Bu hadis, iyi ve kötü yöneticiler hakkında açık bilgi vermekte ve onlar dini ayakta tuttukları sürece kılıçla karşı çıkmayı yasaklamaktadır; çünkü namazı kılmak, dinin ayakta tutulduğunu ve onunla hükmedildiğini göstermektedir.
This hadith is clear in informing about the good and bad leaders, and clear in prohibiting confronting them with the sword as long as they establish the deen, since establishing the salat (prayer) indicates upholding of the deen and ruling by it.
Müslümanların, İslam'ın hükümlerini uygulayan ve çağrısını ileten Halife'yi atamakla yükümlü olmaları, Şeriat'ın sahih nasslarında kesinliği hakkında hiçbir şüphe bulunmayan bir meseledir. Dahası, Allah (SWT) Müslümanlara İslam'ın yönetimini kurmayı ve Müslümanların onurunu korumayı farz kıldığı için bu bir farz-ı ayndır. Ancak bu görev kolektif bir görevdir; dolayısıyla Ümmet'in bir kısmı bunu gerçekleştirirse farz yerine getirilmiş olur ve sorumluluk Ümmet'in geri kalanından düşer. Eğer Ümmet'in bir kısmı farzı gerçekleştirmekten aciz kalır, ancak onu tesis eden eylemleri yerine getirirse, sorumluluk yine tüm Müslümanların üzerinde kalır ve Müslümanlar Halifesiz oldukları sürece farz her Müslüman üzerinde devam eder.
So the obligation upon Muslims to appoint the Khalifah who establishes the laws of Islam and conveys its call is a matter which has no doubt with regard to its certainty in the sound texts of Shari’ah. Moreover, it is an obligatory duty due to the fact that Allah (swt) made it fard upon Muslims to establish the rule of Islam and to protect the honour of Muslims. However, this duty is a collective one, so if some people of the Ummah accomplished it, the fard is fulfilled and thus responsibility drops from the rest of the Ummah. And if part of the Ummah was unable to achieve the fard, though they carried out the actions which establish it, then the responsibility remains upon all the Muslims, and the fard remains upon every Muslim as long as Muslims are without a Khalifah.
Müslümanlar için bir Halife tayin etmekten kaçınmak, en büyük günahlardan biridir; çünkü bu, dinin uygulanmasının bağlı olduğu, İslam'ın en önemli farzlarından birini yerine getirmekten çekinmek demektir. Hatta İslam'ın hayat savaş meydanındaki varlığı bile buna bağlıdır. Dolayısıyla Müslümanlar topluca, tüm Müslümanlar için bir Halife tayin etmekten kaçınarak büyük bir günah işlemiş olurlar. Eğer hepsi Halifesiz kalmayı kabul etseler, günah bütün yeryüzündeki tüm Müslümanların üzerine olurdu. Ancak Müslümanlardan bir kısmı Halife tayin etmek için çalışmaya başlar, diğerleri ise başlamazsa, günah Halife tayin etmek için çalışmaya başlayanların omuzlarından düşer; yine de Halife atanana kadar farz onların üzerinde kalmaya devam eder. Bunun sebebi şudur: Farzın yerine getirilmesine emek vermek, onun vaktinde kılınmamasının ve hiç yerine getirilmemesinin günahını kaldırır; çünkü kişi, onu yerine getirmek için çalışmakta ve onu engelleyen şeye karşı tepki göstermektedir.
To refrain from establishing a Khalifah for the Muslims is among the greatest sins because it is abstaining from carrying out among the most important obligations of Islam upon which the implementation of the deen depends; nay even the very existence of Islam in the battlefield of life depends upon it as well. So Muslims as a whole commit a great sin by refraining from establishing a Khalifah for all Muslims. And if they all agreed to remain without a Khalifah the sin would befall all Muslims in all inhabited regions (entire world). However, if some of the Muslims embarked on working to establish a Khalifah and the others did not, the sin will drop from the shoulders of those who started to work to establish the Khalifah though the fard remains upon them until the Khalifah is appointed. (This is so) because the involvement in establishing the fard removes the sin for the delay in establishing it in its proper time, and for its non-establishment, due to one’s work to establish it and his hatred of that which prevents him from establishing it.
Hilafetin gitmesinden sonra, yeni bir Halife atanana kadar üç gün geçtikten sonra, farzın tesis edilmesi çalışmasında yer almayanlar üzerinde günah kalmaya devam eder; çünkü Allah (swt) onlara bir farz emanet etmiş, onlar ise bunu yerine getirmemiş ve bunun tamamlanması için gerekli çalışmaya kendilerini adamamışlardır. Bu nedenle onlar günaha müstahak olurlar ve hem bu dünyada hem de ahirette Allah'ın (swt) azabını hak ederler. Hilafetin kurulmasından kaçınmaları veya Şeriat'a göre hilafeti kuran eylemleri yerine getirmemeleri nedeniyle günaha müstahak olmaları açıkça bellidir; zira bir Müslüman, üzerine yüklenen görevlerden herhangi birini ihmal ettiğinde, özellikle de diğer farzların uygulandığı, dinin kurallarının tesis edildiği, İslam'ın davasının yükseltildiği ve Allah'ın (swt) kelimesinin İslam topraklarında ve dünyanın geri kalanında yüceltildiği o farzı ihmal ettiğinde, Allah'ın (swt) azabını hak eder.
As for those who were not engaged in the work to establish the fard, the sin will remain on them after three days have passed from the departure of the Khalifah until the appointment of a new Khalifah, because Allah (swt) has entrusted them with a fard which they did not carry out nor engage themselves in the work which is required for its completion. Therefore, they are deserving of sin and deserve the punishment of Allah (swt) in this life and the hereafter. Their deserving of sin due to their refraining from establishing the Khalifah, or performing the actions which (according to Shari’ah) establish the Khalifah, is explicitly clear in that a Muslim deserves the punishment of Allah (swt) when he ignores any of the duties enjoined upon him, particularly the obligation by which the other obligations are implemented, the rules of the deen are established, the cause of Islam is raised high and the word of Allah (swt) becomes exalted in the Islamic lands and the rest of the world.
Halk arasından uzaklaşmaya ve yalnızca dinin ibadetle ilgili konularına bağlı kalmaya dair bazı hadislerde gelenlere gelince, bu hadisler Halifelik kurmaktan kaçınmak ve bu kaçınmanın doğurduğu günahı ortadan kaldırmak için delil olarak kullanılamaz. Bu hadisleri dikkatle inceleyen kimse, bunların Müslümanlar için bir Halifelik kurmaktan kaçınmaya izin verme değil, dinin hükümlerine bağlılık konusuyla ilgili olduğunu görecektir. Örneğin Buhârî, Bisr bin Ubeydullah el-Hadramî'den naklen, Ebû İdris el-Havlânî'nin Huzeyfe bin el-Yemân'ın şöyle dediğini işittiğini rivayet etmiştir:
As for what came in some of the ahadith regarding isolation from the people, and restricting oneself to adhering only to matters of personal worship of the matters of the deen, these ahadith are not suitable as evidence to refrain from establishing a Khalifah nor removing the sin due to this abstention. Whoever studies these ahadith carefully will find them related to the matter of adhering to the deen rather than permission to refrain from establishing a Khalifah for Muslims. For example, Al-Bukhari narrated about Bisr bin Ubaydullah al-Hadhrami that he heard Abu Idrees al-Khoolani say that he heard Hudhayfah bin al-Yaman saying:
