Taklit, bağlayıcı bir delil olmaksızın başka bir kişinin görüşünü benimsemektir. Dolayısıyla bağlayıcı bir delil olmaksızın başkasının görüşünü kabul etmek de, bağlayıcı bir delil olmaksızın başkasının görüşüne göre amel etmek de taklit sayılır. Bu, avamın bir müctehidin görüşünü benimsemesi ya da bir müctehidin, kendisi gibi birinden bir görüşü benimsemesi gibidir. Peygamber ﷺ'e müracaat etmek ona yapılan taklit değildir; Sahabenin icmâına müracaat etmek de onlara yapılan taklit değildir, çünkü bu, başkasının görüşünü benimsemek değil, doğrudan delilin kendisine müracaat etmektir. Aynı şekilde, avamın bir müftüye başvurması da ona yapılan taklit sayılmaz; bu, fetva istemek ve öğrenmek anlamına gelir, benimseme değildir. Yani avam ya hüküm öğrenmek için ya da fetva istemek için bir âlime başvurur; dolayısıyla avamın bir âlime müracaatı, ya bir hükmü sorması ya da onu öğrenmesi anlamına geldiğinden, ona yapılan taklit sayılmaz. Delilini bilerek bir görüşü benimsemeye gelince, bu ayrıca incelenmelidir. Eğer delil bilgisi sadece bir bilgiden ibaretse, mesela kabirleri ziyaretin caiz olduğunu Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğunu bilmek gibi...

Taqlīd is the adoption of another person’s opinion without a binding proof. So the acceptance of another person’s opinion without a binding proof is considered Taqlīd just as acting according to the opinion of another without a binding proof is considered Taqlīd. That is like the layman’s adoption of the opinion of a mujtahid or the adoption of the mujtahid of an opinion from someone like him. Referring to the Messenger PBUH is not Taqlīd to him and nor referring to the ijma’ of the Sahabah is Taqlīd to them because it constitutes referring to the evidence itself and not adopting the opinion of another. Likewise, the laymen’s reference to a mufti is not considered Taqlīd to him, rather it constitutes seeking a legal opinion and learning and not adoption. So he either refers to him to seek a legal verdict (fatwa) or to learn, that is, the reference of a layman to a learned person is not considered Taqlīd to him because it constitutes either inquiring about a hukm Shar’i or learning it. As for the adoption of an opinion with knowledge of its evidence, it will be looked into. If the knowledge of the evidence is mere knowledge, like knowing that visiting the graves is permitted because the Messenger PBUH said:

Bu durumda kişi, bağlayıcı bir delil olmaksızın başkasının görüşünü benimsediği için muqallid sayılır; delili bilse bile durum değişmez. Ancak muqallid kendisi bu delili bir delil olarak kullanmamıştır, dolayısıyla bu delil onun açısından bağlayıcı bir delil değildir. Fakat delil üzerinde inceleme yapılıp delilden bir anlayışa ulaşılmış ve ardından hüküm çıkarılmışsa, bu, ilk olarak bu görüşü ortaya koyanın içtihadıyla uyuşan bir içtihat sayılır. Çünkü bu süreç, hükmün çeliştirici bir etkenden arınmış olduğunu anlamaya dayanır; bu da delillerin derinlemesine incelenmesini gerektirir ki bunu yalnızca müctehid yapabilir. Dolayısıyla muqallid müctehid değildir. Şer'i hüküm bakımından insanlar ya müctehiddir ya da muqallid, bunların dışında bir kategori yoktur. Yani ya hükmü bizzat kendisi çıkarır, daha önce başkası çıkarmış olsa bile, ya da en baştan kendisi çıkarmıştır, ya da başka bir müctehidin çıkardığı hükmü benimser. Bu nedenle içtihat ehliyetine sahip olmayan kimse, şer'i ilimlerden bazılarını bilip bilmemesi fark etmeksizin muqallid'dir. Böylece ya muqallid-i 'ammi (avam) ya da muttabi' kategorisine girer. Ancak muttabi', müctehidin delilini bilmesi şartıyla taklit eder; 'ammi ise hiçbir şarta bağlı olmaksızın taklit eder.

Then in this situation he is considered a muqallid because he has adopted the opinion of another without a binding proof even if he knew the evidence. However, the muqallid himself did not use this evidence as proof so it is not a binding proof with respect to him. As for if an understanding of the evidence was arrived at after examining the evidence and then deducing the hukm from it, it is then regarded as an Ijtihād which agrees with the Ijtihād of the one who initially held this opinion. That is because this process depends on realizing that the Hukm is free of conflicting factor based on the necessity of studying it, a matter which depends on the close examination of the evidences, something only the Mujtahid can do. Therefore, the muqallid is not a mujtahid. People with regards to the hukm Shar’i are either mujtahid or muqallid and none other. i.e, either he deduces the hukm himself whether some one else had deduced it before or he himself deduced it from the onset or he adopts the deduction of another mujtahid. Therefore, whoever does not have the capacity for Ijtihād he is a muqallid irrespective of whether he had knowledge of some of the legally recognised disciplines in Ijtihād or not. So he falls under the category of muqallid ‘ammi (layman) or muttabi’. However, the muttabi’ imitates on condition that he knows the evidence of the mujtahid while the ‘ammi he imitates without any condition.

Muttabi' ya da 'ammi olan muḳallid için, bu mujtahidin görüşünün bir içtihad olduğu sabit olduğunda, haber-i vahid ile sabit olsa bile, herhangi bir mujtahidin görüşünü benimsemesi caizdir. Bir meselesi olduğunda mujtahidlerin görüşlerinden haberdar değilse, ancak tek bir mujtahidin görüşünü biliyorsa, bu mujtahidin çıkardığı şer'i hükmü benimsemesi caizdir; çünkü kendisinden istenen, bir meselede bir şer'i hükmü benimsemesidir, mujtahidlerin görüşlerini takip etmesi değildir. Böyle bir durumda kendisinden tercih yapması istenmez. Eğer mujtahidlerin görüşlerini biliyor ve bunlardan birini benimsemek istiyorsa, tercih yapmaktan başka bir şey yapması doğru olmaz. Bu tercih, hükmün nefsânî arzularına veya görünür menfaatine uygunluğuna göre yapılmamalıdır; çünkü şeriatın maksadı, mükellefi nefsinin hevası ve arzularından çıkarıp Allah'ın gerçek bir kulu kılmaktır. Tercih, şer'i bir üstünlük vasfına göre yapılmalıdır ve bu vasıf Allah'a ve Allah'ın Resulüne ﷺ bağlı olmalıdır. Nitekim (Peygamber ﷺ) buyurmuştur:

Allah'a ve Resulü'ne başvurmak ()، ya Allah'ın kelamına ya da Resulullah'ın ()'in sünnetine, yani Şer'î delile, yani Allah'ın veya Resulü'nün emrettiği şeye başvurmak demektir. Bu nedenle, müt-tebi'lerin (taklit edenlerin) farklı durumlarına göre tercih ölçütleri de farklılık gösterir. Evet, avam için delilden sonra genel tercih ölçütü, en iyi bilgi ve kavrayışa sahip olanı tercih etmektir. Bu, bütün müt-tebi'ler için birincil tercih ölçütüdür. Bununla birlikte, en iyi bilgi ölçütüyle birlikte veya ondan bağımsız olarak, insanların bir görüşü diğerine üstün tutmak için kullanabilecekleri başka tercih ölçütleri de vardır. Avam, anlayışına ve takvasına güvendiği, kendisinin tanıdığı insanlardan, mesela babasına veya âlimlerden birine güvendiğinde, onlara uyan bir müctehidi takip eder; yani kendisine uyanları takip eder. Avam için bu tercih, dinî bir perspektiften yapılır, nefsânî arzularından değil. Bir diğer tercih ölçütü ise avamın fıkıh, hadis vb. derslerine katılarak Şer'î hükümleri ve delilleri öğrenmesi, böylece hükümler ile delilleri ayırt edebilmesidir. Bu noktada kişi, taklit konusunda aşina olduğu delile dayanan hükmü tercih eder. Aşina olmadığı bir delile bağlı hükümle çelişen, aşina olduğu delile dayanan bir hükmü takip eder. Böylece delille bağlantılı bir hüküm, delille bağlantısı olmayan bir hükme tercih edilmiş olur. Bu iki durum avam için geçerlidir; avam, İctihad'ın tanınmış ilimlerinden bazılarını bilmeyen herkestir. Dolayısıyla avam, bu durumların hepsinde, kendisine bir delil açıkça belli olduğunda, takip ettiği müctehidin takipçilerinin ilim ve takvasına duyduğu güvene dayanan taklidi bırakmalı ve daha güçlü bir tercih nedeni bulunduğu için bir delile bağlı olan hükmü benimsemelidir. Dolayısıyla Şafiî'yi veya başkalarını babası takip ettiği için takip eden kimseye, takip ettiği müctehid dışındaki bir müctehidin çıkardığı bir şer'î hükmün delili açıkça belli olur ve ona inanırsa, o zaman bu hükmü benimsemesi gerekir; çünkü şer'î delil olan daha güçlü bir tercih nedeni vardır. Eğer ona inanmadıysa, o zaman tercih nedeni bulunmadığı için takip ettiği hükmü bırakma hakkı yoktur. Tercihte (tercîh) avam, karinelerin işaretlerini dinlemeye dayanır. Avamın, keyfî arzulara göre farklı mezhepleri benimseme hakkı yoktur. Ayrıca her meselede kendisine daha kolay gelen mezhepleri takip etme hakkı da yoktur; bilakis hükümler konusunda birden fazla anlayış bulunduğunda tercih nedeni aramak zorundadır.

Referring to Allah  and to His Messenger  is either to the word of Allah  or the Sunnah of His Messenger  i.e, to the Sharī’ah evidence, either to what Allah  or His Messenger  has ordered. Consequently, the preponderant qualifications differ according to the different states of the muqallids. Yes, the general preponderant qualification for the layman is, subsequent to the evidence, the one who has the best knowledge and comprehension. And this is the primary preponderant qualifications for all muqallids. However, there are different preponderant qualifications which people may use to outweigh, with or without the preponderant qualification of best knowledge. So the layman follows a mujtahid according to his trust of the understanding and taqwa (God fearing) of the ones who follow him, from the people he knows, like when he trusts his father or one of the ‘Ulama, so he follows the ones who follow him. This tarjeeh (outweighing) for the ‘ammi (layman) is from the perspective of the deen and not the perspective of his whims. Or, another preponderant qualification is that the layman knows the Sharī’ah rules and the evidences by attending lessons on fiqh, hadīth etc. At that point he is able to distinguish between rules and their evidences. This person outweighs in Taqlīd according to his acquaintance with the evidence. So he follows the hukm the evidence for which he is familiar with, when it contradicts with a hukm the evidence for which he is not acquainted with, He will then have a hukm which is linked to an evidence which is preferable to a hukm which is not linked to an evidence. These two situations apply to the layman; who is anyone who does not have knowledge of some of the recognised disciplines in Ijtihād Therefore, the layman in all of these situations, when an evidence becomes manifest to him, he must leave the Taqlīd that is based on his trust of the knowledge and taqwa of those who follow the mujtahid whom he follows and adopt the hukm which is linked to an evidence, because now he has a stronger preponderant qualification. So whoever used to follow Shafi’i or others because his father used to follow him, when the evidence of a hukm Shar’i, which had been deduced by a mujtahid other than the one he followed, becomes manifest to him and he believes in it, then he must adopt that hukm due to the presence of a stronger preponderant qualification which is the Sharī’ah evidence. And if he did not believe in it, then he does not have the right to leave the hukm he has been following since he has no preponderant qualification to warrant it. In the outweighing (tarjeeh), he relies on the hearing of indications (qara’in). He (the layman) does not have the right - to adopt different mazhabs based on whims. And nor does he have the right to follow the mazhabs in every issue which is easier for him, rather he must seek a preponderant qualification when there is more than one understanding for the ahkām.