Taklîf (yükümlülük) hitabı, şâri'in kulun fiile zorlanması veya ondan kaçınması ya da fiil ile terk arasında tercih yapma imkânı tanımasıyla ilgili hitabıdır. Hitap, bir fiili yapmaya dair kesin bir talebe ilişkinse, o fiil vâcib veya farz olur; bu iki kelime eş anlamlıdır. Vâcib fiil, onu kasıtlı olarak ve tamamen terk eden kimsenin dinen sorumlu tutulduğu fiildir. Terk edenin dinen sorumlu tutulması, Allah'ın Kitabı, Resûlullah'ın (ﷺ) Sünnetü veya Sahâbe icmâı, böyle bir fiili terk eden kimsenin eksik davrandığını ve kınanmayı hak ettiğini göstermesi anlamına gelir. Fiilin terkinde insanların kınamasına bir itibar edilmez; dikkate alınan, vahyin kınamasıdır. Vâcibin, bireysel olarak yerine getirilmesi gereken vâcib (vâcibü'l-ayn) ile kifâî vâcib arasında, vâcib oluş açısından bir fark yoktur.

The address of legal responsibility [taklīf] is the address of the legislator related to compulsion or choice, that is, it is related to the request to perform an action or to abstain from an action, or to the option of choosing between commission and omission. If the address is related to a decisive request to perform an action, that action is wājib [obligatory] or fard, the two being synonymous. The wājib action is that which the person who leaves it intentionally and absolutely is legally blameworthy. The meaning of the leaver being legally blameworthy is that the Book of Allah, the Sunnah of His Messenger (saw) or the Ijma’ al-Sahabah indicate that if a person leaves such an action he has acted deficiently and is blameworthy. There is no consideration given to the blame of the people on the omission of an action. Rather what is considered is the blame of the revelation. There is no difference, from the perspective of obligation, between the action which is individually obligatory [wajib al-‘ayn] and the obligation of sufficiency [wajib ‘ala al-kifāyah].

Eğer Kanun Koyucu'nun hitabı bir fiili yapmaya yönelik kesin olmayan bir talep ile ilgiliyse, o fiil mendub [tavsiye edilen] olur. İbadetlerde (ritüel ibadetler) "sünnet" kelimesi de eş anlamlı olarak kullanılır. Mendub fiil, yapılmasının hukuken övgüye değer olduğu, yapılmamasının ise hukuken kınanmayı gerektirmediği fiildir. Ona nafile [nafile ibadet] de denir. Eğer Kanun Koyucu'nun hitabı bir fiilden kaçınmaya yönelik kesin bir talep ile ilgiliyse, o fiil haram [yasaklanmış] ya da mahzur olur; ikisi eş anlamlıdır. Haram fiil, yapılmasının hukuken kınanmayı gerektirdiği fiildir. Eğer Kanun Koyucu'nun hitabı bir fiilden kaçınmaya yönelik kesin olmayan bir talep ile ilgiliyse, o fiil mekruh [kerahet taşıyan] olur. Mekruh fiil, ondan kaçınılmasının hukuken övgüye değer olduğu, yapılmasının ise hukuken kınanmayı gerektirmediği fiildir.

If the address of the legislator is related to a non-decisive request to perform an action then that action is mandūb [recommended]. In the ritual worships [‘ibādāt] the word ‘sunnah’ is also synonymously used. The mandūb action is that which the performance of is legally praiseworthy, whilst its non-performance is not legally blameworthy. It is also referred to as nafilah [supererogatory]. If the address of the legislator is related to a decisive request to abstain from an action then that action is harām [prohibited] or mahdhūr, the two being synonymous. The harām action is that which the performance of it legally blameworthy. If the address of the legislator is related to a non-decisive request to abstain from an action then that action is makrūh [reprehensible]. The makrūh action is that which the abstention of is legally praiseworthy, whilst its performance is not legally blameworthy.

Eğer Şâri'in hitabı, bir fiili yapma ya da yapmama konusunda tercih tanıma ile ilgiliyse, o fiil mubahtır. Bu, tercihin metinde açıkça verilmesi durumunda da, isteğin sîgasından (kalıbından) metinden anlaşılması durumunda da geçerlidir; örneğin aynı konuda, iki farklı bağlam ya da durumda bir yasaktan sonra yapmaya dair bir istek gelmesi halinde, bu istek emir kipinde olsa bile böyledir.

If the address of the legislator is related to the granting of an option to either perform an action or abstain therefrom then that action is mubah [permissible]. This is in both the case that the option is given explicitly in the text or that it is understood from the text from the form [seegah] of the request, such as when a request to perform comes after a prohibition in the same matter but in two different contexts or situations, even if the request to perform comes in the imperative tense.

Taklif (hükmü) ile ilgili şer'i hükümler, yukarıda sayılan beş hükümle (vâcib, mendûb, mübâh, mekrûh, harâm) sınırlıdır.

The legal rulings related to the address of legal responsibility are restricted to the above five (wājib, mandūb, mubah, makruh, harām).