Arapça bir kavramdır; Araplar bunda ittifak etmişlerdir. Nitekim belirli sözcükleri belirli anlamlar için koymuşlardır; tıpkı "gökyüzü", "yer", "su" ifadelerini belirli anlamlar için koymaları gibi. Yine "kuru'" ifadesini hem adet görme hem de temizlik için koymuşlar, "cevn" ifadesini hem siyah hem beyaz için, "selim" ifadesini hem sokulmuş (zehirlenmiş) kişi hem de sağlam kişi için koymuşlardır, bunun gibi diğerleri de böyledir. Arapça, Araplar için bir kavram olduğundan, onu bilmenin yolu onlardan almaktır. Dolayısıyla "Şu ifade şu anlam için konulmuştur" ya da "Şu anlam şu ifade için konulmuştur" derlerse, sözleri kabul edilir ve onaylanır, tartışılmaz; çünkü kavram tartışılmazdır, onların üzerinde anlaştıkları bir şeydir, akli bir mesele değildir ve algıyla ilgili de değildir. Bu nedenle Araplar dil hakkında ne söylerlerse kabul görür. Buradaki "Araplar"dan kastedilen, dilleri bozulmadan önce Arapça konuşan ve hakiki halis Araplar (el-ekhaah) olanlardır. Bunlardan bir kısmı hicrî dördüncü yüzyıla kadar kalmış, çölde yaşamış ve dilleri bozulmamıştır; bu nedenle dil onlardan alınabilir. Onlardan almanın yolu ise sahih rivayettir. Buradan hareketle Arapçayı bilmenin yolu mütevatir ve ahad nakilleridir. Mütevatir nakil, şüphe bulunmayan bir kesinlikle bilinir, şüpheyi kabul etmez; tıpkı cevheri (özü) ve arazları (nitelikleri) bu şekilde adlandırmamızdaki bilgimiz gibi, ve gök (es-semâ), yer (el-ardh), sıcak (el-harr), soğuk (el-bard) gibi diğer adlar gibi. Bu bilgiyi kesin tevatürle elde ettik. Ahad ise bizim bilmediğimiz ve mütevâtir gibi nakledilmeyen haberdir; dolayısıyla onda kesinliğe ulaşmanın yolu, tek tek kişilerin nakli yoluyladır. Tıpkı el-Halîl, el-Asmaî ve benzerleri gibi dil alimlerinden ve araştırmacılarından nakledilen ifadelerde olduğu gibi. Arapça ifadelerin çoğu mütevâtirdir, en azı ise ahaddir. Arapça dilini bilmenin yolu budur: Araplardan ya tevâtür yoluyla ya da ahad yoluyla nakledilmesidir ve bunların dışında başka bir yol yoktur. Akla gelince; Arapça dilini bilmede faydası yoktur ve bir değeri de yoktur, çünkü mesele dili koyanlardan nakil meselesidir, idrak meselesi değildir. Akıl ancak varlıkların zorunluluğunu ve yokluğun imkânsızlığını ispat etmek konusunda bağımsız olarak hareket edebilir.