Sünnet, Kur'an gibi bir şer'î delil (delil-i şer'î) olup Allah'tan gelen bir vahiydir. Yalnızca Kur'an'la yetinip Sünnet'i terk etmek açık küfürdür ve bu görüşü savunanları İslam'ın dışına çıkarır. Sünnet'in Allah'tan bir vahiy olduğu ise Yüce Kur'an'da açıkça bildirilmiştir. Allah şöyle buyurmuştur:

The Sunnah is a Sharī’ah Evidence (dalīl Shar’i) like the Qur’ān and it is a revelation from Allah . Confining to the Qur’ān and leaving the Sunnah is kufr buwah (manifest disbelief) and takes those who support this opinion outside the fold of Islam. As for the Sunnah being revelation from Allah , it is explicit from the Noble Qur’ān. He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Bu ayetler, sübutu kesin ve anlamı kesin olan ayetlerdir; Resûlün getirdiklerini, insanları uyardığı şeyleri sınırlandırmada kesin anlamlıdırlar ve bunların yorumlanmaya açık olmayan ilahi vahiy olduğu açıktır. Dolayısıyla Sünnet, Kur'an-ı Kerim gibi bir vahiydir. Kur'an-ı Kerim gibi Sünnet'e uymanın farziyeti de Kur'an'da açıkça belirtilmiştir. Ve Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

These verses are definite in authenticity and definite in their meaning in restricting what the Messenger  has brought, warned people of, that it is divine revelation which is not open to any interpretation. Thus, the Sunnah is a revelation like the Qur’ān. As for the obligation of following the Sunnah like the Noble Qur’ān, it is also explicitly stated in the Qur’ān. And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Dedi ki:

He  said:

Bu ayetlerin tümü, Peygamber'in ﷺ getirdiklerine uymanın farz olduğu ve Peygamber'e itaatin Allah'a itaat sayıldığı konusunda açık ve nettir.

All of these ayāt are explicit and clear in the obligation of following the Messenger  with regards to what he  has brought and in considering the obedience to the Messenger  as obedience to Allah .

Kur'an ve hadis, uyulması gereken hususlarda şer'i delillerdir. Hadis bu yönüyle Kur'an gibidir. Bu nedenle kimsenin "Bize Allah'ın Kitabı yeter, hükümleri ondan alırız" demesi caiz değildir, çünkü bu sözden anlaşılan, hadisin terk edildiğidir. Aksine Sünnet'in Kitap ile birlikte alınması zorunludur. Dolayısıyla hadis, tıpkı Kur'an gibi bir şer'i delil olarak kabul edilir. Bir Müslüman, yalnızca Kur'an'ın yeterli olduğunu ve Sünnet'e ihtiyaç bulunmadığını ima etmesi caiz değildir. Peygamber ﷺ bunu işaret etmiştir. Rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

So the Qur’ān and hadīth are Sharī’ah evidences in terms of the obligation of following what has come therein. The hadīth is like the Qur’ān in this respect. Therefore, it is not allowed for someone to say: we have the Book of Allah  from which we will take (rulings), because what one understands from this statement is that the hadīth has been abandoned. Rather, it is imperative that the Sunnah is combined with the Book. So the hadīth is taken as a Sharī’ah evidence just as the Qur’ān. It is not allowed for a Muslim to imply that the Qur’ān alone is sufficient, and the Sunnah is not needed. The Messenger  has alluded to this, It has been reported that the Prophet  said:

Ve Cabir'in rivayetinde, Peygamber ﷺ'e dayandırılarak, şöyle buyurduğu nakledilir:

And in the narration of Jabir, which goes back to the Prophet , he  said:

Bu nedenle, Kur'an'ı hadisle karşılaştırmak yanlıştır; çünkü bunun sonucu, eğer hadis Kur'an'a uymuyorsa onu terk etmek olur. Oysa bu, Sünnet'i terk etmeye yol açar; zira Sünnet, Kur'an'ı tahsis etmek, kayıtlamak veya onun mücmel (müphem) kısımlarını açıklamak için gelmişse, hadisin söylediği şeyin Kur'an'a uymadığını ya da Kur'an'da bulunmadığını göstermiş olur. Tıpkı dalları asla bağlayan hadisler gibi. Nitekim hadiste zikredilen hükümlerin birçoğu Kur'an'da zikredilmemiştir; özellikle de Kur'an'da indirilmemiş, yalnızca hadiste zikredilen birçok ayrıntılı hüküm vardır. Dolayısıyla hadis, Kur'an'da zikredilenler hakkında Kur'an'la karşılaştırılmaz ve bunun dışında kalan her şey reddedilmez. Asıl hüküm şudur: Bir hadis, Kur'an'da kesin bir anlam olarak gelen bir şeyle çelişen bir şey zikrederse, o hadis anlamı, yani metni itibarıyla reddedilir; çünkü anlamı Kur'an'a aykırıdır. Bu, Fâtıma bint Kays hakkında rivayet edilen ve onun şöyle dediği habere benzer:

Therefore, it is wrong to compare the Qur’ān with the hadīth, the result of which would be, if the hadīth does not agree with it (i.e the Quran) then we abandon it, because this leads to abandoning the Sunnah if it came to specify the Qur’ān, restrict it or elaborate its ambivalent (mujmal) parts, since it would show that what the hadīth states does not agree with the Qur’ān or it is not found in the Qur’ān. Like the ahadīth which relate the branches to the foundation (asl). Indeed, the rules mentioned in the hadīth have not been mentioned in the Qur’ān, especially, many of the detailed rules which have not been revelead in the Qur’ān but mentioned in the hadīth only. Therefore, Hadith is not compared to the Qur’ān regarding what is mentioned in the Qur’ān and rejecting anything else. Indeed, the order regarding this is that when a hadīth mentions something which contradicts what has come in the Qur’ān as a definite meaning, then the hadīth is rejected on the basis of its meaning i.e the text (matn) because it’s meaning contradict the Qur’ān. This is like what has been narrated about Fatimah bint Qays when she said:

Bu hadis, Kur'an'a aykırı olduğu için reddedilmiştir. Hadis, O'nun (SWT) şu sözüyle çelişmektedir:

This hadīth is rejected because it contradicts the Qur’ān. It contradicts His  saying:

Bu nedenle, hadîs Kur'ân'ın kesin metni ve kesin anlamıyla çeliştiği için reddedilir. Hadîs Kur'ân'a aykırı olmadığında, yani Kur'ân'ın getirmediği şeyleri içerdiğinde ya da Kur'ân'da bulunanın üzerine bir ilave olduğunda, hadîs tıpkı Kur'ân gibi kabul edilir. "Kur'ân ve onda zikredilenler bize yeter" denilmemelidir; çünkü Allah bizi ikisine birlikte uymakla emretmiş ve ikisine birlikte inanmak farz kılmıştır.

Therefore, the hadīth is rejected because it has contradicted definite text and definite meaning of the Qur’ān. As for when the hadīth does not contradict the Qur’ān since it includes things not brought by the Qur’ān or it is an addition to what is in the Qur’ān, then the hadīth is taken just like the Qur’ān. It should not be said; the Qur’ān and what has been mentioned in it suffices for us since Allah  has ordered us to (follow) them both together and it is obligatory to believe in both of them together.