Sünnet, nakil sahihliği (el-sened) bakımından üç kısma ayrılır: mütevatir, meşhur ve haber-i vahid (haberü'l-âhâd). Bir hadis, Sahabe'den Peygamber ﷺ'den nakleden bir topluluktan, bu topluluğu Tabiûn'dan nakleden bir topluluktan ve onu da Tebe-i Tabiîn'den nakleden bir topluluktan rivayet edilmişse, bu mütevatirdir. Eğer hadis, sayısı tevatür derecesine ulaşmayan bir Sahabe grubundan, onu Tabiûn'dan nakleden bir topluluktan ve onu da Tebe-i Tabiîn'den nakleden bir topluluktan rivayet edilmişse, o zaman meşhurdur; çünkü Ümmet onu kabul ile karşılamış ve Ümmet içinde meşhur olmuştur. Eğer hadis, Sahabe'den sayısı tevatür derecesine ulaşmayan bir veya birkaç kişi tarafından rivayet edilmişse ve onlardan sonra Tabiûn ile Tebe-i Tabiîn'den gelenler de bunu nakletmişse, o zaman haber-i vahiddir. Sünnet yalnızca bu üç kısımdan ibarettir. Ancak kesinliğe (el-yakîn) veya en güçlü olasılığa (ez-zann) delalet etmesi bakımından Sünnet yalnızca iki kısımdır; çünkü meşhur, âhâddan sayılır. Zira bir hadis, Tebe-i Tabiîn'den yalan üzerinde anlaşmadan (ittifak) korunmuş bir grup tarafından, Tabiûn'dan yalan üzerinde anlaşmadan korunmuş başka bir gruptan ve Sahabe'den, sözüyle kesin delil sabit olacak başka bir gruptan rivayet edilmişse, o zaman mütevatirdir. Bu, mütevatirin, üç tabakanın her birinde bir sayıda ravisi bulunan ve bu sayının tevatür derecesine ulaştığı hadis olduğu anlamına gelir. Ancak bu sayı üç tabakadan birinde eksik kalırsa, hadis haber-i vahid olur; tevatür derecesi için yeterli sayıda ravinin eksikliği Sahabe'den, Tabiun'dan, Tebeu't-Tabiin'den veya hepsinden olsa da, hadis haber-i vahid sayılır. Bu, kesinliği değil, yalnızca en yüksek ihtimali ifade eder. Ancak, Sahabe'den yeterli sayıda ravisi olmayan, fakat diğer tabakalarda yeterli sayıda raviye sahip olan ve bu yüzden Ümmet arasında meşhur olan hadise "meşhur" adının verilmesi konusunda görüş birliği vardır. Ancak hükmü, kesinlik ifade etmeyen haber-i vahidin hükmünden farklı değildir.

The Sunnah is divided regarding to its transmission authenticity (al sanad) into three divisions, they are: the mutawaatir, the mashhour and the khabar al aahaad. So if the Hadeeth is transmitted by a group of the Taabi'y al Taabi'ine from a group of the Taabi'ine from a group of the Sahaabah from the Messenger (SAW), then it is the mutawaatir. If the Hadeeth is transmitted by a group of the Taabi'y al Taabi'ine from a group of al Taabi'ine from a group of the Sahaabah whose number does not reach the extent of the tawaator, then it is the mashhour, because the Ummah received it with acceptance and it became (famous) mashhour within the Ummah. And if the Hadeeth is narrated by one or more whose number does not reach the extent of the tawaator from the Sahaabah and who was after them of the Taabi'ine and Taabi'y al Taabi'ine, then it is khabar al aahaad. The Sunnah is only these three divisions. However, with respect to its denotation to the certainty (al yaqeen) or the most probability (al dthan) the Sunnah is only of two divisions, because the mashhour is considered to be of the aahaad, because if the Hadeeth is narrated by a number of people that are secured from the collusion (agreement) to lie of the Taabi'y al Taabi'ine, from another number of al Taabi'ine that are secured from the collusion to lie, from another number of the Sahaabah by whose saying a decisive proof would be established, then it is the mutawaatir. It means that the mutawaatir is what has a number of narrators in everyone of its three stages reaches the extent of the tawaator, but if that is lacked in one of the stages then the Hadeeth is khabar al aahaad, whether the insufficient number of narrators for the extent of the tawaator are of the Sahaabah, or of the Taabi'ine or of the Taabi'y al Taabi'ine or of all of them, it is then considered to be khabar al aahaad, that does not denote the certainty, it only denotes the most probability, but it is agreed to name al mashhour that which lacked the sufficient number of the Sahaabah, but it has a sufficient number of the others, because it became mashhour (well known between the Ummah), whereas, the verdict for it is not different from khabar al aahaad which does not denote the certainty.