21.5 Caiz Antlaşmalar - İslami Kişilik | Quran Course

21.5 Caiz Antlaşmalar - İslami Kişilik | Quran Course

0% read · 2 min left

İslami Kişilik Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

21.5 Caiz Antlaşmalar

21.5 Permissible Treaties

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī2 min readViewed 105 times

İslam Devleti, İslam'ın onayladığı koşullar çerçevesinde, İslam davetinin çıkarlarının gerektirdiği barış, ateşkes, iyi komşuluk, kültürel anlaşmalar, ticari ve mali anlaşmalar ve bunlara benzer antlaşmalar yapabilir. Bu antlaşmalar İslam'ın onaylamadığı koşullar içerirse, İslam'da doğru olmayan bu koşullar geçersizdir ve antlaşmanın geri kalanı kalan koşullarıyla yürürlükte kalır. Çünkü Şeriat'a aykırı her koşul, Müslümanların Halifesi ondan memnun olup onaylamış olsa bile geçersizdir. İslam Devleti ile düşmanı arasında bir savaş durumu varsa, o an için durumun gerektirdiği ve davetin çıkarlarının öngördüğü ölçüde onunla ateşkes ve barış antlaşması yapması caizdir. İslam Devleti, davetin çıkarları için gerekli bir konuda komşu bir devletle ya da uzak bir devletle barış ve dostluk kurmanın gerekli olduğunu görürse, bunu yapması caizdir. Devlet, kâfirlerle yapılan ittifaklarda, davetin onlara ulaşması ve aralarında İslam hakkında kamuoyu oluşturması için bir araç bulabilir. Ayrıca ittifaklar yoluyla büyük bir kötülüğün defedilmesi ya da başka bir düşmana ulaşılabilmesi de söz konusu olabilir. Bu nedenle İslam Devleti'nin komşu devletlerle iyi komşuluk antlaşmaları yapması caizdir; tıpkı komşu olmayan devletlerle, İslam davetine, Müslümanların korunmasına, İslam'a veya Müslümanlara bir fayda sağlamaya ya da İslam davetini yürütmeye bir yol gördüğünde belirli bir süre için saldırmazlık antlaşmaları yapmasının caiz olduğu gibi. Resûlullah ﷺ, ordusunun geçtiği yolların güvenliğini sağlamak için Benî Mudlic ve Benî Damre ile antlaşma yapmış; Tebük'te de Devletin Şam diyarı sınırlarında Rum yönündeki sınırlarının güvenliğini sağlamak için Yuhanna bin Rub'a ile antlaşma yapmıştır. Harp halkından bir topluluk, karşılık olmaksızın belirli yıllar için dostluk talep ederse, Halife bunu inceler. Müslümanlar için, onların sert ve büyük gücü nedeniyle ya da başka bir sebeple bunun iyi olduğunu görürse, Allah'ın şu sözü nedeniyle bunu yapabilir:

The Islamic State may contract treaties of peace, truce, good neighbourliness, cultural treaties, commercial and financial treaties and treaties similar to these which the interests of the Islamic da’wah require according to the conditions consented to by Islam. If these treaties include conditions not consented by Islam, those conditions which are not correct in Islam are void and the rest of the treaty remains executed in the remaining conditions. This is because each condition contradicting the Shar’a is void even if the Muslims’ Khalifah was pleased with and agreed to it. If there was between the Islamic State and her enemy a situation of war, it is allowed for her to contract a truce and peace treaty with her according to what the situation requires at that time and what the interests of the da’wah require. If the Islamic State views that she should make peace and friendship with a neighbouring State or a State remote from her for a matter required for the interests of the da’wah, it is allowed for her to do this. The State may find in alliances with disbelievers a tool for the da’wah to reach them and to create a public opinion about Islam among them. There could also be the repelling of great evil through alliances or being able to reach another enemy. Therefore it is allowed for the Islamic State to contract good neighbourly treaties with neighbouring States just as it is allowed to contract non-aggression treaties with non-neighbouring States for a specific period if it sees in that a way for the Islamic da’wah, to protect Muslims or any benefit for Islam or Muslims or to conduct the Islamic da’wah. The Messenger (saw) did make a treaty with Banu Mudlij and Banu Dumrah to make safe the roads his army travelled upon and he made a treaty with Yuhanna bin Rub’ah in Tabuk to make safe the boundaries of the State in the direction of Rome in the boundaries of Bilad AsSham. If a people of the people of war request friendship for specific years for nothing, the Khalifah looks into that. If he sees it as good for Muslim due to their severe and great strength or for other than that, he can do this due to Allah’s statement:

Ve ayrıca Peygamber (sav) Hudeybiye yılında Mekkelilerle, aralarındaki savaş halini belirli bir süre için bırakarak barış yaptı. Bunun sebebi, Hayber halkı ile Mekke halkı arasında Müslümanlara saldırmak üzere bir anlaşma yapıldığının Peygamber (sav)'e ulaşmasıydı. Bunun üzerine Kureyş ile barış yaptı, sonra da Hayber'le savaşmaya gitti. Caiz olan bütün ittifaklarda, bunlara girilip girilmeyeceğine dair karar, Halife'nin görüşüne ve içtihadına bırakılmıştır; çünkü Halife, koruyucu olarak atanmıştır ve korumanın başında Müslümanların gücünü korumak gelir. Kâfirlerin büyük bir güce sahip olması hâlinde Müslümanlar açısından ittifakta fayda görebilir ya da Harbin yurdunda (Darü'l-Harb) güçlü bir kavme ulaşmak için çaba göstermesi gerekebilir; bu durumda önündeki kimselerle barış yapmayı gerekli görebilir. Mesele, Müslümanlar için iyi olan neyse onu ölçmek üzere Halife'nin görüşüne bırakılmıştır. Ancak ittifakta Müslümanlar için bir hayır yoksa, Allah'ın şu buyruğu gereğince onlarla barış yapmak gerekli değildir:

And also because the Messenger (saw) made peace with the people of Makkah in the year of Hudaybiyya upon leaving war between them and him for a specified period. This was because it reached the Messenger (saw) that there was an accord between the people of Khayber and Makkah to invade Muslims, so he made peace with Quraysh then he went to fight Khayber. In all the allowed alliances, the command of contracting or not contracting them is left to the Khalifah’s opinion and ijtihad because the Khalifah is appointed as guardian and among guarding is firstly protecting the Muslims’ strength. He may view in the alliance benefit for Muslims if there is great strength in the disbelievers or he needs to make effort in the war homeland (Dar al Harb) to reach a people of great strength so he finds it necessary to make peace with those in his way. The issue is delegated to the Khalifah’ opinion to measure according to what he sees as good for Muslims, but if there is no good in the alliance for the Muslims then it is not necessary to make peace with them due to Allah’s statement: