Hadis, hadis âlimlerine göre üç kısma ayrılır: Sahih (doğru), Hasen (iyi) ve zayıf (Da'if).

The Hadeeth divides into: Saheeh (correct), Hassan (Good) and weak (Dha'eef), according to the Hadeeth scholars.

Sahîh hadis, senedi (isnad) kesintisiz olarak, adaleti ve doğruluğu sağlam olan râvîden yine adaleti ve doğruluğu sağlam olan râvîye, sonuna kadar nakledilen, mevsul (müsned) hadistir; şâz olmayan ve illetli olmayan hadistir. Hadis âlimlerinin, sıhhatine (yani sahih olduğuna) ihtilaf olmaksızın hükmettiği hadis budur. Bu nedenle senedinde kopukluk bulunan hadis sahih sayılmaz; munkatı' (kopuk) ve mu'dal (ardarda iki ya da daha fazla râvîsi düşmüş) hadis gibi. Ayrıca zâhiri ve bâtını bilinmeyen kimsenin naklettiği, kendisi meçhul olan ya da zayıflığıyla bilinen kimsenin naklettiği hadis de sahih sayılmaz. Dikkatli ve sağlam hafızaya sahip olmayan, çok hata yapan kimsenin naklettiği hadis de sahih değildir. Güvenilir bir râvînin naklettiği, ama rivayeti insanların rivayetine aykırı olan hadis de şâzdır ve sahih değildir. Gizli bir kusur sebebiyle illetli olan hadis de mu'alleldir ve sahih değildir.

The Saheeh Hadeeth is the related (Musnad) Hadeeth which its relation (Isnaad) is connected by the transmission of the just and accurate narrator from the just and accurate narrator up to the end of it, and it should not be irregular (shaazth), or problematic (mu'allal). This is the Hadeeth that the scholars of the Hadeeth decided -without dispute- its authenticity (sihhah, i.e. being Saheeh). Therefore that which has a cut in its relation (Isnaad) is not considered an authentic (Saheeh), like the cut (munqati') and the problematic (Mu'dhal). Also it is not considered an authentic what has been transmitted by he whose outward and inward situation is unknown, nor if himself is unknown, or known by weakness, nor is it considered to be Saheeh that which is transmitted by other than the attentive memorizer, as if it has been transmitted by an inattentive who commits lots of mistakes, nor what is narrated by the trustworthy but his narration is different to the narration of the people, then it is the irregular (shaazth), nor what has a hidden defamation reasons, then it is the problematic (mu'allal).

Sahih hadis hakkında bilgi ararken mesele, hadis imamlarının kitaplarında derledikleri hadislerle sona erer. Sahih, iki Sahih kitabından birinde veya hadis imamlarının meşhur ve güvenilir kitaplarından herhangi birinde sahih olduğu tasdik edilmiş olan hadistir. Sahih hadisin türleri şunlardır:

When seeking knowledge about the Saheeh Hadeeth; the matter ends to what the famous Imams of the Hadeeth compiled in their books. The Saheeh is what was found certified as authentic in one of the two Saheeh books or in any of the famous reliable books of the Hadeeth Imams. The divisions of the Saheeh (authentic) are:

1. Buhârî ve Müslim'in derlediği bir Sahih hadis.

1. A Saheeh which is compiled by Al Bukhari and Muslim.

2. Buhârî'nin Müslim'siz tek başına derlediği sahih (hadis).

2. A Saheeh which Al Bukhari compiled without Muslim.

3. Buhari'nin dahil edilmediği, Müslim'in derlediği bir Sahih.

3. A Saheeh which Muslim compiled without Al Bukhari.

4. Kendi şartlarına göre sahîh, ancak onu derlemedikleri (bir kitapta toplamadıkları) hadis.

4. A Saheeh according to their conditions but they did not compile it.

5. Buhari'nin şartına göre sahih olan, ancak onun derlemediği (kitabına almadığı) hadis.

5. A Saheeh according to Al Bukhari condition but he did not compile it.

6. Muslim'in şartlarına göre sahih, ancak onu derlememiş olan (hadis).

6. A Saheeh according to Muslim condition but he did not compile it.

7. Diğer imamlara göre sahih, ancak iki imamın hiçbirine göre sahih olmayan (hadis).

7. A Saheeh according to other Imams but not according to either one of the two Imams.

Bunlar Sahih hadis kitaplarının anneleridir. Bunların en üstünü ilkidir; hadis âlimleri genellikle buna "muttefekun aleyh" (üzerinde ittifak edilen) derler. Hasen hadis ise, derleyicisi bilinen ve ravileri tanınmış olan, hadislerin çoğunun etrafında döndüğü, çoğu âlim tarafından kabul edilen ve yaygın olarak âlimler tarafından kullanılan hadistir. Ebu İsa et-Tirmizî (memsaluhu) hasen ile şunu kastettiğini rivayet edilmiştir: Senedinde yalan şüphesi bulunmayan, şaz da olmayan hadistir; rivayetinin olumlu biçimde değerlendirilmesi sebebiyle hasen diye adlandırılır. Hasen hadis iki çeşittir: 1- Rivayetinin, yeterliliğe ulaşamamış gizli bir kişiden arınmış olmadığı, ancak rivayet ettiklerinde çok hata yapacak kadar dikkatsiz olmayan ve hadiste yalan söylemekle itham edilmeyen hadistir.

These are the mothers of the Saheeh divisions. The highest of them is the first one which the people of the Hadeeth usually call it "agreed on" The Hassan (good) Hadeeth is the one that its compiler is known and its men became famous, and the majority of the Ahaadeeth revolve on this, and it is accepted by most scholars and used by common scholars. It had been narrated that Abu 'Issa Al-Tirmizthi (MAMBUH) meant by Al-hassan: is that which there is no suspect of lie in its isnaad (relation), nor is it an irregular (shaazth), and it is called Hassan for the favourable judgment for its narration The Hassan Hadeeth is two types: 1- The Hadeeth which the narration of it is not free from a concealed person who did not achieve the capability, but he is not that inattentive who makes lots of mistakes in what he narrates, nor is he accused to lie in the Hadeeth.

2- Sadakati ve güvenilirliği bilinen bir râvîye ait olup Sahîh hadis râvîlerinin derecesine ulaşamayan, onlardan daha aşağı (zayıf) olan hadis… Hasen hadis, tıpkı Sahîh hadis gibi delil olmaya elverişlidir. İmamların ve onların öğrencilerinin kitaplarında, diğer âlimlerin ve fakihlerin kitaplarında yer alan hadisler Hasen hadis sayılır ve delil olarak kullanılır; çünkü onlar bu hadisleri hüküm için delil olarak kullanmış veya bu hadislerden bir hüküm çıkarmışlardır. Dolayısıyla bu hadis, usul kitaplarında yer alsın ya da fıkıh kitaplarında yer alsın, Hasen hadistir; yeter ki bu kitaplar El-Mebsût, El-Ümm, El-Müdevvenetü'l-Kübrâ (büyük kayıt) ve benzeri, itibar edilen kitaplardan olduğu kanıtlanmış olsun. El-Bâcûrî, eş-Şenşûrî ve benzerlerinin kitapları gibi değildir. Tefsir kitaplarında hadis olarak gelenlere gelince: Bunlara dikkat edilmez ve delil olarak öne sürülmezler; açıklayıcı (müfessir) bir müctehid imam olsa bile durum böyledir. Çünkü bunlar bir âyeti açıklamak için gelmiştir, hüküm çıkarmak için değil. İkisi arasında fark vardır. Ayrıca müfessirler genellikle tefsirde andıkları hadisleri araştırmakla ilgilenmezler. Bu yüzden bu hadisler, tefsir kitaplarında bulundukları anda, imamların ve fıkıh âlimlerinin kitaplarındaki gibi kabul edilmemelidir. Ancak hadisi araştırmak, taklit yoluyla bile olsa, kaçınılmazdır; yani bir hadis âlimine sormak ya da itibar edilen hadis kitaplarına başvurmak gerekir. Zayıf hadis ise, Sahîh hadisin niteliklerini de daha önce anılan Hasen hadisin niteliklerini de taşımayan hadistir; yani râvilerinin hepsinin veya bazılarının güvenilirliği kanıtlanmamış olan, durumlarının bilinmemesi veya doğruluklarında bir leke bulunması gibi sebeplerle adil ve güvenilir olmaları reddedilmesi gereken hadistir. Zayıf hadis, delil olarak öne sürülmez ve şer'i hükümler için kanıt olarak alınmaz.

2- The Hadeeth that its narrator is one of the known by his truthfulness and trustworthiness, but he did not reach the level of the Saheeh Hadeeth men for he is lesser (weaker) than them. The Hassan Hadeeth is capable to be a proof same like the Saheeh Hadeeth. The ahaadeeth which came in the books of the Imams and their students, and in the other scholars and jurisprudents' books are considered to be from the Hassan Hadeeth, and it is used as a daleel, since they used it as a daleel for the verdict, or they derived a verdict from it, so it is a Hassan Hadeeth whether it came in the usoul or in the fiqh books which are proven that they are of the considered books like Al-Mabsout, Al-Umm, Al Mudawwanah Al-kubra (the big record) and the likes. Not like the books of Al Baajoury, Al-Shanshoury and the likes. As for what came as Ahaadeeth in the tafseer books; they are not to pay attention to, nor are they to be advanced as a proof even if the explainer (mufassir) is a mujtahid imam, that is because it came to explain a verse (Ayah) not to derive a verdict, and there is difference between them, and because the explainers are not usually concerned to investigate the ahaadeeth which they invoke in the tafseer, therefore these Ahaadeeth should not be considered (accepted) as soon as they are found in the tafseer books, as if they are in the Imams and scholars of fiqh books, but it is inevitable to investigate the Hadeeth even by imitation way, i.e. by asking a scholar of Hadeeth, or by referring to the considered Hadeeth books. The weak Hadeeth is the one that does not gather the qualities of the Saheeh Hadeeth, nor the qualities of the Hassan Hadeeth which are mentioned previously, i.e. it is the one which the authenticity of all or some of its narrators is not proven, for the ignorance of their situation or for a scratch in their truthfulness or as such, which necessitates negating their justness and their trustworthiness. The weak Hadeeth is not advanced as a proof nor is it taken as an evidence for the shari'ahi verdicts.