısıyla, biri halife olmayı reddeder ve bunu kabul etmezse, ona zorla kabul ettirilmez, bunun yerine başka bir kişi seçilir. Ayrıca, insanlardan zorla biat alınması caiz değildir; çünkü bu durumda biat akdi, zorlamayla çeliştiği için meşru sayılamaz. Hilafet, diğer akitler gibi her türlü zorlamadan uzak, rıza ve tercihe dayalı bir akittir. Ancak biatın, bağlayıcılığı kabul edilen kimseler tarafından gerçekleştirilmesi halinde, biat akdi tamamlanır ve seçilen kişi itaat edilmesi gereken yönetici olur. Bu noktada kendisine verilen biat, hilafet akdinin biatı olmaktan çıkar ve itaat biatına dönüşür. Bu durumda, geri kalan insanları ona biat etmeye zorlaması caizdir; çünkü bu biat, şeriatın gerektirdiği bir itaat biatıdır. Zorlamanın yasak olduğunu söylemek doğru değildir, çünkü bu durumdaki biat, hilafetin akdeden biatı değildir. Buna göre, başlangıçtaki biat, yalnızca rıza ve tercihle geçerli olan bir akittir. Ancak akdeden biat halifeye verildikten sonra, bu biat onun emrine itaat haline gelir ve zorlama, Allah'ın (SWT) emrini uygulamanın caiz olmasından kaynaklanır. Hilafet bir akit olduğu için, akdin geçerli sayılabilmesi için bir akdedici bulunmalıdır; tıpkı yargıda olduğu gibi, bir kimse başkası tarafından bu göreve atanmadıkça hakim olamaz; imârette de, kendisini bu göreve atayan biri bulunmadıkça hiç kimse emir (lider) olamaz. Aynı şekilde Hilafet'te de hiç kimse, bu makama Hilafet olarak atanmadıkça Halife olamaz.

The Khilafah is a contract of consent and choice, because it is a pledge to obey the one with the right of obedience among those in authority. So the consent of the person who is given the bay’ah to hold the Khilafah and the consent of those who give the bay’ah are essential. Therefore, if somebody rejected to be a Khalifah and declined it, he must not be compelled to accept it, but another person is selected instead. Also, it is not allowed to take the bay’ah from the people by force because, in this case, the pledge contract cannot be considered legal due to its contradiction with using force, since the Khilafah is a contract of consent and choice devoid of any compulsion like any other contract. However, if the pledge contract is accomplished by those whose bay’ah is considered (binding) then the bay’ah would be contracted, and the elected person would become the person in authority who must be obeyed. At this point the bay’ah given to him becomes a bay’ah of obedience rather than a bay’ah of the Khilafah contract. In this case he is allowed to force the rest of the people to give him the bay’ah because it is a bay’ah of obedience which is obliged by the Shar’a. It is not correct to say that it is illegal to use compulsion, because the bay’ah in this case is not the contracting bay’ah for the Khilafah. Accordingly, the bay’ah initially is a contract which is not legal except by consent and choice. But after the contract bay’ah is given to the Khalifah the bay’ah becomes obedience to his order, and compulsion comes from the fact that it is allowed to implement the order of Allah (swt). Since the Khilafah is a contract, then there must be a contractor for the contract to be considered legal, like in the judiciary where the person cannot be a judge unless he is appointed in this office by somebody else, and in the imarah nobody can be an Amir (leader) unless there is a person who appoints him in this office. Similarly in the Khilafah, no person can be a Khalifah unless he is appointed in this post as a Khilafah.

Bundan açıkça anlaşılmaktadır ki, Müslümanlar kendisini bu makama atamadıkça hiç kimse Halife olamaz; akdedilmedikçe de Hilafet yetkisine sahip olamaz. Bu akdi yalnızca iki taraf gerçekleştirebilir: birincisi Hilafeti talep eden kişi, ikincisi ise onu Halifesi olarak kabul eden Müslümanlar. Dolayısıyla Hilafet akdinin tamamlanması için Müslümanların biatı şarttır. Buna göre, güç kullanarak iktidarı ele geçiren biri, kendisini Müslümanların Halifesi ilan etse bile Halife olmaz; çünkü Hilafet akdi Müslümanlar tarafından kendisine yapılmamıştır. Eğer biatı Müslümanlardan zorla alırsa, bu biatla da Halife sayılmaz; zira zorla alınan biat geçersizdir. Hilafet, rıza ve ihtiyarla gerçekleşen bir akittir; zorla gerçekleştirilemez ve yalnızca rıza ve ihtiyarla verilen bir biatla kurulabilir. Ancak bu zorba (mütesallit), insanları kendisine biat etmelerinin onların menfaatine olduğuna ve Şeriat hükümlerinin uygulanması için halkın kendisine biat etmesinin gerektiğine ikna eder, halk da buna inanıp kabul ederek rıza ve ihtiyarla kendisine biat ederse, başlangıçta iktidarı güçle elinde tutmuş olsa da, rıza ve ihtiyarla biat edildiği anda Halife olur. Dolayısıyla biatın rıza ve ihtiyarla gerçekleşmesi şarttır; biat edilen kişinin daha önce yönetici olup olmadığına bakılmaksızın bu şart geçerlidir.

Thereupon, it is clear that nobody becomes a Khalifah unless the Muslims appoint him in this post, and he cannot have the authority of the Khilafah unless he is contracted to it. And this contract can only be implemented by two parties - the first is the one who asks for the Khilafah and the second is the Muslims who accepted him as their Khalifah. Therefore, the bay’ah of Muslims is essential to fulfill the Khilafah contract. Accordingly, if someone usurped power by force he will not become a Khalifah even if he declared himself a Khalifah for Muslims, because the contract of Khilafah has not been convened to him by the Muslims. And if he took the bay’ah from the Muslims by force, he is not considered a Khalifah by such bay’ah, because the bay’ah by force is illegal. And the Khilafah cannot be convened by it, since it is a contract of consent and choice (Rada wa ikhtiyar) which cannot be accomplished by force, but is convened by a bay’ah of consent and choice. However, if this usurper (mutasallit) managed to convince the people that it is in their interest to give him the bay’ah, and that the implementation of the Shari’ah laws requires from the people to give him the bay’ah and were convinced of that and accepted it, and they gave him the bay’ah by consent and choice, then he becomes a Khalifah the moment he was given the bay’ah by consent and choice, although he initially held the power by force. So it is a condition that the bay’ah must occur by consent and choice whether the person who obtained the bay’ah was the ruler or not.

Hazret-i Ebu Bekir'in (ra) biatında, Medine'deki Müslümanların ehl-i hal ve akd'i (etkili kimseler) yeterli görülmüştür; Mekke'deki ve Arap Yarımadası'nın geri kalanındaki Müslümanların görüşü alınmamış, onlara danışılmamıştır bile. Hazret-i Ömer'in (ra) biatında da durum aynıdır. Hazret-i Osman'ın (ra) biatına gelince, Abdurrahman bin Avf (ra), Hazret-i Ebu Bekir'in (ra) Ömer'i (ra) atarken yaptığı gibi görüşü ehl-i hal ile sınırlamamış, Medine'deki Müslümanların görüşünü almıştır. Hazret-i Ali (ra) zamanında ise Medine ve Kûfe halkının çoğunluğunun biatı yeterli görülmüş ve biat ona özgü kılınmıştır. Onunla savaşanlar ve ona karşı çıkanlar dahil, onun biatı meşru kabul edilmiştir; çünkü bunlar onun dışında hiç kimseye biat etmemişler ve onun biatına itiraz da etmemişlerdir. Bilakis Hazret-i Osman'ın (ra) kanının intikamını istemişlerdir. Dolayısıyla onlar, halifeden bir mesele için kısas talep eden isyancılar sayılmış, halife de onlara bunu açıklamak ve onlarla savaşmak zorunda kalmıştır; ancak onlar başka bir hilafet kurmamışlardır.

As for the people by whose bay’ah the Khilafah is established this can be derived by examining what happened in the bay’ah of the Khulafaa ar-Rashidun and what the Sahabah (ra) agreed upon. In the bay’ah of Abu Bakr (ra) it was sufficient from the ahl al-hal wal ‘aqd (the people of influence) among Muslims in Madinah alone; the opinion of Muslims in Mecca and the rest of the Arabian Peninsula were not sought, they were not even asked. It was the same case in the bay’ah of ‘Umar (ra). As for the bay’ah of ‘Uthman (ra), ‘Abdurrahman bin ‘Auf (ra) took the opinion of the Muslims in Madinah and did not confine it to the people of influence as Abu Bakr (ra) did when he nominated ‘Umar (ra). At the time of ‘Ali (ra) it was sufficed with the bay’ah of the majority of the people of Madinah and Kufa, and he was singled by the bay’ah. His bay’ah was considered legal even by those who disagreed with him and fought against him, as they did not make bay’ah with anyone other than him, and neither did they object to his bay’ah. Rather they demanded revenge for the blood of ‘Uthman (ra), so their case was considered as rebels who avenged a matter from the Khalifah and he had to explain it to them and fight them, but they did not form another Khilafah.

Bu durum, yerine geçecek bir Halife'nin bulunmadığı, vefat ettiği ya da görevinden uzaklaştırıldığı ve onun yerine bir Halife'nin atanmasının gerektiği bir durumda söz konusu olur. Ancak hiç Halife yoksa, Müslümanlar için Şeriat hükümlerini uygulamak ve İslam davetini dünyaya ulaştırmak amacıyla kendileri için bir Halife seçmek farz olur. 1343 Hicri (1924 Miladi) yılında İstanbul'daki İslam Hilafeti'nin kaldırılmasından bugüne kadar olduğu gibi, İslam dünyasındaki her ülke bir Halife seçme ve böylece bir Hilafet kurma hakkına sahiptir. Bu nedenle İslam dünyasının bir ülkesi bir Halife atar ve onun için Hilafet kurulursa, ülkesindeki halkın biatıyla Hilafet kendisine tevdi edildikten sonra Müslümanlara ona itaat biatı, yani bey'ah-ı teslim vermek farz olur. Bu ülke Mısır, Türkiye ve Endonezya gibi büyük, ya da Arnavutluk, Kamerun ve Lübnan gibi küçük olsa da, bu hüküm geçerlidir; şu koşulla ki ülke dört şartı yerine getirmiş olsun.

This would be the case if there was a Khalifah who died or was deposed and it is required to establish a Khalifah in his place. But if there is no Khalifah at all, then it becomes obligatory upon Muslims to appoint for themselves a Khalifah to implement the Shari’ah laws and convey the Islamic call to the world, as is the case since the removal of the Islamic Khilafah in Istanbul in 1343 after Hijrah (1924 Christian Era) until the present day, then every country in the Islamic world is eligible to elect a Khalifah and thereby establish a Khilafah. So if one country of the Islamic world appointed a Khalifah, and the Khilafah was established for him, it becomes obligatory upon Muslims to make a pledge of obedience to him i.e. a bay’ah of submission, after the Khilafah was convened to him by the bay’ah of the people in his country, whether this country was big like Egypt, Turkey and Indonesia or small like Albania, Cameroon and Lebanon, on condition that the country fulfils four criteria:

Buna göre, o ülke bu dört şartı yerine getirmişse, Hilafet yalnızca o ülkenin bey'atiyle kurulmuş olur ve yalnızca onunla akdedilmiş olur; bu ülke, İslam Ümmeti'ni temsil eden etkili kişilerin çoğunluğunu temsil etmese bile. Bunun sebebi, Hilafetin kurulmasının farz-ı kifaye olması ve bu farzı doğru şekilde yerine getiren kimsenin, emredilen görevi yerine getirmiş olmasıdır. Ayrıca etkili kişilerin çoğunluğuyla ilgili şart, zaten bir Hilafet bulunduğunda ve ölen ya da görevden alınan halifenin yerine başka bir halife tayin etme ihtiyacı doğduğunda geçerlidir. Ancak hiç Hilafet yoksa ve bunun kurulması gerekiyorsa, Şeriat'a uygun şekilde kurulduğunda, akit şartlarını sağlayan herhangi bir halife, kendisini seçenlerin sayısına bakılmaksızın Hilafeti meşru şekilde akdetmiş olur; çünkü mesele, Müslümanların üç günden fazla ihmal ettikleri bir görevin yerine getirilmesi meselesi hâline gelmiştir. Müslümanların bu göreve ihmal göstermesi, kendi halifelerini istedikleri kişiden seçme haklarının sona ermesi anlamına gelir.

Therefore, if that country has fulfilled these four conditions, then the Khilafah has been established by the bay’ah of that country alone and it was convened with it alone as well, even if this country does not represent the majority of the influential people who represent the Islamic Ummah. This is so because establishing the Khilafah is a collective duty, and whoever performs this duty in the correct manner would accomplish the prescribed duty. And because the condition concerning the majority of the influential people applies if there was a Khilafah and there was a need to appoint another Khalifah in place of the dead or deposed one. However if there was no Khilafah at all and the establishment of one is necessary, then by its establishment in accordance with Shari’ah the Khilafah will be convened legally by any Khalifah who satisfies the conditions of the contract regardless of the number of the people who elected him, as the matter would be then a question of fulfilling a duty neglected by the Muslims for more than three days. Their negligence to this duty is a termination of their right to choose whom they want for a Khalifah.