Bu nedenle Şeriat, Allah'ın hükümleri dışında insanlara uymamızı doğru bulmaz. Ancak taklit gerçekliği, Müslümanları, kendilerine imam olarak belirledikleri belirli müçtehitlerin kurallarına uymaya yöneltmiş ve bu müçtehitlerin İctihadları ile çıkardıkları kuralları kendileri için bir mezhep haline getirmişlerdir. Dolayısıyla Şafiiler, Hanefiler, Malikiler, Hanbeliler, Caferiler ve Zeydiler gibi gruplar Müslümanlar arasında fiilen varlık göstermektedir. Bu kişiler, bu müçtehitler tarafından çıkarılmış Şeriat kurallarına uysalar da, eylemleri meşrudur, çünkü bu bir Şeriat hükmüne uymak anlamına gelir. Ancak müçtehide onun çıkardığı hükmü değil de şahsını esas alarak uyarlarsa, eylemleri caiz olmaz ve uyduğu şey Şeriat hükmü sayılmaz. Çünkü bu, Allah'ın emir ve yasaklarından olmayan, Resulullah Muhammed ﷺ aracılığıyla bize ulaştırılmış bulunmayan bir kişinin sözüdür. Sonuç olarak, mezhepleri takip eden herkes, yalnızca o imamların çıkardığı Allah'ın hükümlerine uyduğunu bilmelidir. Aksi bir anlayışa sahip olurlarsa, Allah'ın hükümlerini bırakıp kendileri de Allah'ın kulu olan insanlara uymaları sebebiyle Allah'a karşı sorumlu olacaklardır.
Therefore, the Sharī’ah does not deem it right for us to follow the people except the rules of Allah . However, the reality of Taqlīd has led the Muslims to follow the rules of certain mujtahids whom they have assigned as imams for themselves and they made the rules these mujtahids have deduced by their Ijtihād as a mazhab for themselves. So the Shafi’is, Hanafis, Malikis, Hanbalis, Ja’faris and Zaidis etc have an actual presence amongst the Muslims. Even though these people follow the Sharī’ah rules which have been deduced by these mujtahids, their action is legitimate because it constitutes following a Sharī’ah rule. As for if they followed the mujtahid as a person and not his deduction, then their action is not lawful and what they follow is not considered a Sharī’ah rule. This is because it is a statement of a person which is not from the orders and prohibitions of Allah which have been brought to us by the Messenger of Allah, Muhammad . Consequently, all those who follow mazhabs must understand that they are following only the rules of Allah which have been deduced by those imams. If they have a contrary understanding then they will be answerable to Allah for leaving the rules of Allah and following people who are themselves the servants of Allah .
Bu, bir mezhebin kurallarına uyma perspektifinden bakılarak ele alınmalıdır. Bu kurallardan ayrılmaya gelince, bu incelenmelidir. Eğer biri bir hükmü benimsemiş, ama henüz ona göre amel etmemişse, o zaman Allah'ın rızasını gözetmeye bağlı olan tercih edilen niteliklerden birine dayanarak bu hükümden ayrılma ve başka bir hükmü benimseme hakkına sahiptir. Eğer gerçekte o hükmü uygulamışsa, bu hüküm kendisi bakımından Allah'ın hükmü haline gelmiştir. İkinci hüküm bir delille bağlantılı olup birinci hüküm bir delille bağlantılı değilse veya ilim yoluyla kendisine, ikinci hükmün delilinin birincisinden daha güçlü olduğu ispatlanmış ve buna kanaat getirmişse, bunların dışında onun için hükmü terk edip başka bir hükme geçmesi caiz değildir. Bu durumda birinci hükmü terk etmesi gerekir. Çünkü Şeriat deliline olan kanaati ve güveni, bu hükmü kendisi bakımından Allah'ın hükmü kılmıştır. Bu, müctehidin durumuna benzer: Hükmü çıkardığı delilden daha güçlü bir delil bulduğunda, delilin gücü sebebiyle önceki görüşü bırakıp yeni görüşü benimsemek zorundadır. Bunun dışındaki her durumda, mükallidin, ilk hükme göre amel etmiş olduktan sonra, uyduğu hükmü bırakıp farklı bir hükmü benimsemesi caiz değildir.
This is from the perspective of following the rules of a mazhab. As for leaving these rules, it has to be examined. If someone adopted a hukm but has not acted upon it yet then he has the right to leave it and adopt another hukm based on one of the preponderant qualifications which is linked to seeking the pleasure of Allah . If he, in actuality, practised it then this hukm has become the rule of Allah with respect to him. It is not permitted for him to leave it and adopt another hukm except when the second hukm is linked with an evidence and the first hukm is not linked to an evidence or if it was proven to him by way of learning that the evidence of the second hukm is stronger than the first and he is convinced of that, in that case it is incumbent on him to leave the first hukm. This is because his conviction and trust in the Sharī’ah evidence has made it the rule of Allah with respect to him, This is analogous to the mujtahid, when he finds an evidence stronger than the evidence from which he deduced the hukm then he must leave the previous opinion and adopt the new opinion due to the strength of the evidence. In any other situation, it is not allowed for the muqallid to leave the hukm he had followed and adopt a different hukm after he had already acted according to the first hukm.
Muhtemel bir başka müçtehide taklit yaparak, başka bir hüküm için, sahabe icmaıyla caiz kılınmış olan şeye gelince: Sahabe icma etmiştir ki mükellef, herhangi bir alim kişiden bir meselede fetva isteyebilir.
Mükellef Şafiî veya Ca'ferî gibi bir mezhebi seçtiğinde ve "Ben onun mezhebini takip ediyor ve ona bağlıyorum" dediğinde, bunun bazı ayrıntıları vardır: Daha önce takip ettiği mezhebe göre amel ettiği bir meselede, başka hiçbir müçtehidi takip etmesi caiz değildir. Ancak daha önce hakkında amel etmediği meselelerde, o konularda diğer müçtehitleri takip etmesi caizdir.
As for making Taqlīd to another mujtahid for another hukm that is permitted due to the ijma’ of the Sahabah which has taken place on allowing the muqallid to seek legal verdicts from any learned person in an issue. As for when the muqallid selects a mazhab such as the mazhab of Shafi’i or Ja’far for example, and he says; I follow his mazhab and adhere to it, there are some details for this: he is not allowed to follow any other mujtahid in a mas-ala he has already practised according to the mazhab he is following; while any questions he had not acted upon previously, he is allowed to follow other mujtahiddin in those issues.
Ancak şunu açıkça belirtmek gerekir: Kişinin takip ettiği bir hükmü bırakıp başka bir hükme geçmesinin caiz olduğu mesele, o meselenin diğer meselelerden ayrı olması ve bırakılmasının başka şer'i hükümlerin ihlalini gerektirmemesi şartına bağlıdır. Mesele, başka meselelerle bağlantılı olduğunda ise, bağlantılı olan bütün meseleleri birlikte bırakmadıkça ondan ayrılması caiz değildir; çünkü bunların hepsi tek bir mesele sayılır. Örneğin, meselenin başka bir hükümde şart olması veya namaz, abdest gibi tam bir ibadetin rükünlerinden biri olması durumunda bu böyledir. Bu nedenle bir Şafiî'nin, kadınlara dokunmanın abdesti bozmadığını söyleyen Ebu Hanife'nin görüşünü alıp Şafiî mezhebine göre namaz kılmaya devam etmesi doğru değildir. Aynı şekilde, namazda sürekli hareket etmenin (ne kadar olursa olsun) namazı bozmadığını veya Fatiha okumanın namazın rükünlerinden olmadığını savunan kişiye uyup, sürekli hareketin namazı bozduğunu veya Fatihanın namazın rükünlerinden olduğunu düşünenin taklidinde namaz kılmaya devam etmesi de doğru değildir. Kişinin bırakmasına izin verilen hüküm, bırakılmasının diğer şer'i hükümlere göre yapılan amelleri etkilemediği hükümdür.
However, it should be made clear that the issue (mas-ala) for which it is allowed for him to leave the hukm that he has been following for another hukm, it is stipulated that the mas-ala should be separate from other questions, and that leaving it does not entail infringement of other Sharī’ah rules. As for when the mas-ala is connected to other masail (sing:mas-ala) then it is not allowed for him to leave it unless he leaves all the masail connected to it, because they are all considered as one mas-ala. For instance; if the mas-ala was a condition in another hukm, or one of the pillars (arkan) of a complete action such as the prayer (salah), wudu (ablution) and pillars (arkan) of the Salah. Thus, it is not correct for a Shafi’i to follow Abu Hanifah’s opinion that touching the women does not invalidate the wudu and continue praying according to the mazhab of al-Shafi’i. It is not right for him to follow the one who takes the opinion that constantly moving in prayer (to whatever extent this may be) does not invalidate the prayer or that the recitation of the Fatihah is not one of the pillars of prayer and then he continues to pray as a muqallid of the one who holds the opinion that constantly moving in prayer does invalidate it or that the Fatihah is one of the pillars of the prayer. The hukm one is allowed to leave is that whose relinquishment does not affect the actions which are undertaken according to other Sharī’ah rules.