Kapitalist ekonomi sistemi, Batı dünyasına ve komünist parti yönetimine geçmeden önce Rusya'ya uygulandı. Kapitalist ideolojinin ilkeleri arasında mülkiyet özgürlüğü vardır; bundan, karşılıklı rıza bulunduğu ve nazariyyatu'l-iltizam (borçlar hukuku) geçerli olduğu sürece, işverenlerin işçileri, yani emekçileri köleleştirmesi sonucu doğmuştur.

The capitalist system in economics was implemented upon the western world, and upon Russia before the communist party ruled it. Among the principles of the capitalist ideology is freedom of ownership from which resulted the owners of work enslaving the employees i.e. the labourers as long as there existed mutual consent and as long as the nadhariyya al-iltizam (law of obligations)

...hakimiyet ve egemenlik sahibi olan kesim bunlardır. İşçiler, işverenin kötülüğü, adaletsizliği ve emeklerinin ve çalışmalarının sömürülmesiyle karşı karşıya kaldı. Sosyalist düşünce ortaya çıkıp işçi için adalet ilan edince, bu, işçi sözleşmesinin çözümünün temeli olarak görüldü. Buna göre sosyalizm, çalışma süresini sınırlandırma, ücreti belirleme, dinlenme hakkını güvence altına alma vb. yollarla işçiye adalet sağlama çözümüyle geldi. Böylece iltizam nazariyesini (borçlar hukuku) yıktı ve sorunları çözmedeki yetersizliği açığa çıktı; bunun üzerine Batı hukuk ekolünün bilginleri, iltizam nazariyesini sorunlar karşısında ayakta kalabilecek hale gelene kadar değiştirmek zorunda kaldı. Bu nedenle görüşlerindeki açıkları kapatmak için reformlar yaptılar. İşçileri korumayı ve daha önce sahip olmadıkları hakları tanımayı amaçlayan ilkeler ve kurallar iş sözleşmesine eklendi: toplanma hakkı, temsilciler oluşturma hakkı, grev hakkı, emeklilik ve yan haklar ya da tazminat verilmesi gibi. Oysa iltizam nazariyesinin metni bu tür hakları öngörmüyordu. Yine de sosyalist düşüncenin işçiler arasında başlattığı sorunları çözmek için bu görüşlerin yorumlanması ortaya çıktı. Ardından, servetin mülkiyetini engelleyen ve işçiye ihtiyaç duyduğu her şeyi sağlamayı hedefleyen sosyalist görüş geldi. Mülkiyet ve işçi konusunda, komünizmin de kaynağı olan sosyalizm ile kapitalizm arasındaki çelişki nedeniyle, aralarında bir işçi sorunu doğdu. Her biri, hayata dair farklı görüşlerinden kaynaklanan bu sorunu çözmek için kendine özgü bir yöntemle ortaya çıktı.

is the one dominating over them. Labourers met with the employer's evil, injustice and exploitation of their hardwork and labour. When the socialist thought appeared and announced justice for the employee, it appeared as the basis of solving the hiring contract. Accordingly socialism came with the solution of giving justice to the worker by limiting the time of work, the wage of work, guaranteeing him leisure etc. So it destroyed the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) and its incompetence to solve the problems became clear so the scholars of western canons and they were forced to change their nadhariyya al-iltizam (law of obligations) until the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) was able to be fortified before the problems; hence they inserted reforms to patch up their viewpoint. Principles and rules were inserted into the work contract aiming to protect workers and to give them rights which they did not previously have, like the right to gather together, the right to form representatives, the right to strike, giving them retirement and benefits or compensation etc. Even though the text of the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) does not permit these types of rights. However there occurred the interpretation of these viewpoints to solve the problems of workers which Socialist thought initiated among workers. Then came the socialist viewpoint to prevent ownership of wealth and giving the worker everything he needs. Due to the contradiction between the two ideologies, socialism from which emanates communism and capitalism, in respect of ownership and in respect of the employee, a labour problem was created between them. Each of them came with a specific method of solving this problem which was created by their two different viewpoints with respect to life.

İslam'da "işçi sorunu" diye bilinen bir sorun yoktur ve İslam ümmeti, işçi ve sermayedar, ya da köylü ve toprak sahibi gibi sınıflara bölünmüş değildir. Bütün mesele, işçinin mesleki bir uzman ya da teknik uzman olarak mı yoksa yalnızca emeği için mi işe alındığı; kişilerin, grupların ya da devletin işçisi mi olduğu; belirli bir işçi mi yoksa genel bir işçi mi olduğu ile ilgilidir; hepsi birer işçidir. Bu işçinin kuralları açıkça ortaya konmuş ve açıklanmıştır. İşçi, belirlenen ücrete rıza gösterdiğinde, çalışma süresi boyunca bu belirlenen ücret onundur ve çalışma süresi sona erdikten sonra işvereninden ayrılabilir. Eğer aralarında ihtilaf çıkarsa, emsal ücreti takdir etmek için uzmanların görevi devreye girer. Bu uzmanlar iki taraf tarafından seçilir; ancak bu konuda anlaşamazlarsa, hâkim onları seçer ve iki taraf uzmanların söylediklerine mecburen uymakla yükümlüdür. Hâkimin belirli bir ücret tayin etmesine gelince, bu, mal fiyatlarının belirlenmesinin caiz olmamasına kıyasen caiz değildir; çünkü ücret, faydanın bedelidir, fiyat ise malın bedelidir. Mal piyasası, malın fiyatını doğal bir değerlendirmeyle belirlediği gibi, işçilerin faydalarına ilişkin piyasa da işçiye duyulan ihtiyaçla oluşur. Bununla birlikte, işçiler için iş hazırlamak devletin üzerine düşen bir görevdir.

As for Islam, there does not exist a problem known as a labour problem nor is the Islamic Ummah divided into classes of workers and capitalists, or peasants and landlords etc. The whole issue is related to the employee whether he was hired for the profession like specialists or technical experts or he was hired for his labour alone like the remaining employees, and whether he was an employee for persons or an employee of groups or a State employee, and whether he is a specific employee or a common employee; they are all employees. The rules for this employee have been clearly manifested and explained. At the employees’ consent upon the named wage, for them is the named wage for the hiring period and they can leave their employer after their hiring period ends. And if they differ with him then comes the role of experts to estimate the comparable wage. These experts are chosen by the two parties but if they cannot agree upon them, the judge chooses them and the two sides are obliged by what the experts say compulsorily. As for the judge determining a specific wage, it is not permitted by analogy upon the impermissibility of price-fixing for goods since the wage is the price of the benefit and the price is the price for the good. Just as the market for goods establishes the price of the good with a natural evaluation, similarly the market for the benefits of workers is established by the need for workers. However it is upon the State to prepare work for workers:

Devlet üzerine düşen, iş sahiplerinin işçilere yaptığı haksızlığı ortadan kaldırmaktır; haksızlığa karşı, ortadan kaldırma gücü varken sessiz kalmak haramdır ve bunda büyük bir günah vardır. Devlet haksızlığı ortadan kaldırmakta ihmal ederse veya çalışanlara zulmederse, bu haksızlıktan devleti hesaba çekmek ve onu ortadan kaldırmak için acele etmek bütün ümmetin üzerine düşer. Haksızlıkları inceleyip mazlumdan kaldırmak da Mezâlim Mahkemesi'nin (mahkemetü'l-mezâlim) üzerine düşer; onun bu konudaki emri hükümdar ve devlet hakkında yerine getirilir. Bu sorumluluk, bugün grevler ve protestolarla işçilerin sorunlarını çözmeye çalışıldığı gibi, yalnızca zulme uğrayan çalışanlara ait değildir. Çünkü vatandaşlardan herhangi birinin uğradığı haksızlık ve devletin herhangi bir vatandaşın işlerini gözetmekteki ihmali, bir kişi veya kişilere özgü olsa bile ümmetin bütününü ilgilendiren bir meseledir. Bunun sebebi, bunun Şeriat hükmünün uygulanması olması ve belirli bir gruba yönelik olsa bile belirli bir tarafla sınırlı olmamasıdır.

It is upon the State to remove the injustice of the owners of work upon workers for silence upon injustice with the ability to remove it is forbidden and there is great sin in that. If the State is negligent in lifting injustice or it oppresses employees, it is upon the whole Ummah to account the State over this injustice and to hasten to remove it. And it is upon the Court of Unjust Acts (mahkamat al-madhalim) to look into this injustice and lift if from the oppressed person, and its command in this is executed upon the ruler and the State. This is not upon the employees who were oppressed alone as is the situation today in solving the problems of workers with strikes and protests because the injustice of any individual of the citizens and the State’s negligence in taking care of the affairs of any individual citizen is a matter related to taking care of the Ummah as a whole even if it were specific to a person or persons. This is because it is execution of the Shari’ah rule and it is not related to a specific party even if it occurs upon a specific group.

Quant à ce que les travailleurs requièrent pour garantir leur santé et celle de leur famille, garantir leurs dépenses en cas de cessation de travail et garantir l'éducation de leurs fils, ainsi que ce qui s'apparente à ces garanties, recherchées à cet effet afin de protéger les salariés, l'Islam n'en fait pas un objet de la relation entre employé et employeur, car cela ne relève pas de l'employeur mais de l'État. Ce n'est pas non plus une affaire propre aux travailleurs, mais à chaque personne faible parmi les citoyens, car l'État garantit gratuitement la santé et l'éducation pour tous, et garantit à la personne faible ses dépenses qu'elle soit travailleuse ou non, puisque cela incombe au Bayt al-Mal et est une obligation pour tous les musulmans.

As for what workers require in guaranteeing their health and that of their families, and guaranteeing their expenses in the situation of their leaving work and guaranteeing the education of their sons and what is similar to these guarantees researched therein to secure the labourers, Islam does not research it in the research of the employee and employer because this is not upon the employer but rather upon the State. Nor is it for the workers but rather for each weak person among the citizens because the State guarantees health and education freely for all, and guarantees for the weak person his expenditure whether he is a worker or not since this is obligatory upon the Bait al-Mal and obligatory upon all Muslims.