İslam tarihinde öncelik verilen ilk ve en önemli konu, Peygamber'in ﷺ siyeri ve bunu izleyen askeri seferler (mağazi) olmuştur. Bu konuda, Sahabe, Tabiîn ve onlardan sonra gelenlerin naklettiği hadislere, Peygamber'in ﷺ hayatına dair rivayetlere dayanılmıştır; doğumundan, erken dönem hayatından ve İslam'a davetinden; müşriklere karşı cihada ve askeri seferlere, fetihlerine kadar. Kısacası, Peygamber'in ﷺ doğumundan vefatına kadar olan dönemine ilişkin rivayetler.

The first and foremost thing that was given priority in the Islamic history was the Sīrah of the Prophet  and the subsequent military campaigns (maghazi) that followed. For this, reliance was placed on ahadīth narrated by the Sahabah, Tabi'een and those who came after them concerning the life of the Prophet ; from his birth, his early life, and his Call to Islam to the Jihad and military expeditions against the Mushrikin and his conquests. In short, reports concerning the Prophet  from his birth till his death.

Peygamberimizin hayatının tarihi, rivayet edilen hadislerin bir parçasıydı. Bu tür hadisler, muhaddisin kendisine ulaşan bütün rivayetleri derleyip herhangi bir düzen veya tertip olmaksızın öğrendiği dönemlerde dağınık haldeydi. Hadisler konulara göre bablar halinde düzenlenmeye başlanınca, askeri seferler ayrı bablarda bir araya getirildi. Muhaddisler bunları bablarının içinde yer vermeye devam etmelerine rağmen, bunlar zamanla hadisten ayrıldı ve onlar hakkında özel kitaplar yazıldı. Böylece Buhari'de Kitabu'l-Mağazi (Askeri Seferler Kitabı), Müslim'de ise Kitabu'l-Cihad ve's-Siyer (Cihad ve Askeri Seferler Kitabı) bulunmaktadır.

The history of the Prophet's life  was a part of the reported ahadīth. Such ahadīth used to be miscellaneous in the days when the Muhaddith would compile all the reports that reached him and learn them without any order or arrangement. When ahadīth came to be arranged according to chapters, the military campaigns were brought together in separate chapters. These then became separated from the hadīth and specific books were written on them although the muhaddithin continued to include them within their chapters. So, in Bukhari there is the Book of Military Expeditions (kitab al-Maghazi) and in Muslim the Book of Jihad and Military Campaigns (kitab al jihad wa al-siyar).

Sîre üzerine pek çok kişi yazmış olmakla birlikte, erken dönem derleyicileri arasında günümüze ulaşan ilk kitap İbn İshâk'ın el-Meğâzî adlı eseridir. Eserin yazarı Muhammed b. İshâk b. Yesâr (ö. 153 H.), meğâzî ile ilgili olanlar arasında en meşhur kişi kabul edilir; öyle ki Şâfiî'nin şöyle dediği nakledilmiştir: "Meğâzî konusunda uzman olmak isteyen kimse, Muhammed b. İshâk'a güvenmelidir." İbn İshâk'tan sonra ikinci erken dönem yazarı el-Vâkıdî'dir. Muhammed b. Ömer b. Vâkıd el-Vâkıdî (ö. 209 H.), meğâzî bilgisinin İbn İshâk'ınkine yakın bir genişlikte olduğu kabul edilen bir isimdir. Tarih ve hadis alanında çok bilgiliydi; ancak hakkında, sonraki yıllarında rivayetlerini karıştırmaya başladığı nakledilir. Bu yüzden birçok muhaddis onu zayıf saymıştır. Buhârî onun hakkında şöyle der: "Hadisleri terk edilmelidir (münkerü'l-hadîs)." Bununla birlikte muhaddisler, onun meğâzî konusundaki derin bilgisini sorgulamamışlardır. Nitekim Ahmed b. Hanbel onun hakkında şöyle der: "Meğâzî konusunda çok bilgilidir." Vâkıdî meğâzî üzerine bir kitap derlemiştir; İbn Sa'd, Sîre'yi ele aldığı et-Tabakât (Nesiller) adlı eserinde bu kitaptan nakiller yapar. Taberî de benzer şekilde bu eserden alıntılar yapar. Sîre'nin en meşhur iki derleyicisi ise İbn Hişâm (ö. 218 H.) ve Muhammed b. Sa'd'dır (ö. 230 H.).

Though many have written about the Sīrah, the first book that is existent from amongst the early compilers is the kitab al-Maghazi of Ibn Ishaq. Its author, Muhammad ibn Ishaq ibn Yassaar (d.153 A.H.) is considered the most well known of the ones who were associated with the maghazi, to the extent that Shafi'i is reported to have said: ' Whosoever wishes to be an expert in the maghazi, he should depend on Muhammad ibn Ishaq'. After Ibn Ishaq, the second early author is al-Waqidi. Muhammad ibn 'Umar ibn Waqid al-Waqidi (d.209 A.H.) was considered to have an extensive knowledge of the maghazi which approximated to that of Ibn Ishaq. He was very knowledgable in history and hadīth though it is reported about him that in later years he began to get his reports muddled. That is why many muhaddithin have branded him as weak, Bukhari says of him: ' His ahadīth are to be rejected (munkar al-hadīth)'. However they did not impugn the depth of his knowledge concerning the maghazi. Thus, Ahmad ibn Hanbal says about him: 'He is well-informed about the maghazi'. He has compiled a book on maghazi from which Ibn Saa'd quotes in his book al-Tabaqat (The Generations) in his discussion of the Sīrah. Likewise, Tabari also quotes from it. Two of the most famous compilers of the Sīrah are Ibn Hisham (d.218 A.H.) and Muhammad ibn Sa'ad (d.230 A.H.).

Günümüze kadar Müslümanlar Siyer'e dikkatlerini yöneltmeye devam etmişlerdir. Siyer, Müslümanların dikkatle üzerinde durmaları gereken en önemli konulardan biri olarak kabul edilir; çünkü Resûlullah ﷺ'in fiilleri, sözleri, sükûtu ve sıfatlarıyla ilgili haberleri içerir. Kur'an gibi, bütünüyle bir teşri'dir. Bu nedenle Siyer, teşri'in unsurlarından biridir ve bu yüzden hadis (edebiyatı) kapsamında değerlendirilir. Peygamber ﷺ'e ait olup nakil ve mana bakımından sahih olduğu kanıtlanmış her şey, Sünnet'ten olduğu için Şer'i bir delil sayılır; üstelik Allah'ın Resûlullah ﷺ'e uymamızı emrettiği de bilinmektedir. Allah şöyle buyurmuştur:

To this day Muslims have continued to devote their attention to the Sīrah. The Sīrah is considered one of the most important things to which Muslims should pay careful attention because it contains reports concerning the Messenger  in terms of his actions, sayings, silence and description; like the Qur’ān all of it is legislation. Therefore the Sīrah is one of the constituent elements of legislation and that is why it is considered part of the hadīth (literature). Whatever is proven to be authentic from it concerning the Prophet , in terms of its transmission and meaning, it is considered as a Sharī’ah evidence because it is from the Sunnah, not to speak of the fact that we are commanded by Allah  to emulate the Messenger . Allah  said:

Bu nedenle, Sîre'yi incelemek ve onun peşinden gitmek bir Şer'î meseledir. Ancak eskilerin Sîre ve tarihi derlemedeki yöntemiyle sonraki dönemlerde gelenlerin yöntemi arasındaki fark şudur: eskilerin Sîre ve tarihi derlemedeki yöntemi, rivayetlerin nakline dayanıyordu. Tarihçiler sözlü aktarımla başladılar; Resûlullah'ın ﷺ fiillerine şahit olan veya bunları işitip nakleden ilk nesil, bunu başkalarına aktarmaya başladı; bu yükü, ardından gelen nesil üstlendi. Ve bazıları hadisleri dağınık bir biçimde yazıya geçirdi; bunlar bugün bile hadis kitaplarında görülebilmektedir. Hicrî ikinci asra gelinceye kadar, bazı âlimlerin biyografik rivayetleri bir araya getirip rivayet yöntemine göre, nakledenin adını ve ondan nakledenin adını zikrederek yazıya geçirmeye başladıklarını görmekteyiz; tıpkı hadislerin nakledilmesinde yapıldığı gibi. Böylece hadis âlimleri ve tenkitçileri, nakledenlerin durumunu ve isnadı bilmeleri sayesinde sahih ve kabul edilebilir biyografik rivayetleri zayıf ve kabul edilemez olanlardan ayırt edebilmektedir. Sîre'den nakil yapılırken güvenilen usul de budur; yeter ki rivayet sahih olsun. Buna karşılık, olayları nakledenleri belirtmeden yalnızca sıralayan modern Sîre yazarlarının tutumu böyle değildir. Bu yüzden onların kitapları, yazar yazdığı sırada nakledilen rivayetlerin gerçekten Sîre rivayetleri olduğunu ve güvenilir olduğunu doğrulamadıkça, Sîre kaynağı olarak itibar görmez. Doğrulamamışsa, onun sözü nakledilmez; ancak zikrettiği olay, rivayet yöntemine göre nakledilmiş Sîre kitaplarına veya hadis kitaplarına geri götürülür. Çünkü Sünnet'ten Peygamber ﷺ'e dair rivayetler, sahih olmadıkça alınmaz.

Therefore, devoting ones attention to the Sīrah and its pursuance is a Sharī’ah matter. However, the difference between the method employed in compiling the Sīrah by the ancients and those who came in later periods is that: the method of the ancients in compilation of the Sīrah and history used to depend on the narration of reports. The historians started with the oral transmission; the first generation which witnessed the actions of the Messenger  or heard about it and transmitted it began to transmit it to others, the burden of which was assumed by the generation that came after. And some of them wrote down ahadīth in a miscellaneous manner which can be seen in the books of hadīth even today. Not till the advent of the second century (Hijri) do we find some scholars beginning to compile and put together the biographical reports and put them down in writing according to the method of narration, by mentioning the name of the transmitter and the one who transmitted from him, exactly as it was done in the (transmission) of hadīth. Thus, hadīth scholars and critics are able to know the authentic and acceptable biographical reports from the weak and inadmissible ones due to their knowledge of the transmitters and the chain of transmission. And this is the procedure which is relied upon when quoting from the Sīrah, as long as it is authentic, contrary to the modern authors of the Sīrah who only enumerate events without mentioning their transmitters. That is why their books are not relied upon as a source of Sīrah except when the author verifies at the time of writing that the transmitted reports are indeed from the Sīrah reports and are trustworthy. If he does not then his statement is not quoted but the event which he mentions is traced back to the books of Sīrah which have been transmitted according to the method of narration or to the books of hadīth. This is because reports concerning the Prophet  from the Sunnah are not taken except when they are authentic.