İmarah, riyasah veya kıyadah aynı anlama gelir; reis, kaid ve emir de aynı anlama gelir. Hilafete gelince, o dünyadaki tüm Müslümanların önderliğidir ve önderlik kapsamındandır, önderlik başlığı altında sınıflandırılır. Halife bir emirdir ve "Müminlerin Emiri" olarak bilinir. İmarah daha geneldir, hilafet ise daha özeldir; ikisi de riyasettir. "Hilafet" kelimesi belirli, tanınmış bir makam için özeldir; "imarah" kelimesi ise her emir için geneldir. Müslümanlar, halife atamakla emredildikleri gibi, üzerlerine bir emir atamakla da emrolunmuşlardır; çünkü imarah, yetki sahibi olduğu konuda sahip olduğu emir hakkı (vilayet-i emr) olan yönetim türlerindendir. Onunla hilafet arasındaki fark şudur: Hilafet dünyadaki tüm Müslümanları kapsar; bu ise onu atayan kişiye ve yetki verildiği konuya özeldir. Yetki verildiği konuyu aşmadığı gibi, onu atayanları da aşmaz. Riyaset, kıyadet ve imarah şer'i bir hükümdür; bunlar üslup değildir. Müslümanlar bunda, Allah'ın (SWT) bu konuda emrettiği ve Şeriatın getirdiği sınırlarla kısıtlanmışlardır.

The imarah or riyasah or qiyadah have the same meaning, and rais and qaid and Amir have the same meaning. As for the Khilafah, it is the leadership of all Muslims in the world and it is from the leadership and is categorised under the leadership. The Khalifah is an Amir and is known as the Amir of the believers. The imarah is more general and the Khilafah is more specific, and both of them are riyasah. The word “Khilafah” is specific to a well-known position, and the word “imarah” is general for every Amir. The Muslims are commanded to appoint an Amir over them as they are commanded to appoint a Khalifah, because the imarah is from the types of rule which is the authority over the matter (wilayah amr) in what he is given authority over. The distinction between it and the Khilafah is that the Khilafah is general for all the Muslims in the world, so this is specific for who appointed him and in what he was given authority over. It does not exceed those who appointed him in the same way it does not exceed what he was given authority over. The riyasah, qiyadah and imarah are hukm shari’; they are not styles. Muslims are restricted in it with the limits of what Allah (swt) commanded in it and what the Shar’a came with.

Müslümanlardan ortak bir iş yürüten her topluluğun (cemaatin) başlarına bir Emir atamaları farzdır. Ancak iş, başkasıyla bağlantılı olmaksızın yalnızca her bireye özgü ise, bu durumda onlardan başlarına bir Emir tayin etmeleri istenmez. İmāre, aralarında bağlantılı bir iş üzerine bir topluluk üzerinde kurulur; böylece onun için yetki, onlar için de son söz olur. Herhangi bir gruplar arasında ortak bir işin var olması gerçeği, onları mutlaka bir Emir tayin etmeye zorlar; aksi halde bu iş aralarında bir sorun kaynağı olur ve aralarında fitne çıkar. Ortak bir iş yürüten topluluk için bir lider tayin etmenin Müslümanlar üzerine farz olması ise, Abdullah bin Amr'ın rivayet ettiği şu hadise dayanmaktadır; Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

It is an obligation upon every group (jama’ah) of Muslims performing a collective matter to appoint an Amir over them. Whereas if the matter is specific to each individual without involving another matter, then it is not requested from them in this case to establish an Amir over them. The imarah is established over a group in a matter associated between them, so that there is for him the authority and for them a decisive word. The reality of the existence of a collective matter between any groups inevitably compels them to establish an Amir over them or else this matter will be cause of trouble between them and discord will result between them. As for the establishment of a leader for the group who performs a collective matter between them being obligatory upon Muslims, this is due to what Abdullah bin ‘Amru narrated that the Prophet (saw) said:

Ebu Said'in rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

And also due to what Abu Said narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

Bu aynı zamanda Bezzar'ın sahih bir senedle rivayet ettiğine göre Ömer bin el-Hattab (ra) şöyle demiştir:

This is also due to what Al-Bazzar narrated via a correct chain that Umar bin Al-Khattab (ra) said:

Ebu Bekir el-Bezzar da sahih bir senedle İbn Ömer'den (ra) rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

Al-Bazzar also narrated from ibn Umar (ra) via a correct chain that the Messenger of Allah (saw) said:

Ebû Said el-Hudrî (ra) rivayetinde şöyle buyurulmuştur:

And the hadith of Abu Said al-Khudri (ra):

Bu hadisler açıktır: üç veya daha fazla kişi bir araya geldiğinde, aralarından birini emir olarak tayin etmek farz kılınmıştır. Ancak hadislerdeki "açık alanda" ve "yolculukta" ifadeleri, bu hükmün, aralarında ortak bir iş bulunan ve açık alanda veya yolculukta bulunan kişilerle sınırlı olduğunu gösterir. Bu ortak iş; bir grup, bir teşkilat, bir sefer, ordu, kabile, şehir ve bölge gibi her türlü ortak işi kapsar. Dolayısıyla bu hüküm, açık alanda veya yolculukta bulunan üç kişi için farz kılınmışsa, daha büyük bir sayı veya daha büyük bir iş için bu hükmün meşruiyeti, daha öncelikli ve daha layıktır. Hadisler, bu iki durumun dışındaki, bunlardan daha büyük ve daha önemli her türlü iş için de geneldir; çünkü uygun anlayış bunu göstermektedir. Usul ilminin kaidesi, sözün ima ettiği anlamın (fahwa'l-hitap) da uygulanmasıdır. Buna göre bir şey emredilmiş veya yasaklanmışsa, emredilen veya yasaklanan şeyin ima ettiği anlam, açıkça ifade edilen metinle birlikte emir veya yasak kapsamına girer. Bu da yalnızca söylenenle sınırlı değildir; yani bir şey emredilmiş veya yasaklanmışsa, bu emir veya yasak, öncelik yoluyla daha büyük veya daha önemli olan şeyi de kapsar. Bunun örneği, Allah'ın şu ayetinden anlaşılan, anne babaya söz söylemenin ve onlara vurmanın yasaklanmasıdır:

These ahadith are explicit in that it is prescribed for any number reaching three and more to appoint one Amir over them, except that his statement(s) in the ahadith: “in an open space” and “in a voyage” which indicates that they are gathered together in a collective matter between them in an open space or travelling in a voyage or the like in a collective matter which includes a party, an organisation, an expedition, army, tribe, city and region etc. So if this is prescribed for three who are in an open space in the land or are travelling, then its legitimacy for a greater number or a bigger job is of more precedence and more worthiness. The ahadith are general for open space, on a voyage or any matter other than these two which is larger and greater than them as the conforming understanding indicates this. The principle of usul (roots of jurisprudence) is that the meaning of the speech (fahwa al-khitab) is acted upon. Thus if something is commanded or prohibited, the understanding of what he is commanded or prohibited with enters together with the stated text (mantuq) into what is commanded or prohibited. Nor is it restricted to merely what was stated, meaning that if a thing is commanded or prohibited then this command or prohibition includes what is greater or larger by precedence. Its example is the prohibition of abusing and beating of (one’s) parents from the indication of Allah’s statement:

Ve Allah'ın şu ayetinden çıkarılan, yetimlerin malını yok etmenin yasaklanması:

And the prohibition of destroying the orphans’ wealth from the indication of Allah’s statement:

Ve (qintar) miktarından azını geri vermesi ya da bir dinardan fazlasını ödememesi, Allah'ın şu sözünden: [translating as stated in the original]

And his returning what is less than the (qintar) or not paying what is more than a dinar from Allah’s statement:

Resulullah (sav) bir yolculukta ve açık alanda bir emir atanmasını emretmiştir. Buna göre bu emir, açık alanda bulunmaktan daha tehlikeli ve önemli olan konuları kapsar ve bu tür konuları daha güçlü bir gerekçeyle (bab uwla) içine alır. Önceki hadislerdeki bu açık ve uyumlu anlayış, Resulullah'ın (sav) bir yolculuktan daha tehlikeli bir durumda emir atamasıyla da pekişmiştir. Hac'da, savaşlarda ve Devlet'in eyaletlerinde bir lider atamıştır.

The Messenger (saw) commanded the appointment of one Amir in a voyage and open space. Accordingly, this command is based upon what is more dangerous, and important, than being present in open space, and it includes such matters by greater reason (bab uwla). This clear conforming understanding in the preceding ahadith is strengthened by the practice of the Messenger (saw) who appointed an Amir in what was more dangerous than a voyage. He appointed a leader in the Hajj, in the battles and in the provinces of the State.

Bu, her grup için bir yerde veya ortak bir konuda bir Emir tayin etme yükümlülüğü hakkındadır. Bu Emir'in ise Şeriat tarafından tek olması emredilmiştir ve birden fazla olması caiz değildir. İslam'da kolektif liderlik (kiyadah) veya kolektif başkanlık (riyasah) yoktur. İslam'da liderlik kesinlikle tekildir; bu nedenle Reis, Emir veya Kaid'in bir kişi olması zorunludur ve birden fazla olmasına izin verilmez. Bunun delili, önceki hadislerin metninden ve Resulullah ﷺ'in uygulamalarından açıkça anlaşılmaktadır. Bütün hadisler "onlardan biri", "sizden biri" ifadelerini kullanmaktadır ve "ahad" kelimesi, "bir" anlamına gelen "vahid" kelimesidir; bu da sayının bir olduğunu, birden fazla olmadığını gösterir. Bu anlam, mafhum-u muhalefet (zıt anlam) yoluyla anlaşılır. Sayının, sıfatın ve maksadın zıt anlamı, bir nass olmaksızın da uygulanır ve zıt anlam ancak bir durumda ortadan kalkar; o da onu iptal eden bir nassın bulunduğu durumdur, tıpkı Allah'ın şu buyruğunda olduğu gibi:

This is in respect to the obligation of establishing an Amir for every group in a place or common matter associated between them. As for this Amir, the Shari’ah has obliged that he be one and it not permitted to be more than one. Islam does not have collective leadership (qiyadah) or collective presidency (riyasah). Leadership in Islam is strictly singular so it is obliged for the Rais or Amir or Qaid to be one, and he is not allowed to be more than one. The evidence for this is clear from the text of the preceding ahadith and the actions of the Messenger (saw). All the ahadith state: “one of them”, “one of you” and the word (ahad) is the word one (wahid) which indicates the number i.e. one and not more. This is understood from the contrary understanding (mafhum mukhalafah). The contrary understanding of the number, attribute (sifat) and objective is acted upon without a text; and the contrary understanding is not negated except in one situation which is where there comes a text annulling it like Allah’s statement:

Aksi anlayışa göre, eğer (kölelerinin) iffetli olmayı istemedikleri takdirde onlar (fuhuşa) zorlanırlar. Ancak bu aksi anlayış, Allah'ın şu sözüyle geçersiz kılınır:

The contrary understanding is that if they do not wish chastity then they are compelled (into prostitution). However this contrary understanding is annulled by Allah’s statement:

Eğer aksi yöndeki anlayışı ortadan kaldıran bir nass gelmemişse, bu durumda şu Allah'ın sözünde olduğu gibi hareket edilir:

If there does not come any text annulling the contrary understanding, then in this case it is acted upon like Allah’s statement:

Ve onun (saw) şu sözü gibi:

And like his (saw) statement:

Bu iki metinde hüküm belirli bir sayıyla sınırlandırılmıştır ve bu sınırlama, bu sayıların ötesinde kalanların hükme aykırı olduğunu gösterir. Bu da yüz (değnek) sayısından az olanın caiz olmadığının ve ikiden (kulle) fazla olan suyun necaseti taşımadığının delilidir. Bu nedenle Peygamber ﷺ'in ifadesi:

The rule in these two texts runs restricted by specified number, and this restriction indicates that what is beyond these numbers are contrary to it (in the rule). This indicates the absence of permission for what is less than one hundred (lashes) and that what is more than two (qullat) does not carry filth. Therefore the Messenger (saw)’s statement:

Mafhum muhalefet yoluyla, birden fazla kişinin atanmasının caiz olmadığına delalet eder. Buna göre liderlik tek kişiye aittir; hadislerin hem açık ifadesi (mantuk) hem de anlamı (mefhum) gereğince birden fazla kişiye ait olması caiz değildir. Bunu, Resulullah ﷺ'in fiili de güçlendirmektedir: Liderlik atadığı bütün olaylarda yalnızca bir kişiyi atamış, başka bir sayıda atamamıştır. Hiçbir yerde bir seferde birden fazla lider atamamıştır.

Indicate by contrary understanding (mafhum mukhalafa) that it is not allowed to appoint more than one. Thus leadership is for one, and it is not permitted to be for more than one by the text of the ahadith in their stated text (mantuq) and understanding (mafhum). This is strengthened by the Messenger (saw)’s action in that in all incidents wherein he appointed (a leader), he would appoint one and not any other (number). He never appointed more than one in one place.

Rivayet edilen hadise gelince: Peygamber ﷺ, Muâz ile Ebu Musa el-Eş'ari'yi Yemen'e gönderdi ve onlara şöyle buyurdu:

As for the hadith narrated, that the Messenger (saw) sent Mu’adh and Abu Musa Al-Ash’ari to Yemen and said to them:

Bu, onun bir yerde iki kişiyi görevlendirdiğini göstermez. Hadis, şu metinle Buhârî'de gelmiştir:

This does not indicate that he appointed two in one place. The hadith came in Al-Bukhari with the text:

Aynı hadis, Mağazi (Gazveler) kitabında da şöyle geçmektedir:

The same hadith came in the book of war expeditions (Al-Maghazi) saying:

Bu rivayet, Yemen'e iki kişi gönderdiğine dair diğer rivayetleri açıklamaktadır. Her birine bölgenin bir kısmını tahsis etti, böylece bir yerde iki emir bulunmuyordu. Aksine, ikisinden her biri, diğerinin emir olduğu yerden farklı bir yerde emir oldu. Bu nedenle bir işte iki lider (rais) olması caiz değildir, bir yerde de iki lider olması caiz değildir. Aksine, yalnızca bir emir bulunması farzdır ve daha fazlasının bulunması yasaktır. Ancak İslam'da riyaset, imaret ve kıyadetin fahri bir otorite olmadığı anlaşılmalıdır; çünkü fahri otorite, lideri (za'im) takip etmeyi gerektirir. İslam'daki riyasete gelince, lidere, liderliğin kendisine ait olduğu işin ve liderlik kapsamına giren her şeyin, emir olarak atandığı yetkinlik ölçüsünde ve rais'in atandığı konuda Şeriat'ın belirlediği sınır içinde yürütülmesi için işlerle ilgilenme hakkı ve o konu üzerinde yetki verir.

This narration clarifies the other narrations that he sent two to Yemen. He made for each one a region of it so they were not two Amirs in one place. Rather each one of them was Amir at a place different from where the other was Amir. Therefore it is not allowed for one matter (to have) two leaders (rais) nor for one place two leaders. Rather it is obligatory to have only one Amir and it is prohibited for there to be more (than one). However it must be understood that ri’asah and imarah and qiyadah in Islam is not honorary authority as the honorary authority requires following the chief (za’im). As for ri’asah in Islam, it grants the right to the leader to take care of the affairs and authority over the matter in which leadership is for him and the execution of all that falls within the leadership according to the competence for which he was appointed Amir within the limit given by the Shar’a in the matter which the rais was appointed.

Müslüman topraklarında yaygınlaşan, bir meclis, komite ya da idari aygıt adına kolektif liderlik kurma ve benzeri yapılar ile bunlara liderlik yetkinliği verme uygulaması, bu aygıta ya da meclise ya da komiteye liderlik verildiğinde Şer'ı çelişmektedir; çünkü liderlik, hadislerin nassıyla yasaklanmış olan bir topluluğa verilmektedir. Oysa komite, meclis ya da aygıt, sorumluluk üstlenme ve konuları tartışma ve istişare (şûrâ) amacıyla kuruluyorsa, bu durumda caizdir ve İslam'dandır; çünkü Müslümanlar, işlerinde istişare yapmaları nedeniyle övülmüşlerdir. Eylemlerin icrasıyla ilgili olduğunda görüşleri çoğunlukla bağlayıcı kabul edilir; düşünce ve teknik görüşlere, tanımlara yol açan kurallarla ilgili olduğunda ise istişare olarak kabul edilir. Emir bir konuda karar verdiğinde, eylemin icrasıyla ilgili olmayan her husustaki doğru gördüğünü uygular. Komünist düşünürlerin liderliğin kolektif mi yoksa bireysel mi olduğu konusunda ihtilaf etmelerine gelince, İslam'da bunu araştırmaya yer yoktur; çünkü İslam, liderliğin bireysel olduğunu nass ve fiille belirlemiş, Sahabe icmaı bu konuda gerçekleşmiş ve ümmet her dönemde kendisini buna bağlamıştır.