“Müstemin” – esreli “mim” harfiyle okunan kelime, güvence isteyen kişidir. O, bir güvenceyle başka birinin yurduna giren kişidir; yani bir güvenceyle başka bir ülkeye giren kişi, Müslüman olsun ya da harbî olsun. Eğer Müslüman, bir güvenceyle harp yurdu (Darü'l-Harb) içine girerse, onlara karşı herhangi bir şeye saldırması caiz değildir, çünkü Müslümanlar şartlarına bağlıdırlar. Eğer onların mallarından, zorla almadığı bir şeyi, örneğin hile veya hırsızlık yoluyla aldığı bir şeyi yanında çıkarırsa, bunlara sahip olması haram bir mülkiyettir ve bunları sadaka olarak vermelidir. Eğer zorla ele geçirmişse, zorla ele geçirme, kendisinden alınan kişi için güvence altında olduğundan, bu mallar onlara iade edilir; bu iade, kafir olsun ya da Müslüman olsun, kendisine yapılır. Nasıl ki bir Müslüman'ın küfür diyarına güvenceyle girmesi caizse, harbînin de güvenceyle Müslümanların diyarına girmesi caizdir. Nitekim Allah Resulü ﷺ, Mekke'nin fethi günü kâfirlere güvence vermiş ve şöyle buyurmuştur:

The “M'ustamin” with a “kasra” in the “meem” is the one seeking security. He is the one entering the homeland of another with a security i.e. the one who enters another’s country with a security whether he was a Muslim or belligerent. If the Muslim enters the war homeland (Dar al-Harb) with a security, it is forbidden for him to oppose anything from them as Muslims are bound by their conditions. If he leaves with anything of their property which he did not take by force such as he took by guile or theft, his possession of these is a forbidden ownership and he must give them as sadaqa. Whereas if he seizes by force, it is returned to them since seizure by force is ensured for the one seized from; it is returned to him whether he was a disbeliever or a Muslim. Just as a Muslim’s entry into the kufr land is allowed with a security, the belligerent is allowed to enter the Muslims’ land with a security. The Messenger of Allah (saw) did give security to the disbelievers on the day of the conquest of Makkah and said:

Müşriklerin elçilerine güvence verdi ve güvence verilen kişiye ihanet etmeyi yasakladı. Ebu Said'den, şöyle dediği rivayet edilmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

He guaranteed security to the envoys of the polytheists and forbade betrayal of the one given security. From Abu Said who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Ancak güvence (aman) verilmiş harbînin Müslümanların topraklarında yıllarca ikamet etmesine izin verilmez. Ona bir ay veya iki ay ya da daha fazla süreyle güvence verilir, ancak bir yıldan fazla verilmez. Süresi belirlenmemiş sınırsız bir güvence verilirse, teamül bir yıldır; çünkü ona cizye ödemeden İslam Devleti'nde ikamet etmesine izin verilmektedir, bu yüzden kendisine bir yıl verilir. Bu süreyi aşarsa, ikamet etme ile cizyeye zorlanma veya Dârü'l-İslâm'dan ayrılma arasında bir seçim yapması istenir. Bir yıl sonra kalırsa, cizyeyi kabul etmiş sayılır, üzerine zimmet yükümlülüğü konur ve zimmî olur; kendisinden cizye alınır, çünkü kâfirin cizye ödemeden İslam topraklarında kalmasına izin verilmez. Bu durumda ona düşen cizye kendisinden düşer ve zimmet ona zorunlu kılınmış olur. Yıl sonunda veya bundan önce ayrılırsa, kendisinden cizye düşmez. Ayrılırsa, daha önceki güvencesi geçersiz olur; bu yüzden tekrar girmek isterse yeni bir güvenceye ihtiyaç duyar.

However the belligerent with a security is not enabled to dwell in the Muslims’ land for years. He is given security for a month or two or more but is not given for more than one year. If he is given an unrestricted security without a determined period, the convention is a year as it is allowed for him to reside in the Islamic State without jizyah so he is given a year. If he exceeds this, he is given a choice between residence and being compelled with the jizyah or leaving Dar al Islam. If he stays after a year, it is considered that he accepted the jizyah and the dhimmah is imposed upon him so he becomes a dhimmi and jizyah is taken from him because it is not permitted for a disbeliever to remain in the Islamic land without jizyah. The jizyah due falls from him and the dhimmah becomes compelled upon him. If he leaves at the end of the year or before it, jizyah does not fall due from him. If he leaves, his previous security is invalidated so if he wishes to enter a second time he requires a new security.

Müstemin'in desteklenmesi, o Dar al-İslam'da bulunduğu sürece Halife'nin üzerine farzdır; dolayısıyla onun hükmü zimmilerin hükmü gibidir. Müstemin, ceza gerektiren bir fiil işlerse, alkol cezası hariç, zimmiler gibi tüm cezalar ona uygulanır; çünkü Dar al-İslam, Şeriat hükümlerinin uygulanacağı yerdir ve bu nedenle içinde bulunan herkese, Müslümanlar, zimmiler ya da müstemin olsun, Şeriat hükümleri uygulanır. Allah'ın Elçisi ﷺ, Necran antlaşmasına Hristiyan oldukları halde mektup yazmıştır.

Supporting the musta’min is obliged upon the Khalifah as long as he is in Dar al-Islam, so his rule is like the rule of the people of dhimmah. If the musta’min commits what obliges a punishment, all punishments are undertaken against him like the people of dhimmah except the obligatory punishment of alcohol as the Dar al-Islam is the place for enforcing the Shari’ah rules so the Shari’ah rules are enforced upon everyone within it among Muslims, dhimmis or musta’mineen. The Messenger of Allah (saw) wrote to the pledge of Najran and they were Christians:

Riba, bu İslam hükümlerinden olduğu için, Peygamber'in (ﷺ) zimmîlerden riba üzerine bir sözleşme (taahhüt) almaması, hükümlerin uygulanmasını emrettiğine dair bir delildir; müste'min de zimmî ile aynı muamele görür.

Riba is from the Islamic rules so the Messenger’s implementation of no pledge upon riba from the people of dhimmah is an evidence for commanding with the rules, and the musta’min is dealt with the dealing of the dhimmi.

İslami Kişilik Cilt 2 193

The Islamic Personality Vol 2 193

Müste'min kendisi için bir güvence alırsa, bu güvence aynı zamanda yanında bulunan malı için de bir güvencedir; malı için ayrıca güvence almamış olsa bile. Bu nedenle malı, tıpkı bedeni gibi korunur. Müslüman, musta'minin şarabını ve domuzunu telef ederse, bunların değerini ödemekle yükümlüdür. Müslüman yanlışlıkla öldürürse diyet ona vaciptir; kasten öldürürse kısas uygulanır. Musta'mine zarar vermekten kaçınmak vaciptir ve onun arkasından dedikodu yapmak haramdır, çünkü muamelesi zimmînin muamelesi gibidir. Musta'min Darü'l-İslam'da ölür ve mirasçıları Darü'l-Harb'de bulunursa, malı korunur ve bu malın delilleri Müslümanlardan veya zimmet ehlinden alınır; çünkü bu malı korunan bir maldır ve onu miras alan sahiplerine teslim edilir. Kısacası, Müslümanlardan güvence isteyen herkese, Allah'ın şu ayeti gereğince Müslümanların güvence vermesi caizdir:

If the musta’min takes a security for himself, this security is (also) a security for his property with him even if he did not take a security for it. So his property is protected as is his body and the Muslim ensures the value of his alcohol and pig if he destroyed them. Blood money is obliged upon him if he kills accidentally and he is killed for him if he kills him deliberately. It is obligatory to abstain from harming the musta’min and backbiting behind him is forbidden since he is dealt with like the dhimmi is dealt with. If the musta’min dies in Dar al-Islam and his heirs are in Dar al-Harb, his property is preserved and the evidence is taken whether from the Muslims or the people of dhimmah as it is protected property so it is handed over to its owners who inherit him. In short all who request security y from Muslims, it is allowed for the Muslims to give them security due to Allah’s statement:

Ve güvenlik, zimmeti ve ahdi verdiği için, Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

And because the security is giving the dhimmah and covenant and the Messenger (saw) says:

Ancak bu güvence, onların İslam'ın hükümlerine boyun eğmeleri ve Allah'ın şu sözü gereği, vaktinde kendilerinden talep edildiğinde cizye vermeleriyle sınırlıdır:

However this security is restricted to their submission to the rules of Islam and by their giving the jizyah when it becomes due from them due to Allah’s statement:

Yani onlardan öldürülme kaldırılmaz ve cizye vermedikçe ve İslam'ın hükümlerine boyun eğmedikçe öldürülmeye karşı güvenlik verilmez. İslam'ın hükümlerine boyun eğmeyi kabul etmeleri, İslam Darı'nda yaşarken kendilerine güvenlik sağlamak için yeterlidir. Üzerlerine cihadın farz olacağı bir süre, yani bir yıl ikamet ederlerse, ayrılmaları istenir. Reddederlerse, üzerlerine cizye konulur ve zimmi olurlar.

I.e. killing is not lifted from them nor is they given security from killing except if they give the jizyah and submit to the rules of Islam. Their accepting submission to the rules of Islam while residing in Dar al-Islam is sufficient to provide them security. If they dwell a period for which jihad becomes due from them which is a year, they are requested to leave. If they refuse then jizyah is imposed upon them and they become dhimmis.