Peygamberimizin (SAV) sükûtu, yani onayı, Sünnet'tendir; tıpkı sözü ve fiili gibi aynı derecededir. Dolayısıyla biri Peygamberimizin huzurunda ya da onun döneminde bir fiil işler, O da bunu bilir ve men etmeye gücü yettiği halde sükût eder ve fiilini yermeden ona onay verirse, bu durum şöyle değerlendirilir: Bu fiil hakkında Peygamberimizden daha önce bir yasak yoksa ve bilinen bir men de bulunmuyorsa, O'nun fiilin failine dair sükûtu ve ona verdiği onay, o fiilin caiz olduğunu ve fiili işlemenin üzerindeki sorumluluğun kaldırıldığını gösterir. Çünkü fiil caiz değilse Peygamber onu men ederdi; zira Elçi, bilmesi gereken bir kötülük (münker) fiilini bilip sükût etmez. Bu nedenle sükûtu caizliğe delildir. Eğer Peygamber bu fiili daha önce yasaklamış ve yasağı bilinir hale gelmişse, Elçinin sükûtu düşünülemez, çünkü bu yasaklanmış olanın onaylanması anlamına gelir. Peygamber (SAV) için bu ise imkânsızdır. Müslümanların himayesi altındaki gayrimüslimlerin (ehl-i zimmet), sık sık kiliselerine gidip kâfirlik olan bu fiili işlemelerine dair sükûtuna gelince: Bu sükût, onların kâfirlik fiilini onayladığına delalet etmez; aksine, ehl-i zimmeti kendi ibadetlerini yapmaları için bıraktığını gösterir ve kiliseye gitmenin caizliğine delil değildir. Dolayısıyla sükûtun Sünnet'ten (onay) sayılması için şu şartlar gerekir: Fiil hakkında daha önce bir yasak bulunmaması; Elçinin (SAV) fiilden haberdar olması, yani fiilin O'nun huzurunda ya da döneminde yapılmış ve O'nun bunu bilmiş olması; ve Elçinin fiili men etmeye gücünün yetmesi. Şu hâlde, bu şartlardan biri eksikse sükût Sünnet'ten sayılmaz. Yasağın anlamı, yapanı engellemesi (men etmesi) demektir; Elçinin buna meyletmediği anlamına gelmez. Zira Peygamber'in huzurunda dabb kertenkelesi yendi, fakat O bundan yemedi ve kendisine sorulduğunda şöyle buyurdu: ﷺ

The silence of the Prophet (SAW), i.e. His approval is from the Sunnah, it is like His saying and His action equally the same, so if one did an action in the presence of the Prophet, or in His era and He knew about it, and was able to forbid it, then He kept silent about it and approved it for him without dispraising his action; it will be looked, if there is no previous forbiddance for that action from the Prophet (SAW), and no forbiddance is known for it, then His silence about its doer, and His approval to him on it denotes the permissibility of that action and the lifting up of the blame for doing it. That is because, if his action is not permissible; the Prophet would forbid him, since the Messenger does not keep silence if He knows about an evil (munkar) action, therefore His silence is a daleel for the permissibility. If the Prophet had previously forbade that action and its forbiddance became known; the silence of the Messenger can not be imagined, because it would be an approval to do what is forbidden. And this is impossible for the Prophet (SAW). As for His silence about the kuffaar under the Muslims' protection (ahl al-dthimmah), who used to frequently go to their churches, which is a kufr action; it does not denote His approval to do the kufr, but it denotes leaving ahl al-dthimmah to perform their own worship, and it is not a daleel for the permissibility to go to the church. So the conditions to consider the silence to be from the Sunnah (approval) are: that there is no previous forbiddance for the action, and the Messenger (SAW) knew about it, i.e. it was done in His presence, or in His era and He knew it, and that the Messenger was able to forbid (prevent) it, except that the silence is not considered to be from the Sunnah. The meaning of the forbiddance it is restraining its doer, and not that the Messenger does not trend to it, because the dab lizard got eaten in the presence of the Prophet and He did not eat from it, and when He was asked He said:

"Bu, kavmimin topraklarında bulunmadığı için ondan hoşlanmıyorum" sözüyle Buhârî tarafından rivayet edilmiştir. Demek ki Resûlullah ﷺ'in ondan hoşlanmaması yasaklamak anlamına gelmez; onu yiyenleri men etmemesi ise bu konuda sükût etmesi olarak kabul edilir ve bu da helâlliğe delildir. Ayrıca Nâfi'den rivayet edilmiştir: İbn Ömer çoban düdüğünün sesini duydu, parmak uçlarını kulaklarına koydu ve binek devesini yoldan saptırdı. Bu arada şöyle diyordu: "Ey Nâfi', duyuyor musun?" Ben de "Evet" diyordum. O da uzaklaşmaya devam etti, ben "Hayır" dediğimde ellerini indirdi, devesini yola döndürdü ve şöyle dedi: "Resûlullah ﷺ'in çoban düdüğü sesini duyduğunda böyle yaptığını gördüm." Bu rivayeti Ahmed kaydetmiştir. Bu durum çoban için bir yasaklama sayılmaz; aksine onun hakkında bir sükûttur. Düdüğün helâlliğine ve onun sesini duymanın helâlliğine delildir. Onun sesini duymayı engellemesine gelince, Resûlullah ﷺ birçok mübah şeyden kaçındığı gibi bundan da kaçınmış olabilir. Nitekim evinde bir gece dirhem veya dinar bulundurmaktan kaçınmış ve kertenkele yemeyi de terk etmiştir. Buna göre Resûlullah ﷺ'in sükûtu, işi yapan kişiyi men etmemek demektir; hatta kendisinin o işten hoşlanmadığını gösterse bile durum değişmez.

"It did not exist in the land of my people so I find myself detests it" compiled by Al-Bukhari. So being that the Messenger detests it is not of the forbiddance, and His none restraining those who ate it is considered to be silence about it, so it is a daleel for the permissibility. Also it was narrated from Naafi': That Ibn Omar heard the sound of a shepherd's pipe, then he put his finger tips in his ears, and deviated his riding camel from the way while he was saying: O Naafi' could you hear? I say: yes, then he keeps going away until I said no, then he put his hands down, and returned his riding camel to the way, and said: I saw the Messenger of Allah (SAW) when He heard the sound of a shepherd's pipe and He did like this" compiled by Ahmad. This is not considered to be forbiddance for the shepherd, but it is a silence about him, and it is a daleel for the permissibility of the pipe and the permissibility of hearing it, and as for blocking His hearing; it is possible that He avoided it as He used to avoid many permissible things, as He avoided to keep in His house dirham or dinaar overnight, and as He avoided eating the lizard. Accordingly, the silence of the Messenger means not restraining the one who does the action, even if He shows His self detest of the action.