Tüm insanlar, hükümler (ahkâm) bakımından mükellef (sorumlu) kılınmıştır; bu nedenle hüküm-i şer'î (şer'î hüküm), kulların fiillerine ilişkin Şâri'in hitabı (hitâb) olarak tanımlanmıştır. Bu bakımdan Müslüman ile kâfir arasında bir ayrım yoktur; hepsi Şâri'in hitabına muhataptır ve hepsi hüküm bakımından sorumludur. Bunun delili, bu konudaki nasların tamamıdır; bunların hepsi, İslam şeriatının Müslüman olsun kâfir olsun bütün insanlara yönelik olduğunu açıkça göstermektedir. Allah (SWT) şöyle buyurur:

All the people are legally responsible [mukallaf] with respect to the legal rulings [ahkām]; thus it is said about the legal ruling [hukm shar’i] that it is the address of the legislator related to the actions of the servants. There is no distinction in this respect between the Muslim and the kāfir; all of them are addressed by the address [khitāb] of the legislator, and all of them are legally responsible in terms of the legal rule. The evidence for this is the totality of texts about this matter, all of which clearly indicate that the Islamic Shari’ah is addressed to all people, irrespective of their being Muslim or kāfir. Allah (swt) says

“De ki: Ey insanlar! Şüphesiz ben, hepinize gönderilmiş Allah'ın elçisiyim” (el-A'râf: 158). Allah'ın Resûlü ﷺ de şöyle buyurmuştur: “Ben kırmızıya ve siyaha (bütün insanlara) gönderildim.” Bu hadisi Müslim rivayet etmiştir. Yani bütün insanlaradır. Dolayısıyla bu hitap, mümin ve kâfir dahil, bütün insanlara geneldir.

“Say: O mankind! Verily, I am the messenger of Allah to you all” (al-A’rāf: 158), and the Messenger of Allah (saw) said, “I was sent to every red and black”, narrated by Muslim, that is, to all people. Hence this address is general to all people, including the believer and the disbeliever.

Hitabın İslam'daki imanla ilgili olduğu ve fürû‘ ahkâmı (ahkâmu'l-fürû‘iyye) ile ilgili olmadığı, çünkü mesajın içinde imanın bulunduğu ve fıkhî hükümlere göre amel etmenin bulunmadığı gerekçesiyle söylenmemelidir. Bu yanlıştır, çünkü mesaj geneldir; hem imanı hem de beraberinde gelen fıkhî hükümleri kapsar. Hitabı yalnızca imana tahsis etmek, tahsis sebebi olmaksızın tahsis etmek demektir. Ayrıca eğer maksat, bütün insanların İslam'daki iman bakımından hitap edildiği, yalnızca Müslümanların ise hükümlerle hitap edildiği ise, bu fiilen bazı insanların yalnızca bazı hükümlerle hitap edilmesi ve geri kalanlarla muhatap tutulmaması anlamına gelir. Eğer bazı insanların bazı hükümlerle hitap edilip diğerlerinin bu hitabın dışında tutulmasına izin verilseydi, bu, Şeriat'ın getirdiği her şeyde caiz olurdu; yani İslam'ın imanla ilgili temellerinde de benzeri caiz olurdu, çünkü fıkhî hükümlerde caiz olan, onların dışında da caizdir. Bu ise yanlıştır, çünkü hitap açıktır.

It should not be said that the address is about Imān in Islam and not the legal rulings [ahkām al-furu’iyyah] on grounds that it is an address about the message which is Imān in it not acting by the legal rulings. This is incorrect because the message is general in that is includes both Imān as well as the legal rulings with which it came. To specify the address to Imān alone is to specify without a specifying cause. Further if the intent was that all the people are addressed with respect to Imān in Islam and only the Muslims are addressed with the legal rules this effectively means the addressing of some people with only some of the rulings and their not being addressed with the rest. If it were permitted that some people were addressed with some rulings such that others were excluded from this address, this would be permitted in everything the Shari’ah came with, that is, the like of it would be permitted in the foundations of Islam related to Imān, because what is permitted in the legal rulings is permitted in other than them, and this is incorrect because the address is clear,

Ayrıca, Allah (SWT) bütün insanları ibadetlerle emretmiştir; dolayısıyla kâfirler de bu emre dahildir. O (SWT) şöyle buyurur:

Further, Allah (swt) has commanded all people with the ritual worships, thus the disbelievers are included. He (swt) says

“Ve Allah'a karşı, o Evi haccetmek, insanların üzerine düşen bir borçtur” (Âl-i İmrân: 97). Bu âyetler açıkça göstermektedir ki Allah, onları şer'î hükümlerle sorumlu kılmıştır; çünkü kâfirlere şer'î hükümlerle hitap etmiştir. Dolayısıyla onlar bu hükümler bakımından şer'en sorumludurlar. Eğer şer'î hükümlerle sorumlu olmasalardı, Allah onları bunları yerine getirmediklerinde ağır bir azapla tehdit etmezdi; nitekim Allah'ın şu sözünde olduğu gibi,

“And pilgrimage to the House is a duty that mankind owes to Allah” (āl-Imrān: 97). These verses are explicit that Allah has made them responsible for the legal rulings, because they address the disbelievers with the legal rulings, so they are legally responsible with respect to them. Had they not been responsible for the legal rulings Allah would not have threatened them a severe punishment for not performing them, such as in His saying,

Hitap (ilahi) açısından, kâfirlerin şer'î hükümlerle muhatap olduklarında hiçbir şüphe yoktur. Ancak bu hükümleri fiilen yerine getirmeleri, devletin bu hükümleri onlar üzerinde uygulaması ve onları yerine getirmeye zorlaması meselesine gelince, bunun ayrıntıları vardır.

With respect to the (divine) address then there is no doubt that the disbelievers are addressed with the legal rulings. As for their actual performance of these legal rulings, the application of these legal rulings upon them by the state, and its forcing them to perform them, there are further details.

Kâfirlerin, kendi istekleriyle hükümleri uygulamalarına gelince, bunda iki durum vardır. İslam, söz konusu şer'î hükmün, yani namaz, oruç, hac, zekât ve diğer ibadetler ve benzerlerinin yerine getirilmesinde bir şart ise, bir şer'î nassla bu böyledir, o zaman kâfirlerin bu hükümleri yerine getirmeleri caiz değildir ve bunları yerine getirmelerine engel olunur; çünkü İslam bu hükümler için bir şarttır ve dolayısıyla küfürle birlikte caiz değildir. Buna örnek olarak, kâfirin borç gibi mali konularda şahitliği ile kâfirin Müslümanlar üzerinde yönetici ya da kadı olması verilebilir. Bu hükümlerden ve benzerlerinden, bir şer'î nassın, yerine getirilmesi için İslam'ı şart koşarak kâfir için izin vermediği hiçbiri, kâfirler tarafından yerine getirilmeye izin verilmez. Ancak İslam'ın yerine getirilmesinde şart olmadığı tüm hükümler, örneğin kâfirlerin Müslümanlarla savaşması ve ticaret, tıp gibi sözleşmelerde hukuki şahitlik, bunları yapmak istedikleri takdirde yapmalarına izin verilir. Bu, onların bu işleri kendi istekleriyle yapmalarıyla ilgilidir. Devletin (icra otoritesinin) zorlamasına gelince, bunda da iki durum vardır. Hükümler, İmân şartına bağlı olmaksızın genel olarak hitap edebilecek türdense, yani İslam yerine getirilmede şart değilse veya kâfirlerin bunları yerine getirmemesine zımnen müsamaha gösterilenlerden ise, bu iki durumda da onlar bunları yerine getirmeye zorlanmazlar. Nitekim Halife, Ehl-i Kitâb dışındaki Arap müşriklerinden olanlar hariç, kâfirleri İslam'ı kabul etmedikleri için cezalandırmaz; Allah'ın (swt) şu sözü gereğince:

As for their acting on the legal rulings by themselves without being forced, there are two scenarios. If Islam is a condition, by a legal text, in the performance of the legal rulings in question, like the prayer, fasting, Hajj, Zakāt, other ritual worships and the like, then it is not permissible for them to perform them, and they are to be prevented from performing them, because Islam is a condition for these legal rulings, and thus they are not permissible with kufr. Examples of this include the testimony of the disbeliever on financial matters like the loan, and the disbelievers’ being a ruler or judge over Muslims. None of these, and the like of them of the legal rulings which a legal text has not permitted for the kāfir by making Islam a condition for their performance, are allowed to be performed by the disbelievers. As for all those legal rulings in which Islam is not a condition of performance, like the disbelievers fighting with the Muslims and the legal testimony in contracts like trade and medicine, they are allowed to perform them if they choose to do so. This is with respect to their performing the actions of their own accord. As for their being forced by (the executive authority of) the state, then there are two scenarios. If the legal rulings are of the kind which can as a general address, unqualified by the condition of Imān, such that Islam is not a condition of performance or they are of those which the disbelievers were tacitly approved for not performing, then in these two cases they are not forced to perform them. Thus the Khalifah does not punish the disbelievers for their not adopting Islam - except if they are from the polytheists of Arabia other than the Ahl al-Kitāb – due to the His (swt) saying,

“Onlarla savaşırsınız ya da teslim olurlar…” (el-Feth: 16) ayeti yalnızca Arap müşriklere özgüdür. Benzer şekilde, kâfirlere namaz kılmaları emredilmez ve kendi namazlarından men edilmez; çünkü Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Yemen, Bahreyn ve Necran'da bulunan kiliselerin ve onların ibadetlerine devam etmelerinin zımnen onaylanmasıyla hareket etmiştir. Müslüman olmayanların kiliselerini yıkmamıştır. Bu, onların inançları ve ibadetleri üzere bırakılmaları gerektiğini gösterir. Aynı şekilde cihad hükmü de onlara uygulanmaz ve onlar cihad yapmaya zorlanmazlar; çünkü cihad ayetlerinde istenen savaş, kâfirlerin genel olarak savaşıdır ve bir kâfirin kendisiyle savaşması düşünülemez. Keza onlar alkolden kaçınmaya zorlanmazlar ve alkol tüketmelerinden dolayı cezalandırılmazlar; çünkü Yemen'de alkol içen Hristiyanlar vardı ve onların içmelerine izin verilmişti; ayrıca Sahabe toprakları fethettiğinde kâfirlerin alkol içmelerini engellemezdi. Aynı şekilde, geçerliliği için İslam'ın şart koşulduğu veya Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kâfirlerin bu hükümleri sürdürmesini onayladığı ya da Sahabenin kâfirleri bu hükümleri yerine getirmek üzere bıraktığı tüm hükümler de böyledir. Bütün bu hallerde kâfirler bunları yerine getirmeye zorlanmazlar, bu hükümler de Halife tarafından onlara uygulanmaz. Ancak, İslam'ın geçerliliklerinde şart olmadığı ve kâfirlere uygulanmamasını gösteren bir nass gelmediği hükümler ise, onlardan bunları yerine getirmeleri istenir. Bu hükümler onlara uygulanır, yerine getirmeye zorlanırlar ve terk ettikleri takdirde cezalandırılırlar. Bunun nedeni, asılda kâfirlerin de şer'i hitabın muhatabı olmasıdır; İmana bağlı kılan veya terklerine izin veren bir nass yoksa, o takdirde genel hitap genelliği üzere kalır ve dolayısıyla onları da kapsar. Dolayısıyla kâfirler, yalnızca bir delilin genel kaideye istisna getirdiği hükümler dışında, bütün şer'î hükümlere uymakla yükümlü tutulurlar. Bunun delili, Elçinin (ﷺ) bu şer'î hükümleri kâfirler hakkında uygulamasıdır. Elçinin (ﷺ) muamelât meselelerinde onlarla İslam hukuk hükümlerine göre muamele ettiği ve suçları sebebiyle (bu suçlara ilişkin İslam hükümlerine uygun olarak) onları cezalandırdığı sabittir. Enes'ten rivayet edilmiştir: Bir Yahudi, bir cariyenin başını iki taş arasında ezmiş; cariyeye, "Bunu sana kim yaptı, falan mı, filan mı?" diye sorulmuş, nihayet Yahudi'nin adı söylenince cariye başıyla onaylamış. Yahudi getirilmiş ve yaptığını itiraf etmiş. Peygamber (ﷺ) onun cezalandırılmasını emretmiş ve başı taşlarla ezilmiştir. Bu rivayeti el-Buhârî nakletmiştir. Ebu Seleme b. Abdurrahman ile Süleyman b. Yesar, Ensar'dan bazı kişilerden naklen anlatmışlardır: Peygamber (ﷺ) Yahudilere, onlardan başlayarak, "İçinizden elli kişi yemin etsin" buyurmuş. Onlar kabul etmemiş. Bunun üzerine Ensar'a, "Hakkınızı hak kazandıracak şeyi yapın" demiş. Onlar, "Ey Allah'ın Elçisi, görmediğimiz bir konuda nasıl yemin edeceğiz?" demişler. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi (ﷺ), maktulün aralarında bulunması sebebiyle diyeti Yahudilere yüklemiştir. Bu rivayeti Ebu Davud nakletmiştir. Cabir b. Abdullah'tan rivayet edilmiştir: "Peygamber (ﷺ), Eslem kabilesinden bir adamı, bir Yahudi erkeği ile karısını recmetmiştir." Bu rivayeti Müslim nakletmiştir. Bu hadisler, Elçi'nin (saw) kâfirleri de Müslümanları cezalandırdığı gibi cezalandırdığını göstermektedir; bu da onların, Müslümanlara uygulandığı gibi kendilerine de şer'î hükümlerin uygulanmaya zorlanacağını, şer'î hükümlerin de tıpkı Müslümanlara uygulandığı gibi onlara uygulanacağını ve alım satım muamelelerinde, cezalarda ve diğer şer'î hükümlerde Müslümanların bağlı olduğu gibi onların da bağlı olduğunu göstermektedir. Bunun dışında hiçbir şey, vahyin uygulama açısından kendisinin istisna ettiği şeyler hariç tutulamaz; bu istisnalar hitap açısından değil, uygulama açısından geçerlidir. Bu istisnalar, geçerliliği için İslam'ın şart koşulduğu hükümler ile onlara yapılmasının zorlanmadığı nasslarla sabit olan hükümlerdir.

Bütün bu âyetler bir hatırlatmadır, bir tahsis değildir. Aynı şekilde Resulullah ﷺ'in, el-Buhârî, Müslim ve başkaları tarafından rivayet edilen, "Allah'a ve ahiret gününe iman eden kimse ya hayır söylesin ya da sussun" hadisi de böyledir. Bütün bunlar imanın bir hatırlatmasıdır; hükümler bakımından taklif (hukuki sorumluluk) için bir şart değildir. Bu nedenle "Ey iman edenler!" hitabının bağlaçla birlikte gelmesi, onu yalnızca Müslümanlara tahsis etmez; onlara imanlarını hatırlatmaya yöneliktir. Buna göre taklif hitabı geneldir ve hem kâfirleri hem de Müslümanları kapsar. Dolayısıyla kâfirler, Şeriat'ın tamamıyla, hem temelleriyle (akide) hem de dallarıyla (fıkıh) muhataptır ve Halife'ye, bütün hükümleri onlar üzerinde uygulaması emredilmiştir. Uygulamadan, ama hitaptan değil, istisna edilen hükümler ise Kur'an'ın veya Hadis'in bir nassıyla kâfirler üzerinde uygulanmamasının veya Müslümanlara özgü olduğunun sabit olduğu hükümlerdir. Diğer bütün hükümler, Müslümanlar üzerinde uygulandığı gibi kâfirler üzerinde de uygulanır.

All these verses are a reminder (and not a specification). Likewise is the hadīth of the Messenger (saw), "Whosoever believes in Allah and the Last, then let him speak good or keep silent", narrated by al-Bukhāri, Muslim and others. All of this is a reminder of the Imān, and not a condition for legal responsibility with respect to the legal rulings. Therefore, the conjunction of the address with ‘O you who believe’ does not specify it for the Muslims, but it is a reminder to them of their belief. Accordingly, the address of legal responsibility remains general, including both the disbelievers and the Muslims. Hence the kuffār are addressed with the entirety of the Shari'ah, foundations (creed) as well as branches (jurisprudence), and the Khalifah is commanded to implement all the legal rulings upon them. Excluded from the implementation, but not the address, are those legal rulings whose non implementation on the kuffār or whose specificity to the Muslims is established by a text of the Qur’an or Hadīth. All other legal rulings are implemented upon the kuffar as they are implemented on the Muslims.