36.2 Vahiy gelmeden önce hiçbir hüküm yoktur.

36.2 Vahiy gelmeden önce hiçbir hüküm yoktur. - İslami Kişilik | Quran Course

(en-Nisā’: 165) Ayeti; hüküm ancak iki şeyden biriyle sabit olur: şer‘ veya akıl. Akla gelince, burada akla yer yoktur, çünkü mesele emir ve yasak meselesidir ve akıl emredip yasaklamaya yetkili değildir, bu onun alanı değildir. Bu, şer‘in alanıdır; dolayısıyla hüküm şer‘e bağlıdır. Şer‘ gelmeden önce bir şer‘ bulunmadığından, hüküm Allah'tan gelen şer‘in gelişine, yani bütün bir şeriat açısından bir peygamberin gelişine ve belli bir konuda delil aranan şer‘î delilin gelişine bağlıdır. Peygamberin gelişine gelince, bu, āyetin açık anlamından (sarīh) açıktır; çünkü peygamber gelmeden önce insanların cezalandırılmasının olmaması, onların hiçbir hüküm veya inanç bakımından sorumlu tutulmadıklarını, yani hiçbir şeyden sorumlu olmadıklarını gösterir. Bu, Allah bir peygamber göndermeden önceki insanlar için hükmün tamamen olmadığı anlamından başka bir şey değildir. Dolayısıyla, bir mesajın kaybolması ile yeni bir mesajın gelişi arasında yaşayanlar (ehl-i fetret), yani Muhammed (sav)'in gelişinden önce yaşayanlar gibi (İsa (as)'ın mesajı bozulduktan sonra) cezadan kurtulurlar ve hükümleri, mesajın kendilerine ulaşmadığı kimselerin hükmüdür. Benzer şekilde, Muhammed (sav)'in mesajı doğru biçimiyle kendilerine ulaşmayanlar da ehl-i fetret gibi cezadan kurtulurlar; çünkü āyet onlara da uygulanır ve sanki kendilerine hiç peygamber gönderilmemiş gibi kabul edilirler, çünkü mesaj onlara ulaşmamıştır ve mesajın ulaşmamasının günahı, onlara ulaştırabilecekken ulaştırmayanların üzerindedir. Bu nedenle, Peygamber'in gelişinden önce eşyanın helal veya haram olduğu söylenmez, çünkü onların hükmü yoktu; fiiller için de durum aynıdır. Bilakis, Allah bir peygamber göndermedikçe insan, herhangi bir hükme tabi olmaksızın ve Allah'tan kendisine bir şey gerekmeksizin dilediği gibi davranmakta serbesttir. Bir peygamber gönderildiğinde ise insan, peygamberin kendisine tebliğ ettiği, peygambere Allah tarafından bildirildiği şekliyle, Allah'ın ahkâmı ile yükümlü olur.

(al-Nisā’: 165); and because the hukm is not established except by one of two: the shar’ or the intellect. As for the intellect, it has no place here because the matter is one of obligation and prohibition, and it is not permissible for the intellect to obligate or prohibit, for this is not its realm. Rather this is the realm of the shar’, thus the hukm depends on the shar’. Because there is no shar’ before the coming of the shar’, the hukm thus depends on the coming of the shar’ from Allah, that is, on the coming of a messenger with regards to a whole shari’ah, and the shar’i evidence with regards to a given issue for which evidence is sought. With respect to (the coming of) a messenger, then this is clear from the explicit meaning [sarīh] of the āyah, because the negation of punishment on the people prior to the advent of a messenger indicates upon their not having responsibility [taklīf] for any rules or beliefs, that is, their not having responsibility for anything. This means naught but a complete negation of the hukm for the people prior to Allah raising for them a messenger. Thus the ahl al-fatrah – those who lived between the loss of a message and the advent of a message, like those who lived before the advent of Muhammad (saw) (and after the corruption of the message of Isa (as)) – are saved from punishment and their judgment is the judgment of those to whom the message does not reach. Similarly those to whom the message of Muhammad (saw) does not reach in its correct form, are saved from punishment like the ahl al fatrah, because the āyah applies to them and they are considered as if no messenger was sent to them, because the message did not reach them and the sin of it not reaching them is upon those who were able to take it to them but did not. Therefore, prior to the advent of the Messenger it is not said that the hukm of things is halāl or harām, because they had no hukm; the same with the actions. Rather, until Allah does not send a messenger, man is free to act as he wishes, without being under any hukm, and nothing is upon him from Allah. When a messenger is sent then man is obliged by the ahkām of Allah which the messenger communicates to him, as communicated to him (the messenger) from Allah

Bir peygamberin gelişinden ve tebliğini yapmasından sonra şu mesele ele alınır: Eğer bu tebliğ belirli şeylerle gelmişse ve başka bir peygamberin tebliğinin, başka şeyler için takip edilmesini emretmişse, tıpkı efendimiz 'Īsā (as) örneğinde olduğu gibi, o zaman bu tebliğ neshedilene kadar insanlar kendilerine bildirilen ahkâmdan sorumludur, bunlara uymakla yükümlüdür ve bunlarla amel etmedikleri takdirde cezalandırılırlar. Eğer peygamberin tebliği bazı şeylerle gelmiş, bazılarıyla gelmemişse, o takdirde insanlar yalnızca gelen şeyle yükümlüdür ve gelmeyen şeylerden dolayı cezalandırılmazlar. Öte yandan, eğer tebliğ her şeyi kapsıyorsa ve her şeyi açıklayarak gelmişse, o takdirde insanlar bu tebliğdeki her şeyle yükümlüdür; tıpkı efendimiz Muhammed ﷺ'in tebliğinde olduğu gibi. Onun tebliği her şeyi kapsar ve her şeyi açıklayarak gelmiştir; dolayısıyla onda yer alan şeyden başka bir hüküm yoktur. Bunun sebebi, Allah'ın şu sözünün mefhûmudur:

After the advent of a messenger and his deliverance of his message, the matter is considered: if the message came with specific things and commanded the following of a different message (of another messenger) for other things, as in the case with our master ‘Isā (as) then until this message is abrogated the people are responsible for the ahkām communicated to them and are obligated to follow them and will be punished for not living by them. If the message of the messenger came with some things and not others, then the people are obligated only by what came and are not punished for what did not come. On the other hand, if the message covers all things and came explaining all things, then the people are obligated with everything in this message, as is the case with our master Muhammad (saw); his message covers all things and came explaining all things; therefore there is no hukm except what came in it. This is because the mafhūm [implied meaning] of His saying

Bu nedenle, Allah'ın izni olmaksızın O'nun mülkünde yapılan bir tasarruf olduğu gerekçesiyle, şeylerin ve fiillerin asıl hükmünün haram olduğu söylenmemelidir; çünkü bu, yaratılmışlar üzerinden kıyas yapmak olur. Ayetin açık anlamı, Allah'ın bir elçi göndermedikçe azap etmediği, hükmü açıklamadıkça da hesap sormadığıdır. Ayrıca yaratılmışlar zarar görebilir, fakat Allah Teâlâ fayda görmekten veya zarar görmekten yücedir.

It should not be said then that the ‘asl [original state] of things and actions is prohibition [tahrim], by the argument that it is free disposal [tasarruf] in the dominion of Allah the Exalted without his permission so it is prohibited, drawing analogy upon the created beings, because the explicit meaning of the āyah is that Allah does not punish until he raises a messenger, so He does not account until he clarifies the hukm. Further the creation is able to be harmed, but Allah the Exalted is above being benefited or harmed.

Benzer şekilde, eşyanın ve fiillerin asıl hükmünün ibahah (izin) olduğu, çünkü sahibine herhangi bir zarar veya bozulma işareti taşımayan bir kullanımın mubah olduğu gerekçesiyle söylenmemelidir. Bu söylenmemelidir; çünkü âyetin mefhumu, insanın peygamberin getirdiği şeyle yükümlü kılındığı, bunu çiğnediği takdirde cezalandırıldığıdır. Böylece asıl olan, peygambere uymak (ittibâ') ve onun getirdiği hükümlere bağlı olmak olur; asıl olan, bağlayıcılığın olmaması anlamına gelen ibahah değildir. Ahkâm âyetlerinin genelliği, şer'e geri dönmenin zorunluluğuna ve onun hükümlerine bağlı olmanın zorunluluğuna delalet ettiğinden, Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:

Similarly it should not be said that the ‘asl of actions and things is permissibility, by the argument that it is utilisation that is free from any sign of corruption or harm to the owner and so it is permissible. This should not be said because the implied meaning [mafhūm] of the āyah is that man is obligated with what the messenger comes with; he is punished for contravening this; thus the ‘asl becomes following [ittibā’] the messenger and being bound by the ahkām of his message; the ‘asl is not permissibility, which is the absence of being bound. Since the generality of the verses of ahkām indicate upon the necessity of referring back to the shar’ and the necessity of being bound by its ahkām; the Exalted says

Ayrıca, sahibine herhangi bir zarar ya da bozulma işareti taşımayan kullanım, izin verilebilirliğin kanıtı değildir. Yakınları olmayan, evlenmemiş bir kadınla zina etmenin, sahibine bir zarar ya da bozulma işareti taşımayan bir kullanım olduğu açık değildir, buna rağmen yasaktır. Benzer şekilde, birini güldürmek için şakayla yalan söylemek, hem yalan söyleyen hem de kendisine yalan söylenen kişi bakımından bozulma ya da zarar işaretinden uzaktır, buna rağmen yasaktır. Dolayısıyla şer'in gelmesinden sonra şeylerin ve fiillerin bir hükmü vardır; bu yüzden asıl olan, Şeriat'ta şeyler ve fiiller için bakmaktır: onlar için bir hüküm gelmiş midir, gelmemiş midir? Asıl olan, varsayımla izin verilebilirlik değildir; şer'in varlığında akla dayanarak hemen izin verilebilirlik hükmü verilmesi de doğru değildir.

Further utilisation that is free from any sign of corruption or bringing harm to the owner is not a proof for permissibility. It is not evident that adultery with an unmarried female who has no relatives constitutes utilisation that is free from any sign of corruption or harm to the owner, yet it is prohibited. Similarly lying in jest to make someone laugh is free from any indication of corruption or harm with regards to both the one who lies and the one who is lied to, yet it is prohibited. Therefore the things and actions have a hukm after the coming of the shar’; so the ‘asl is to search in the Shari’ah for the things and actions: has a hukm come for them or not? The ‘asl is not permissibility by assumption nor should the hukm of permissibility by given by the intellect straight away in the presence of the shar’.

Benzer şekilde şunu da söylemek gerekir: şeylerin aslı tevakkuf [durma/beklemek]tir ve hükmün yokluğudur. Tevakkuf, fiilin ya da hükmün askıya alınması demektir; bu ise caiz değildir, çünkü Kur'an ve Hadis'te bilgi eksikliği durumunda yerleşik kural, hükmü araştırmak olup tevakkuf ve hükmün yokluğu değildir. Yüce Allah şöyle buyurur:

Similarly it should be said that the ‘asl of things is cessation [tawaqquf] and the absence of the hukm. Since cessation means the action is suspended or the hukm is suspended and this is impermissible, because the established (rule) in the Qur’an and Hadith for the lack of knowledge is inquiring about the hukm and not the cessation and absence of the hukm. The Exalted says

Bu nedenle hüküm, Resul'ün gelişinden sonra şer'î bir hüküm haline gelir; şer'ın gelişinden önce hüküm yoktur. Dolayısıyla hüküm, şer'ın gelmesine, yani tek bir mesele için şer'î bir delilin bulunmasına bağlıdır. Böylece bir delile dayanmaksızın hiçbir hüküm verilemez; tıpkı şer'ın gelmesinden önce hüküm verilemediği gibi. Dolayısıyla temel ilke, hükmü şer'da aramaktır; yani temel ilke, şer'den şer'î bir hüküm için şer'î delil aramaktır.

Therefore it is after the advent of a Messenger that it that the hukm becomes for the shar’ and there is no hukm prior to the coming of the shar’, so the hukm depends on the coming of the shar’, that is, on the presence of a shar’i evidence for a single issue. Thus no hukm can be given except on the basis of an evidence, just as no hukm can be given except after the coming of the shar’. The ‘asl, then, is to search for the hukm in the shar’, that is, the ‘asl is to search for the shar’i evidence for a shar’i hukm from the shar’.

Bir konu hâlâ çözülmemiş durumda: İslam Şeriatı, geçmişte yaşanmış tüm meselelerin, bugünkü sorunların ve gelecekte ortaya çıkacak olan bütün hususların hükümlerini kapsar mı? Buna verilecek cevap şudur: Meydana gelen hiçbir olay, ortaya çıkan hiçbir mesele ve yaşanan hiçbir hadise yoktur ki bir hükmü bulunmasın. İslam Şeriatı, insanın bütün fiillerini tamamen kuşatmıştır. Geçmişte olan hiçbir şey, bugün var olan hiçbir şey ve gelecekte gerçekleşmesi mümkün olan hiçbir şey yoktur ki bunların hepsinin Şeriat'ta bir hükmü bulunmasın. Allah Teâlâ şöyle buyurur:

One issue remains: does the Islamic Shari’ah encompass the rulings of all matters that have passed, all the present problems, as well as all those matters that may occur in the future? The answer to this is that there is no event which occurs, issue which arises, or incident which takes place but that it has a hukm. The Islamic Shari’ah has encompassed all the actions of man entirely. Nothing occurred in the past, nor is there anything in the present or possible thing occurring in the future except that all these have a hukm in the Shari’ah. Allah the Exalted says:

Bu iki kesin âyet anlaşıldıktan sonra da, sadece tek bir rivayetle bile olsa, Resûlullah'tan (sav) sahih olarak rivayet edilmiş ve kulların fiillerinden hiçbir hükmü Şâri' tarafından bildirilmemiş bir fiilin bulunduğunu ifade eden hadisler mevcut olsa dahi, bu tür hadislerin manası, sübutu ve delâleti kesin olan Kur'ân'ın bir nassına aykırı olduğu için reddedilir. Çünkü söz konusu iki âyet sübut ve delâlet bakımından kesindir; dolayısıyla onlara aykırı düşen her haber-i vâhid, manası itibarıyla reddedilir. Bu nedenle, bu iki kesin âyeti anladıktan sonra bir Müslüman için, insanın fiillerinden Şer'in kendisi için bir hüküm belirlemediği tek bir gerçeklik bulunduğunu söylemesi hiçbir açıdan caiz değildir.

Even if there are solitary ahadith, whose narration from the Messenger (saw) is authenticated, which carry this meaning, namely, that there exists some actions of the servants for which the Shari’ah has not given a hukm; the meaning [dirayah] of such ahadith is discarded because of its contradiction to a text of the Qur’an which is definitive [qat’i] in transmission [thubūt] and meaning [dalalah], because the two above-mentioned āyāt are definitive in transmission and meaning, so any solitary report which contradicts them, its meaning is discarded. Therefore is it not permissible, from any perspective, for a Muslim after understanding these two definitive āyāt to say that there exists even one reality from the actions of man that the shar’ has not clarified for it a hukm.

Ibn Mace ve Tirmizi'nin Selman el-Farisi'den rivayet ettiğine göre, o şöyle demiştir: "Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) tereyağı, peynir ve kürk hakkında soruldu. Bunun üzerine şöyle buyurdu: 'Helal, Allah'ın Kitabında helal kıldığıdır; haram ise Allah'ın Kitabında haram kıldığıdır. Hakkında sükût ettiği şeyler ise size bağışlanmıştır [‘afa lakum].'" Bezzar'ın Ebu'd-Derda'dan, onun da Peygamber'den (ﷺ) rivayet ettiğine göre o şöyle buyurmuştur: "Allah'ın Kitabında helal kıldığı helaldir, haram kıldığı haramdır, hakkında sükût ettiği ise bir ruhsattır. Öyleyse Allah'tan ruhsatını kabul edin, çünkü Allah hiçbir şeyi unutmaz" ve şu ayeti okudu: "Rabbin ise unutkan değildir" (Meryem: 64). Beyhakî'nin Se'lebe zinciriyle Peygamber'den (ﷺ) rivayet ettiğine göre o şöyle buyurmuştur: "Allah farzları farz kılmıştır, onları ihmal etmeyin; sınırlar (hudud) koymuştur, onları aşmayın; bazı şeyler hakkında ise size rahmet olarak sükût etmiştir, unutkanlıktan değil; öyleyse onlar hakkında soru sormayın." Bu durumda, bir yönden bu hadisler haber-i vahid olduklarından kesin nasla çelişemezler. Diğer yönden ise bu hadisler, Şeriat'ın açıklamadığı şeylerin var olduğunu göstermez; yalnızca Allah'ın size rahmet olarak yasaklamadığı ve yasaklanmasından sükût ettiği şeylerin var olduğunu gösterirler. Dolayısıyla bu hadislerin konusu, bu şeylerin hükümlerinin şeriatte düzenlenmemesi hakkında sükût değil; bu şeylerin yasaklanması hakkında sükûttur. "Sessizlik üzerine (onların yasaklamasına)" ifadesinin anlamı, açıklanmamış her şey için ibaha [serbestlik] hükmü koymak değildir; aksine bu sessizlik, yasaklama konusunda Şâri'nin sessizliğidir. Onun yasaklamaya dair sessizliği, içinde vâcib, mendub, mübah ve mekruhun da bulunduğu helal [hükmünü] koymaktır; ancak bu, yalnızca hakkında sessiz kalınan şey için geçerlidir, açıklanmamış her şey için değil.

As for what was narrated by Ibn Majah and Tirmidhi from Salman al-Farisi that he said, “The Messenger of Allah (saw) was questioned about ghee, cheese and the fur, so he said, ‘The halāl is that which Allah has made halāl in his Book, and the harām is that which Allah has made harām in his Book, and on that which He remained silent, it has been conceded to you [‘afa lakum]’”, and what was related by al-Bazzar from Abu Darda’ from the Prophet (saw) that he said, “What Allah has made halāl in his Book is halāl, and what he has made harām is harām, and what he has remained silent about is a concession, so accept from Allah His concession for verily Allah does not forget anything – and he recited – ‘And your Lord is not forgetful’ (Maryam: 64)” and what was related by al-Baihaqi from the chain of Tha’labah from the Prophet (saw) that he said, “Allah has obligated the obligations so do not neglect them, and He has set the limits [hudūd] so do not transgress them, and He has remained silent about things as a mercy to you, not out of forgetfulness, so do not ask about them”; then from one perspective these ahādith are solitary reports so they cannot contradict the definitive text. From another perspective, these ahādith do not indicate upon there being things which the Shari’ah has not expounded; they only indicate upon there being things which Allah has not prohibited out of mercy for you and has remained silent about their prohibition. Thus the subject of these ahādīth is not silence on the legislation of rulings for these things; rather it is silence on their prohibition. The meaning of ‘silence on (their) prohibition’ is not the legislating of permissibility [ibaha] for everything which is not expounded; rather this silence is the silence of the legislator with regards to prohibition and His silence on prohibition is (the legislation of) permissibility [halal], included in the scope of which is the obligatory [wajib], the recommended [mandub], the permissible [mubah], and the reprehensible [makruh], and this applies only to that about which he is silent, not to everything which has not be expounded.

Taberî, tefsirinde Ubeyd b. Umeyr'den şöyle nakleder: "Allah, yüce olan, bazı şeyleri helal ve bazı şeyleri haram kılmıştır. Helal kıldığını helal say, haram kıldığından da sakın. Bunların dışında, ne helal ne de haram kıldığı bazı şeyleri bırakmıştır. Bu, Allah'ın lütfettiği bir müsamahadır (afv)." Peygamber ﷺ, hakkında bir hüküm indirilmemiş olan konularda aşırı soru sormayı, bu konuda asıl olan serbestlik (el-berâetü'l-asliyye) esasına dayanarak hoş görmemiştir, çünkü bu da aynı anlama döner. Yani ilgili fiiller müsamaha ile karşılanmıştır. Nitekim Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Müslümanlar arasında Müslümanlara karşı en büyük günahkâr, kendilerine haram kılınmamış bir şeyi soran ve sorusu yüzünden o şeyin kendilerine haram kılınmasına sebep olan kişidir." Bunu Müslim rivayet etmiştir. Ayrıca şöyle demiştir: "Size bıraktığım şeyleri bırakın. Sizden öncekiler yalnızca aşırı soruları ve peygamberleriyle olan anlaşmazlıkları yüzünden helak oldular. Sizi neyden men ettiysem ondan uzak durun, size neyi emrettiysem de gücünüzün yettiği ölçüde onu yerine getirin." Bunu Ahmed rivayet etmiştir. Ayrıca Müslim ve Ahmed, Ebû Hureyre'den şöyle rivayet etmişlerdir: "Allah'ın Resûlü ﷺ bize hitap ederek buyurdu: 'Ey insanlar! Allah size hac farzetmiştir, o halde hac yapın.' Bunun üzerine bir adam, 'Ey Allah'ın Resûlü, her yıl mı?' diye sordu. Resûlullah ﷺ sustu. Adam üç kez sorunca Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu: 'Evet dersem, farz olur ve siz buna güç yetiremezsiniz.' Sonra şöyle dedi: 'Size bıraktığım şeyleri bırakın.'" Bütün bunlar gösteriyor ki, onun "ve bazı şeyler hakkında sustu" sözünden kastedilen, o şeyleri yasaklamadığıdır. Bu, onun başka bir hadiste söylediği "Size bıraktığım şeyleri bırakın" sözüne benzer. Bu anlam, aynı hadisin başka bir rivayetiyle desteklenmektedir: "ve size şeyleri ruhsat vermiştir", yani onları bırakmış ve yasaklamamıştır. Dolayısıyla, "ve hakkında sustuğu şeyler" ya da "ve hakkında sustuğu şey, ruhsat verilmiştir" sözünün anlamı, kullarının bazı fiillerinin hükmünün açıklanmadığı değildir; bilakis anlamı, bazı şeylerin size bir rahmet olarak yasaklanmadığıdır. Belirli şeylerden yasaklanmamış olan ise sükût hükmüne girer; dolayısıyla yasak değildir, hükmü de helâldir. Böylece mesele, Şâri'in şeylerin yasaklanması hakkında sükût etmesiyle ilgilidir. Şeylerin hükümlerinin açıklanmamasıyla ilgili değildir.

Al-Tabari narrates in his tafsir from Ubayd ibn Umayr, “Allah the exalted has permitted and prohibited (things and actions), so whatever He has permitted take it as permitted, and whatever he has prohibited refrain from it, and He has left from that some things which He has not permitted or prohibited (expressly); that is a concession (afwu) from Allah which He has conceded.” The Prophet (saw) disliked excessive questioning regarding that about which no hukm had been revealed, on the basis of the original concession [al-bara’ah al-asliyya] since it returns to this meaning. Its meaning is that the related actions are conceded. And he (saw) said, “The worst of the Muslims amongst the Muslims is the one who asks about a thing which is not prohibited on them and consequently becomes prohibited upon them due to his questioning,” related by Muslim; and he said, “Leave me with what I have left you. Verily those before you perished only on account of their excessive questioning and their disagreements with their prophets; what I have prohibited you from stay away from it, and what I have ordered you, do as much of it as you are able,” narrated by Ahmad. Further, Muslim and Ahmad related from Abu Hurayra that he said, “The Messenger of Allah (saw) addressed us saying, ‘O people, Allah has obligated the pilgrimage on you, so make the pilgrimage’, so a man asked ‘Every year O Messenger of Allah?’ He (the Messenger) remained silent until the man asked three times, so the Messenger of Allah (saw) replied, “If I said yes, it would be obligated, and you would not be able (to fulfill it)’ then he said, ‘Leave me with what I have left you.’ So all of this indicates that the intent of his saying, “and He was silent on things” is that He did not prohibit them, and it is similar to his saying, in another hadith, “leave me with what I have left you”. This (meaning) is supported by another narration of this same hadith, “and He conceded you things”, that is, he left them and did not prohibit them. Therefore the meaning of his saying, “and He was silent on things” or his saying, “and that about which He was silent, is conceded” is not that the hukm of some actions of the servants has not been expounded, rather their meaning is that (some) things have not been prohibited as a mercy to you; and that which is not prohibited of specific things comes under the hukm of silence, so it is not prohibited; its hukm is that it is halal. Thus the matter is connected to the silence of the Legislator about the prohibition of things. It is not connected to the absence of the expounding the rulings of things.

Bu, hadisin anlamı bakımındandır. Hadisin şer'î hüküm bakımından konumuna gelince, mükelleflerin fiilleri, mükellef oldukları yönüyle, ya topluca teklif hitabı altındadır — yani emir (iktida') ya da serbestlik (tahyîr) bakımından — ya da bu hitabın altında değildir. Eğer altındaysa, şer'a göre bunun bir hükmünün bulunması gerekir, çünkü teklif hitabı altına girmektedir. Eğer altında değilse, bu durumda mükelleflerden bazılarının, bir zamanda ya da bir halde de olsa, teklif hitabının hükmü dışında kalması gerekir; bu ise temelinden geçersizdir. Çünkü onu mükellef varsayarsak teklif hitabının dışında olamaz, mükellef değil varsayarsak bu varsayım kendi içinde geçersizdir. Bunun nedeni, teklifin teklif hitabının genelliği sebebiyle genel olmasıdır; dolayısıyla bütün hâl ve zamanları kapsar. Bu yüzden Onun (ﷺ) "ve bazı şeyler hakkında sükût etti" sözünün anlamının, bu şeylerin hükmünü açıklamadığı olması mümkün değildir, çünkü bu anlam, belli bir hâl ya da zamanda mükellef olmayan bir kişinin varlığını gerektirir. Dolayısıyla anlam ancak, bazı şeylerin yasaklanması hakkında sükût ettiği şeklinde olabilir.

This is from the perspective of the meaning of the hadith. As for the perspective of the position of the hadith as far as the hukm of the Shariah is concerned then the actions of the legally responsible (mukallafeen) with respect to their being legally responsible are either collectively under the address of legal responsibility (khitab al-takleef) – namely the command (iqtida’) or the option (takhyīr) – or is not under this. If it is then there must be a hukm for it in the Shari’ah, as it comes under the address of legal responsibility. If it is not, this necessitates that some of the legally responsible are outside the hukm of the address of legal responsibility, even if at one time or under one situation, and this is invalid from its basis, because if we assume him to be legally responsible then he cannot be outside the address of legal responsibility, and if we assume him to not be legally responsible then this assumption is invalid in and of itself. This is because the legal responsibility is general because of the generality of the address of legal responsibility, so it includes all situations and times. Therefore it cannot be that the meaning of his (saw) saying, “and He was silent about some things” be that He did not expound their ruling, because this meaning implies the existence of an individual who in a given state or time is not legally responsible. Hence the meaning can only be that He remained silent about the prohibition of some things.

Böylece bu hadis, insanın şeriatın açıklamadığı herhangi bir fiilinin bulunduğuna delalet etmemektedir; dolayısıyla bu noktaya delil olarak kullanılması yanlıştır. Sonuç olarak, "İnsanın fiilleri için asıl olan, Allah'ın hükmüne bağlı olmaktır" şeklindeki fıkhi kaide de teyit edilmiş olur. Bu nedenle bir Müslüman, Şâri'nin (Allah'ın) hitabından o fiil hakkındaki Allah'ın hükmünü bilmeden bir fiili yapması caiz değildir. İbâha ise şeriatın ahkâmından bir hükümdür ve mutlaka bir delil gerektirir. Vahyin açıklama yapmaması, İbâha için bir delil değildir; aksine şeriatın eksikliğine işaret eder. Bir şeyin mübah olduğunun delili, Şâri'nin o şeyde bir tercih (muhayyerlik) hükmü koymuş olmasıdır.

Thus the hadith does not indicate upon there being any action of man not expounded by the Shari’ah, so using it as evidence for this point is incorrect. Consequently the legal maxim, “The original rule [asl] for the actions of man is being bound by the hukm of Allah” is confirmed. So it is not permissible for a Muslim to perform an action except after knowing the hukm of Allah about that action, from the address of the Legislator. Permissibility [ibaha] is a hukm from the ahkam of the Shari’ah, necessarily requiring an evidence. The absence of exposition by the revelation is not an evidence for permissibility; rather it is an indication (suggesting) the deficiency of the Shari’ah. The evidence for the permissibility of a thing is that the Legislator legislate (the ruling of) an option in it.

Bu, fiiller hakkındadır. Fiillerle ilgili şeylere gelince, bunlara dair asıl hüküm, yasaklayan bir metin bulunmadığı sürece caizliktir. Dolayısıyla bir şeyin asıl hükmü caizliktir; bunun yasaklanmasına dair bir şer'i delil bulunmadıkça yasaklanmış değildir. Bunun sebebi, şer'i nasların bütün şeyleri mubah kıldığı ve bu nasların her şeyi kapsayan genel nitelikte gelmiş olmasıdır. Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

This is with regards to actions. As for the things, which are related to the actions, the ‘asl with regards to them is permissibility so long as no text of prohibition is present. Therefore the original rule of a thing is permissibility; it is not prohibited except if there is a shar’i evidence for its prohibition. This is because the shar’i texts have declared all the things to be permissible, and these texts have come as general, covering all things; the Exalted says,

Şey, kulun fiilinden ayrılamaz olduğu, dolayısıyla hükmünün fiilin hükmünden geldiği ve fiilin hükmünü aldığı söylenmemelidir. Bu söylenmemelidir; çünkü şeyler, zorunlu olarak fiillerle bağlantılı olmalarına ve delilleri fiilin hükmünün açıklanmasından gelmesine rağmen, fiillerden farklıdır. Kulun fiilinin delili bir şeyle bağlantılı olduğunda, o şeyle ilgili olarak yalnızca iki hükmü açıklar: ya caiz olma ya da haram olma. Bir şeyin hükmü hakkında vacip veya müstehap olduğu söylenmez. Böylece şeylerin hükmü caiz olma veya haram olma ile sınırlıdır ve bu yönüyle şey, kulun fiilinden farklıdır; dolayısıyla yalnızca fiilin hükmünü almaz, hükmü fiilin hükmünün açıklanmasında ortaya çıksa bile.

It should not be said that the thing is inseparable from the action of the servant, so its hukm comes from the hukm of the action, and it takes the hukm of the action. This should not be said because the things, notwithstanding that they are necessarily connected to the actions and that their evidence comes from the exposition of the hukm of the action, are different from the actions. The evidence of the action of the servant, when connected to a thing clarifies with respect to the thing two rulings alone, either permissibility or prohibition. It is not said about the hukm of a thing that it is obligatory or recommended. Thus the ruling of the things is confined to permissibility or prohibition, and in this respect the thing is different to the action of the servant, so it does not just take the hukm of the action, even if its hukm comes in the clarification of the hukm of the action.

Başka bir açıdan bakıldığında, izin verilmesine dair delilin genelliği ile yasaklamaya dair delilde belirli olan şeyin özelliği, izin verilmeyi tüm şeyler için genel, yasağı ise yalnızca açıkça yasaklananlar için özel kılar. Bu da şeyin hükmünü, asıl kural ve onun tanımlandığı hüküm bakımından, fiilin hükmünden farklı kılar. Şeylerin asıl kuralı, yasağa dair bir delil bulunmadığı sürece izin verilmiş olmasıdır; fiillerin asıl kuralı ise şer'î hükümle bağlanmış olmaktır. Ayrıca şeyler, izin ya da yasak dışında tanımlanmaz; buna karşılık fiiller bakımından Kanun Koyucu'nun hitabı iki türlüdür: taklif ve vad'. Birincisi beş türdür: farz, mendup, haram, mekruh ve mubah. İkincisi de beş türdür: sebep, şart, mani, sahih, batıl ve fasit ile azimet ve ruhsat. Sonuç olarak, Efendimiz Muhammed ﷺ'in tüm insanlığa gönderilmesinden sonra, hükmü olmayan bir fiil ya da şey olduğunu söylemek caiz değildir. Vahiyden bir delil olmaksızın bir şeyin ya da fiilin hükmü de yoktur, çünkü hüküm Kanun Koyucu'nun hitabıdır. Ayrıca Kanun Koyucu'nun hükmünü açıklamadığı her şeyin mubah olduğunu söylemek de caiz değildir, çünkü mubah bizzat bir şer'î hükümdür; kulların fiilleriyle ilgili tercih hakkını tanıyan Kanun Koyucu'nun hitabıdır. Hükmü Kanun Koyucu tarafından açıklanmamış şeyler bulunduğu iddiası ise, Kur'an'ın açıklamadığı şeyler bulunduğu ve Şeriat'ın eksik olduğu anlamına gelir. Bu ise, nakil ve anlam bakımından kesin olan Kur'an metniyle çeliştiği için yanlıştır.

From another perspective the generality of the evidence of permissibility and the specification of the specific thing in the evidence of prohibition makes the permissibility general for all things and prohibition specific to alone those expressly prohibited. This too makes the hukm of the thing different, with respect to the original rule and the hukm with which it is described, to the hukm of the action. The original rule of things is permissibility as long as there is no evidence of prohibition, and the original rule for actions is being bound by the legal hukm. Further, things are not described except by permissibility or prohibition, contrary to the actions, with respect to which the address of the legislator is of two types: takleef and wad’. The former is of five types: the obligatory, the recommended, the prohibited, the reprehensible and the permissible. The latter is also of five types: the cause, the condition, the preventative factor, the valid, invalid and void, and the original rule and concession. The sum (of the above discussion) is that it is not permitted, after the advent of our Master Muhammad (saw) to all of mankind, to say that there is an action or thing which has no hukm. Nor is there any hukm of a thing or action without an evidence from the revelation, because a hukm is the address of the Legislator. Nor it is permissible to say that all that which the revelation has not expounded a hukm for is permissible, because the permissible is a legal hukm itself, as it is the address of the Legislator of conferring choice related to the actions of servants. The claim that there are things whose hukm has not been clarified by the Legislator means that there are things which the Qur’an has not clarified and that the Shari’ah is deficient. This is incorrect as it contradicts the definitive text, in transmission and meaning, of the Qur’an.

Böylece insanın yapabileceği hiçbir fiil ve insanın fiiliyle bağlantılı hiçbir şey yoktur ki Şeriat'ta bir hükmü olmasın. Ayrıca Kanun Koyucu'nun (Şaari') hitabından, bu belirli hükmü gösteren bir delil bulunmadan hiçbir hüküm yoktur; çünkü vahiy gelmeden önce hüküm yoktur. Dolayısıyla Peygamber ﷺ gelmeden önce hüküm yoktur, onun gelişinden sonra da ancak getirdiği vahyin o hükmü gösteren bir delilinin bulunmasıyla hüküm vardır.

Thus there is no action possible of being done by man, nor a thing connected to the action of man except that it has a hukm in the Shari’ah, and there is no hukm except after the presence of an evidence from the address of the Legislator indicating upon this specific hukm, because there is no hukm before the coming of the revelation. Thus there is no hukm before the coming of the Messenger, and there is no hukm after his coming except with an evidence from the revelation he came with indicating upon that hukm