Sahabe (ra) Araptı ve Arapça dil onlar için doğuştan bir yetiydi; Arap dilini kesin ve kapsamlı bir şekilde kavrayan âlimlerdi. Peygamber (sav) ile birlikte bulunuyor, onun yanındayken Kur'an'ın inmeye devam ettiğine şahit oluyorlardı. Peygamber ﷺ olayların içindeki Allah'ın (cc) hükmünü açıklardı; böylece onlar bunu gözleriyle görür, kulaklarıyla işitirlerdi. Bu yüzden onlar aynı zamanda şeriat ilimlerinin de kapsamlı bir anlayışa sahip âlimleriydi. Önlerinde Allah'ın (cc) hükmünün açıklanmasını gerektiren bir olay meydana geldiğinde, metnin anlamından (ma'kulü'n-nass) çıkardıkları görüşlerini dile getirerek şer'i hükmü beyan ederlerdi. Çoğu zaman yalnızca hükmü verir, delilini açıklamakla yetinmezlerdi. Bu nedenle sahabenin hükmü, kendi görüşleri biçiminde nakledilmiştir. Bazıları bundan, sahabenin hükümlerde kendi re'yiyle hüküm verdiği sonucunu çıkarmıştır. Gerçek ise şudur: Sahabe, şer'i metinleri anlayışlarından çıkardıkları şer'i hükmü verirlerdi; ancak bu hükmü delil ile desteklemez, hükmün illetini ya da illetin delilini açıklamazlardı.

The Sahabah (ra) were Arabs and the Arabic language was intrinsic to them, and they were scholars with a precise and comprehensive understanding of the Arabic tongue. They would accompany the Messenger of Allah (saw) with the Qur’an being revealed while they were with the Messenger (saw). The Messenger (saw) would clarify the rule of Allah (swt) in the incidents so they would witness it with their eyes and ears, this is why they were also scholars of the Shari’ah with a comprehensive understanding of it. When an incident would occur infront of them requiring a clarification of the rule of Allah (swt), they would elucidate its Shari’ah rule (hukm shar’i) through elucidating their opinion that they deduced from the text of the understanding of the text (ma’qul an-nass). Often they would limit themselves to giving the rule without clarifying its evidence, thus the companions’ judgement was transmitted in the form of their opinions. This is what led some to understand that the Sahabah would give their (own) opinions in judgements. The reality is that the Sahabah would give the Shari’ah rule which they deduced from their understanding of the Shari’ah texts, but they did not append it with evidence or clarify the legislative reason for the rule or the evidence for the legislative reason.

Bu durum, bu görüşün Sahabe'den (ra) geldiği ve bir kişinin İslam hakkında kapsamlı bilgiye sahip olduğu ve Arapça'yı bildiği sürece bir konuda görüş bildirmesinin caiz olduğu yönünde spekülasyonlara yol açtı.

This led to speculation that this opinion is from the Sahabah (ra) and that it is allowed for a person to give his opinion in an issue as long as he has comprehensive knowledge about Islam and knows Arabic.

Arap dilinde bozulmanın yaşandığı dönem geldiğinde, dili korumak amacıyla Arapçanın usulleri öğretilmeye başlandı. Yalan, rivayet edenlere sızıp da Resulullah ﷺ'in hiç söylemediği hadisler nakledilmeye başlanınca, hadis ilmi usulüyle birlikte kendine özgü bir uzmanlık alanı hâline geldi. Bu nedenle hüküm çıkarmak, Arap dilini ve şer'î nasları anlama bilgisine bağlandı; öyle ki şer'î hükümler delilleriyle birlikte, hatta istidlal yöntemiyle birlikte ele alınır oldu. Fıkıh, araştırmalarla şekillenen yeni bir varlık kazandı ve tasnif düzeninde belirli bir biçim aldı. Farklı tasnif ve düzenleme üslupları ortaya çıkınca, şer'î hükümleri açıklamak; hükmün görüş ayrılığı bulunduğu durumlarda hem hükmü hem de istidlal yolunu açıklamak zorunlu hâle geldi. İslam kütüphaneleri, farklı tasnif ve sunum üsluplarında yüz binlerce fıkıh yazmasıyla donatıldı. Ancak on sekizinci yüzyıldan sonra kâfirler Müslümanların üzerine yürümeyi başarınca, İslam ilimleri hakkında onları yanıltmaya başladılar ve (sofista) gibi fıkıh kitaplarından nefret ettirdiler.

When the era came in which corruption happened in the Arabic tongue, principles of Arabic came to be taught in order to preserve the tongue. And when falsehood infiltrated the narrators, and there were ahadith narrated from the Messenger which he (saw) never said, the ahadith became a specific expertise taught with its principles (usul). Therefore, deducing rules became linked to the attainment of knowledge in the Arabic language and Shari’ah texts such that the Shari’ah rules came to be accompanied by evidence and even the way of deduction. Fiqh developed a new existence shaped through research resulting in a specific type of arrangement in categorisation. With the different styles of categorisation and arrangement, it became necessary to clarify the Shari’ah rules together with clarifying the rules as well as clarifying the way of deduction where the rule is one with different opinions. Islamic libraries were constructed with hundred of thousands of fiqh manuscripts in different styles of categorisation and presentation. However, when the kuffar succeeded in invading Muslims after the 18th century CE, they began misleading them about the Islamic sciences and made them detest fiqh books like the (sofista)

İnsanların balı sinek dışkısı olduğunu söyleyerek ona karşı nefret duymalarını sağladılar. İslam fıkhı karanlık bir ortama itildi, öyle ki Müslümanlar ona sırtlarını döndüler. Müslümanlar fıkha sırt çevirdiklerinde, İslami hükümleri bilmekten de yüz çevirmiş olurlar; böylece Allah'ın dini hakkında cehalete düşerler. Gerçekte olan da tam olarak buydu.

made people detest honey when they told them it was the excreta of flies. Islamic fiqh was placed in a dark environment until the Muslims turned their back on it. When Muslims turn their backs on fiqh, they turn their backs on knowing the Islamic rules thereby falling into ignorance about Allah’s deen; and this is what actually happened.

Bu nedenle, Müslümanları fıkhı incelemeye yöneltmek, fıkıh çalışmasına olan isteği uyandırmak için İslam fıkhından bir model sunarak onları bu alana teşvik etmek zorunludur. Bugün siyasi kurallar ya da anayasa fıkhı olarak bilinen kamusal ilişkilere dair Şeriat hükümlerinden, bireyler arasındaki ilişkilere dair ve medeni hukuk olarak bilinen Şeriat hükümlerinden ve delillere dair Şeriat hükümlerinden açık bir fıkıh modeli sunmak faydalıdır; böylece meşhur fıkıh kitaplarından İslam fıkhını incelemeye duyulan istek canlanır.

Hence it is a must to encourage Muslims to come forward to study fiqh by offering a model of Islamic fiqh to affect the desire for studying it. It is beneficial to offer people a model of Shari’ah rules relating to public relationships known today as political rules or constitutional fiqh, a model of Shari’ah rules related to relationships between individuals known as civil law, and a model of Shari’ah rules related to evidences such that they become a clear fiqh model in order to build the desire for studying Islamic fiqh from the well-known books of fiqh.