Şeriatın delilleri, şer'i hükümlerin temelidir (usûlü)’dür; dinin usûlü gibi kesin (kat'î) olmaları gerekir, dolayısıyla zannî (zannî) değillerdir. Şeriatın bütün usûlleri, ister dinin usûlü olsun ister şer'i delil olan ahkâmın usûlü olsun, kesin olmak zorundadır ve Allah Teâlâ'nın şu âyetleri gereğince zannî olmaları caiz değildir: {Hakkında bilgin olmayan şeyin ardına düşme…} (İsrâ, 36) ve Onların çoğu zandan başka bir şeye uymaz; oysa zan, hakikat karşısında hiçbir şeye yaramaz. Şüphesiz Allah, onların yaptıklarını hakkıyla bilendir (Yûnus, 36). Âlimlerin çoğu, ahkâmın usûlünün kat'î olması gerektiğini belirtmiştir. Hâfız, müctehid Ebû İshâk İbrâhim b. Mûsâ el-Lahmî el-Garnâtî, İmam Şâtıbî diye bilinen kişi, el-Muvâfakât adlı kitabında şöyle demiştir: "Dinin fıkhının usûlü kesindir, zannî değildir. Bunun delili, bunların şeriatın bütünlerine dayanmasıdır ve bunun gibi olan şey kesindir." Ayrıca şöyle demiştir: "Zannî olan delil şeriatın bütünleriyle ilgiliyse, şeriatın temeline (Akîde'ye) bağlanması mümkün olur, çünkü o ilk bütündür ve bu caiz değildir." Ve şöyle demiştir: "Zannî olanı fıkhın temellerinden biri yapmak caiz olsaydı, dinin temeli yapmak da caiz olurdu; oysa bunun böyle olmadığı konusunda icmâ vardır. Burada da durum aynıdır, çünkü fıkhın usûlleri, dinin usûlleriyle şeriata aynı ilişkiye sahiptir." Yine şöyle demiştir: "Bazı âlimler şöyle demiştir: Şeriatın temelini zannî delille ispat etmenin bir yolu yoktur, çünkü bu bir koyma (teşri') işidir ve biz zannî delille ancak fer'î meselelerde ibadet ederiz." Ve şöyle demiştir: "Temel ise mutlaka kesin olmalıdır; çünkü zannî olursa ihtilaf ihtimali doğar ve böyle bir şey dinde temel olamaz."

The adillah of the shari'ah are the basis (usoul) of the shari'ahi verdicts, they are decisive similarly like the usoul of the religion (deen), so they are not indecisive (dthanniah). The usoul of the whole shari'ah whether they are the usoul of the deen or the usoul of the ahkaam which are the shari'ah evidences are inevitable to be decisive, and they are not allowed to be indecisive for the saying of Allah Ta’ala: {And pursue not that which you have no knowledge…) 36 Surat Al-Israa’, and His saying: But most of them follow nothing but conjecture; truly conjecture can be of no avail against Truth. Verily Allah is well aware of all that they do) 36 Surat Younos. The masses of the scholars had mentioned that usoul al ahkaam must be decisive (qat’iyah), Al-Haafidth Al-Mujtahid Abu Ishaaq Ibraaheem Ibn Mussa Al-Lakhmy Al-Ghornaaty known by Al-Shaatiby said in his book Al-Mowaafaqaat: “verily the usoul of the fiqh of the deen are decisive, not indecisive, and the evidence on that is, because they are referred to the totalities of the shari'ah, and that which is as such; is decisive” and he said: “If the indecisive is related to the totalities of the shari’ah, then it is possible to be related to basis of shari’ah (The Aqeedah), because it is the first totality, and that is not allowed”, and he said: “If it is allowed to make the indecisive one of the basis of the fiqh, then it becomes allowed to make it basis of the deen, and it is unanimously not like that, and so is the case here, because usoul al-fiqh are of the same relation to the shari’ah like usoul al-deen”, and he also said: “ Some scholars said: there is no way to prove the basis of the shari’ah by the indecisive, because it is a legislation, and we don’t worship by the indecisive except in the branshes”, and he said: “ The basis however, must be decisive; because if it is indecisive; it would be a possibility of disparity and such thing could not be a basis in the deen”.

İmam Cemalüddin Abdürrahim el-Esnevî, Nihayetü's-Sül adlı kitabında, emrin (emir kipinin) delalet ettiği şey hakkındaki bir tartışmada, kesin olmayan delilin dikkate alınmadığını söyler. Şöyle der: "Âhâd (tek kişiden rivayet edilen) haber ise, bâtıldır. Çünkü âhâd haber zanni (kesin olmayan) delildir. Şâri' ise zanni delili yalnızca furû' (amelî meseleler) hususunda caiz kılmıştır; ilmî meseleler, örneğin usûlü'd-dîn'in temeli gibi, ve aynı şekilde usûlü'l-fıkhın temeli gibi meselelerde ise caiz kılmamıştır. Bunu el-Enbârî (el-Burhân kitabının şârihi) âlimlerden topluca nakletmiştir." Ancak Kur'an âyetleri, usûlde zanna dayanmayı yasaklamakta ve zanna uyanı kınamaktadır. Bu nasslar gösterir ki, şeriatın esasları (usûl), ister usûlü'd-dîn ister usûlü'l-ahkâm olsun, kesin olmalıdır ve zanni olması caiz değildir. Bu nedenle fıkhın esaslarında zanni olan hiçbir şey yoktur; çünkü bu konudaki yasaklama açıktır. Bütün usûlü'l-fıkh esasları kesindir. Buna göre, bir şeriat delilinin delil olarak kabul edilmesi için ona kesin bir delilin dayanak olması gerekir; kesin delil kurulmadıkça o şeriat delili sayılmaz. Geçerliliği kesin delille sabit olan deliller dörttür: Kur'an, Sünnet, Sahabe icmâı ve illeti şer'î bir nassla belirlenmiş kıyas. Bu dördünün dışındaki hiçbir şey şeriat delili sayılmaz, çünkü onlar için kesin bir delil yoktur. Buna göre şer'î hükümlerin esasları, yani şeriat delilleri, bu dörtle sınırlıdır ve başka hiçbir şey dikkate alınmaz.

Imaam Jamaal Al-Deen Abd Al Raheem Al-Asnawy, in his book, Nihayat Al-Sou’l At the discussion of the denotation of the (imperative verb, do) with respect to that, the indecisive daleel is not considered he said: “And as for the Aahaad (individually narrated); it is invalid (baatil); because the individual narration avail the indecisive, and The Legislator allowed the indecisive in the branches only, which are the practical issues, without the knowledge issues like the basis of usoul al-deen, and also the basis of usoul al-fiqh, as Al-Anbaary (the explainer of Al-Borhaan book) transmitted from the scholars all together”. However, the verses of The Qur’aan are explicit about forbidding the indecisive in the usoul, and blaming whoever follows the indecisive, and these texts dictate that the basis (usoul) of the shari’ah in general whether they are usoul al-deen or usoul al-ahkaam (verdicts usoul); must be decisive, and it is not valid to be indecisive. Therefore there is nothing indecisive in the basis of the fiqh at all, because of the explicit forbiddance about that, but all basis of usoul al-fiqh are decisive. Accordingly, for the shari'ahi daleel to be considered as evidence; decisive evidence must be established for it, and unless decisive evidence is established for it; it is not considered as shari'ahi daleel. The adillah which the decisive evidence stood up to prove their validity are four only, they are: The Qur’aan, The Sunnah, The Consensus of The Sahaabah and The Qiyaas which has illah denoted by shari'ahi text, and anything other than these four is not considered as shari'ahi daleel, because there is no decisive evidence for them. Accordingly, the bases of the shari'ahi verdicts, i.e. the shari’ah evidences are confined to these four and nothing else is considered.