Kim bir kamu yararını gerçekleştirmekle yükümlü kılan bir yetkiye sahipse, bu yararı yerine getirmek için aldığı para, hiçbir şekilde ücret değil, rüşvettir. Ücret ile rüşvet arasındaki fark şudur: Ücret, kendisine yüklenmemiş bir işi üstlenmek karşılığında alınır; rüşvet ise, işi yapmakla yükümlü olduğu bir eylemi, onun adına iş yapılan kişiden bir karşılık olmaksızın gerçekleştirmek ya da yapmakla yükümlü olduğu bir eylemi yapmamak karşılığında alınır. Buna göre rüşvet, alıcının yerine getirmekle yükümlü olduğu bir yararı gerçekleştirmek ya da alıcının yapmakla yükümlü olduğu bir şeyi yapmayarak bir yararı gerçekleştirmek için verilen paradır; bu yarar doğru olsun ya da batıl olsun fark etmez. Rüşvet veren kişiye "rashi" (rüşvet veren), rüşvet alana "murtashi" (rüşvet alan) ve ikisi arasında aracılık eden kişiye "raish" (aracı) denir.

Whoever possesses an authority which obliges upon him to fulfil a benefit among the people’s benefits, then the money which he takes in order to execute the benefit is bribery nor is it a wage in any way whatsoever. The distinction between the wage and bribery is that the wage is taken in exchange for undertaking an action which is not obliged upon him; as for bribery, it is taken in exchange for performing an action he is obliged to perform without exchange from the one for whose sake the action is performed or in exchange for not performing an action obliged upon him to perform. Accordingly bribery is the money given in order to carry out a benefit obliged upon the receiver to execute or to execute a benefit by the receiver not doing that which he is obliged to do, whether the benefit is right or something void. The payer of the bribe is called the (rashi), its receiver is the (murtashi) and the mediator between them is the (raish).

Rüşvet, açık nasslarla haramdır. Ahmed, Ebu Davud, Tirmizi ve İbn Mace, Abdullah bin Amr'dan rivayet etmişlerdir ki, şöyle demiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

Bribery is forbidden by the explicit texts. Ahmad and Abu Dawud and Tirmidhi and ibn Majah narrated from Abdullah bin Amur who said: The Messenger of Allah (saw) said

Ahmed, Tevban'dan rivayet etti; Tevban şöyle dedi:

Ahmad narrated from Tawban who said

Bu hadisler, rüşvetin tüm türlerini kapsayacak şekilde geneldir; hak aramak için olsun ya da batıl bir şeyi aramak için olsun, bir zararı defetmek için olsun ya da bir fayda sağlamak için olsun, haksızlığı kaldırmak veya haksızlık dayatmak için olsun, hepsi yasaktır. Rüşvetin yasaklanmasının, batıl bir şeyi istediği ya da hakkı göz ardı ettiği için olduğu söylenmez; dolayısıyla durum böyleyse yasaktır. Oysa hakkı ya da haksızlığı kaldırmayı amaçlıyorsa, izin verilir. Bu söylenmez; çünkü bu, rüşvetin yasaklanmasının bir illete dayandığı anlamına gelir; o halde illet varsa hüküm de vardır, illet ortadan kalktığında hüküm de kalkar. Bu doğru değildir; çünkü rüşveti yasaklayan metinlerin hiçbiri, yasaklanmasının herhangi bir sebebe dayandığı şeklinde gerekçelendirilmemiştir. Ne bu metinlerde ne de başka bir metinde, bunlardan bir illet çıkarılabilecek bir şey yoktur. Buna göre yasaklanması, illeti belirtilmemiş açık bir nasla gerçekleşmiştir; dolayısıyla bunun hiçbir illeti yoktur. Ayrıca, rüşvet, hakkın sahibinden hakkı yerine getirmek için alındığında, bunun caiz olduğu da söylenmez; çünkü bu, mübah bir fiil olan hakkı yerine getirmek için para almak demektir. Bu da söylenmez; çünkü rüşveti yasaklayan metinler geneldir ve genelliklerini koruyarak rüşvetin her türünü kapsar. Dolayısıyla rüşvetin bazı türlerini tahsis edip istisna etmek isteyen kişi, bunları tahsis etmek için başka bir nasa ihtiyaç duyar; çünkü metin, Kitap'ın ya da Sünnet'in başka bir metni olmadan tahsis edilmez. Böyle bir metin gelmemiştir; dolayısıyla genelliğini koruyarak tahsissiz kalır. Bu nedenle, rüşvetin tüm türleri, hak aramak ya da batıl bir şey aramak, haksızlığı kaldırmak ya da haksızlık dayatmak, zararı defetmek ya da fayda sağlamak arasında ayrım yapılmaksızın yasaktır; bunların hepsi metnin genelliği kapsamına girer.

These ahadith are general covering all bribery whether it is seeking a right or something null whether it is seeking to repel a harm or gain a benefit, to remove imposing injustice; all are forbidden. It is not said that bribery is forbidden because it is seeking something void or neglecting the truth, so if it like this then it is forbidden. Whereas if it is in seeking the truth of lifting injustice, then it is allowed. This is not said because this means that forbidding bribery came reasoned so if it exists the rule (‘illah) exists and when it departs the rule departs. This is not correct because all the texts which came forbidding bribery are not reasoned in their forbiddance by any reason. There does not exist therein or in any text what could be deduced there from as a reason. Accordingly its forbiddance is by the unreasoned explicit text so there is absolutely no reason for it. Nor is it said that when bribery is taken from the owner of a right to fulfil the right, it is permitted as it is taking money to perform an allowed action which is fulfilling the right. This is not said because the texts which forbade bribery came general so they remain in their generality covering all types of bribery. So if one wants to specify and exclude some types of bribery, this matter requires another text to specify them because the text is not specified except by a text of the Book or Sunnah. No text came so it remains general without specification. Hence all types of bribery are forbidden without distinction between its being in seeking a right or seeking something void, lifting or imposing injustice, repelling harm or achieving a benefit, all these enter under the generality of the text.

Bu, yargılamada kısıtlanmış olanın mutlak olan üzerine uygulandığı anlamına gelir. Bunun söylenmesi, bir sıfatın tarifi kabul edilen kelimenin mutlak/kayıtsız olduğu içindir, genel kelime değildir. Genel kelimede ise tahsis (özelleştirme) olur, kısıtlama olmaz; bununla birlikte bir kısıtlama gelirse, bu kısıtlama kısıtlama türünden değil, onun birimlerinden birini açıkça belirtme (tansîs) türündendir. Bu nedenle rüşvet veren, rüşvet alan ve aracı kelimeleri genel kelimelerdir, mutlak kelimeler değildir; dolayısıyla onun "yargılamada" ifadesi, geri kalan hadislerin ona göre uygulanması gerektiği şeklinde bir kısıtlama değildir. Aksine, onun birimlerinden birini açıkça belirtmektir ve kural budur. Böylece bütün hadisler genelliğini korur ve genel olarak kalır. Dolayısıyla hâkime, memura veya başkasına verilen her türlü rüşvet haramdır. Zararı defetmek için polise rüşvet vermek, hâkime rüşvet vermek gibidir. Bir şirkette çalışmak veya işten çıkarılmamak için şirket müdürüne rüşvet vermek, vergi tahsildarına veya propagandayı iletmemesi için propaganda taşıyıcısına rüşvet vermek gibidir. İşçilerin amirine, onlara işi kolaylaştırmak veya başka bir şey için rüşvet vermek; müşterinin, mallar arasından kendisine yeni ürünleri seçmesi karşılığında tüccarın işçisine verdiği rüşvet; ya da bir kitabın yazarının, matbaa sahibi olmaksızın işini mükemmelleştirmesi için matbaa işçisine verdiği rüşvet de bunların hepsi rüşvettir ve hepsi haramdır. Çünkü bunlar, kendisi adına iş yaptığı kimseden bir karşılık almaksızın, yapmakla yükümlü olduğu bir işi yapması karşılığında alınan paradır. Bazılarının, bir memurun huzurunda yetkili bir kişiye, onun etkisini kullanarak ihtiyacını gidermesi için para ödemesi de rüşvet kapsamına girer; ancak parayı alan memur değildir, parayı alan, memurla konuşan kişidir, dolayısıyla ona memurla konuşması karşılığında para ödenmiş olur. Bu da rüşvettir, çünkü bu para, ödenmesi kendisine vacip olan kişiden bir menfaatin yerine getirilmesi karşılığında verilmektedir. Dolayısıyla menfaati yerine getiren kişi parayı alsa da almasa da bu rüşvet olur. Paranın rüşvet olduğunun tespitinde şart, menfaati bizzat yerine getiren kişinin parayı almış olması değildir; asıl şart, bu paranın, parayı alan kişinin, arkadaşının, önündeki yetkilinin, akrabasının, patronunun ya da bunların dışındaki birinin, o işi yapması karşılığında verilmesidir. Zira paranın rüşvet olduğunun tespitinde esas olan, karşılıksız olarak yapılması gereken bir menfaatin, onu yerine getiren kişiden karşılık alınarak yapılmasıdır.

So this is restricted in judgement so the absolute is applied on the restricted. This is not said because the word whose description is considered a description is the absolute/unrestricted not the general word. As for the general word, specification occurs therein not restriction; so if there comes a restriction with it then it is from the type of stating clearly (tansees) one of its units (afrad) not from the type of restriction. Hence the word briber, bribe-taker and mediator are general words and not unrestricted words, thus his statement “in judgement” is not a restriction for it such that the remaining ahadith are carried upon it. Rather it is stating clearly a unit among its units and this is the rule, so all the ahadith remain general and they remain in their generality. So all bribery is forbidden whether to the judge or official or others. Bribing the policeman to repel harm is like bribing the judge and the bribery of the director of a company so as to be employed therein or so that he is not dismissed is like bribing the collector of taxes or conveyor of propaganda so as not to convey it. Bribing the head of workers so as to lighten the work for them or other than that like bribing the worker of the trader given to him by the customer in exchange for selecting for him new goods among the goods, or the worker of the printing press by the writer of a book to perfect his work without the owner of the printing press. All these are bribery and all are forbidden because it is money taken in exchange for performing an action he is obliged to perform without exchange from the one on whose behalf he is performing the action. It enters into bribery what some of them pay to someone with authority before an official to use his influence before him to fulfil his need, but it is not the official who takes the money but rather the one taking the money is the one who talks to the official so money is paid to him in exchange for his talking to him. This is also bribery because this money is given in exchange for executing a benefit from the one upon whom it is obligatory to fulfil it so it is bribery whether the one who executed the benefit took it or not. It is not a condition in verifying the money being bribery that the one who directly performs the execution of the benefit; rather the condition in the money being bribery is that this money be given in exchange for executing the action whether the person who takes it or his friend or the one with authority before him or his relative or boss or other than these since the value in verifying the money being bribery is that it is taken in exchange for executing a benefit to be executed without exchange from the one executing it.

Büreyde'den, Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

From Buraydah from the Prophet (saw) who said:

Yahut Elçi (saw) buna suht (haram/yasak kazanç) demiştir. El-Hatîb, et-Telhîs fi'l-Müteşâbih adlı eserinde Enes'ten rivayetle Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğunu nakletmiştir:

Or the Messenger (saw) had called it suht (illegal) which is forbidden money. Al-Khateeb extracted in Talkhis Al-Mutashabbih from Anas that the Prophet (saw) said:

Masruq'tan, İbn Mes'ud'dan rivayet edilir ki ona suht (haram kazanç) hakkında soruldu: Bu rüşvet midir? Dedi ki: "Hayır, ancak suht, bir adamın bir haksızlık için yardım istemesi ve sana bir hediye vermesidir. Onu kabul etme." Tabiin imamlarından Ebu Vâil Şakîk bin Selemе şöyle demiştir: "Eğer hâkim hediyeyi alırsa, o suht (haram mal) yemiş olur. Rüşvet alırsa, o zaman onunla (Allah'ın hükmüne) ulaşmış olur." Bütün bu hadisler — Ebu Hamid hadisi, Büreyde hadisi ve Enes hadisi — genel işlere nezaret eden kimseye sunulan hediyelerin haram olduğu konusunda açıktır; bu hediye, belirli bir işi yaptıktan sonra mı yoksa önce mi sunulmuş olursa olsun, ya da bir konuda yetkili olduğu için mi verilmiş olursa olsun, ya da onun elinde menfaatleri yürüten kişi üzerinde nüfuzu olduğu için mi verilmiş olursa olsun, hepsi haramdır. "Hediyeler" kelimesi ise şu hadiste geçmiştir:

It is related about Masruq from ibn Masoud that he was asked about suht (illegal), is it bribery? He said: ‘No, but suht (illegal) is that a man seeks assistance upon an injustice so he gives you a gift. Do not accept it.’ Abu Wail Shaqeeq bin Salamah, one of the Imams of the Tabi’in, said: “If the judge takes the gift, then he has eaten suht (illegal wealth). And if he takes bribery, then he has reached thereby.’ All these ahadith—the hadith of Abu Hamid and the hadith of Buraydah and the hadith of Anas—all of them are explicit in that the gifts presented to the one supervising the general actions are forbidden whether it is presided after performing a specific action or before performing it, or it is presented to him because he is the one in authority in any matter, or it is presented to him because he has authority with the one in whose hands are executing the benefits; all these are forbidden. The word gifts came in the hadith of:

Genel olarak, valilere verilen tüm hediyeler bu kapsamdadır. Halkın yararını yürütmekle görevli, bu yararın yürütülmesi için karşılıksız çalışmak zorunda olan ve kendisi için bu yarar yürütülen kişiden bir karşılık almaları gereken tüm valiler üzerine kıyas yapılır: Onların hediye almaları veya bu yararın yürütüldüğü kişilerden hediye alınması yasaktır. Polis memuru, şirket müdürü, işçi lideri ve onlara benzeyen herkes için de hediye almak yasaktır ve onlara verilen hediyeler suhttur (haram kazanç).

Is general covering all gifts to governors. Analogised upon all the governors who are supervising the execution of the people’s benefit who are obliged to execute them without exchange taken from the one for whom it is executed; it is forbidden for them to take a gift or a gift be taken from those for whom this benefit is being executed. The policeman, head of a company, leader of workers, and whoever is like them; it is forbidden for them to take gifts and the gifts for them are (suht) (illegal).

Ancak bu kişilere yapılan hediye, hediyeyi verenin âdeti onlara sunmak değilse haramdır. Fakat hediyeyi verenin âdeti, bu kişiler maslahatların yürütülmesini denetliyor olsun ya da olmasın onlara hediye vermekse, o takdirde bu hediye onlar için herhangi bir kusur olmaksızın caizdir. Bunun sebebi, Peygamber ﷺ'in hadiste şöyle buyurmasıdır:

However, the gift to these people is forbidden if it is not the custom of the one giving the gift to present it to them. However, if it was of his custom to gift to them whether they were supervising the execution of benefits or not, then the gift is permitted for them without any blame in it. This is because the Messenger (saw) says in the hadith:

Bu, babasının ve annesinin evinde oturan ve bir yönetici olmayan kişiye verilen hediyenin caiz olduğu anlamına gelir. Yani bu hediye, sunanı eğer denetleyici olmasaydı o kişiye verecek olduğu bir iş ise, bu, kişinin menfaatlerin yürütülmesini denetlemesi durumunda da, denetlemediği durumda caiz olduğu gibi caizdir. Dolayısıyla yasaklama hadisleri ona uygulanmaz ve hadisin anlayışı gereği bu durum kapsam dışında kalır.

Its understanding is that the gift which is gifted to him while he sits in the house of his father and his mother without being a governor is permitted. This means that this gift, whose affair is that its presenter would gift it to the person if he were not supervising, is permitted in the situation of his supervising the execution of benefits as it is permitted in the situation of his not supervising the execution of benefits. So the ahadith of prohibition do not apply upon it and it is excluded by the understanding of the hadith.