Hicret, Dârü'l-Küfr'den Dârü'l-İslâm'a ayrılmaktır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Emigration (hijrah) is leaving from Dar al-Kufr to Dar al-Islam. Allah (swt) said:

Ebû Dâvûd, Cerîr bin Abdullah yoluyla, Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

And Abu Dawud narrated via the way of Jareer bin Abdullah from the Prophet (saw) who said:

Dar al-Kufr'dan Dar al-Islam'a hicret, sona erdirilmemiş olarak devam etmektedir. Buhari'nin rivayet ettiği, onun ﷺ şu sözüne gelince:

The emigration from Dar al-Kufr to Dar al-Islam remains without termination. As for what Al Bukhari narrated of his (saw) statement

Ve onun (sav) şu sözü:

And his (saw) statement:

Ve onun (sav) şu sözü:

And his (saw) statement:

Safvan bin Ümeyye hakkında rivayet edilen şu olaya göre, o Müslüman olduğunda kendisine, hicret etmeyenin dininin olmadığı söylendi. Bunun üzerine Medine'ye geldi ve Peygamber ﷺ ona şöyle buyurdu:

And what was narrated about Safwan bin Umayya that when he became Muslim, it was said to him there is no deen for the one who does not emigrate so he came to Madinah and the Prophet (saw) said to him:

Bütün bunlar, Mekke'nin fethinden sonra hicretin ortadan kalktığını ifade etmektedir. Ancak bu, hadisin kendisinden çıkarılan şer'î bir illetle gerekçelendirilmektedir; çünkü onun (saw) "Mekke'nin fethinden sonra" ifadesi, yine onun (saw) şu sözüne benzer bir illeti içerecek biçimde gelmiştir:

All this is negating emigration after the conquest of Makkah. However this is reasoned with a Shari’ah reason deduced from the hadith itself since his statement: “after the conquest of Makkah” came in a way including reasoning similar to his (saw) statement:

Onun "birlikte" ifadesi, gerekçeyi de içerecek şekilde geldi; dolayısıyla gerekçe, şarabın yapılmasının yasaklanması idi. Bu, Mekke'nin fethinin hicretin nefyinin illeti olduğu anlamına gelir; yani illet, varlık ve yokluk açısından illetlenen hükmün etrafında döner. Bu illet yalnızca Mekke'ye özgü değildir, bilakis başka bir rivayetteki "fetihten sonra hicret yoktur" sözünün delalet ettiği üzere, herhangi bir beldenin fethidir. Bunu, Buhari'nin Aişe (ra)'dan rivayet ettiği ve kendisine hicret hakkında soru sorulduğunda şu cevabı verdiği hadis güçlendirmektedir: "Hicret yoktur. Mü'min, fitneye uğrama korkusuyla dinini koruyarak Allah'a (swt) ve Resulüne (saw) kaçardı. Bugün ise İslam üstün gelmiş ve mü'min dilediği yerde Rabbine ibadet etmektedir." Bu, fetihten önce Müslümanın, zulme uğrama korkusuyla dinini koruyarak hicret ettiğini; fetihle birlikte ise dinini açıkça gösterebildiği ve İslam'ın hükümlerini yerine getirebildiği için hicretin nefyedildiğini ifade eder. Dolayısıyla bu sonucu doğuran fetih, hicretin nefyinin illeti olmuştur; bu fetih yalnızca Mekke'nin fethi de değildir. Demek ki fethedilen bir beldeden fetihten sonra hicret yoktur. Safvan'a söylediği "Artık sona ermiştir" sözü ise fethedildikten sonra Mekke'den hicretin sona erdiğini anlatır; çünkü hicret, küfür diyarından ve Darü'l-Küfür'den ayrılmaktır. Bir belde fethedilip Darü'l-İslam hâline gelince, artık küfür diyarı veya Darü'l-Küfür olmaktan çıkar ve hicret de kalmaz. Aynı şekilde fethedilen bütün beldelerden hicret kalmaz. Bunu, Ahmed'in Muaviye yoluyla rivayet ettiği şu hadis de güçlendirmektedir. Muaviye şöyle demiştir: Resulullah'ın (saw) şöyle buyurduğunu işittim:

His statement “together” came in a way including reasoning so the reason was the prohibition of making into wine. This means that the conquest of Makkah is the reason for negating the emigration which means that the reason revolves around the reasoned (matter) in existence and absence, nor is it specified to Makkah but rather conquering any land by the evidence of another narration “no emigration after conquest.” This is strengthened by what Al-Bukhari narrated from Aisha (ra) who was questioned about the emigration and said: “There is no emigration. The believer would flee with his deen to Allah (swt) and His Messenger (saw) for fear of being persecuted. As for today, Islam has become dominant and the believer worships his Lord wherever he wishes.” This indicates that the emigration was upon the Muslim before the conquest fleeing with his deen fearing he would be persecuted. It was negated after the conquest as he become able to show his deen and perform the rules of Islam. So the conquest which resulted in that became the reason for negating the emigration; nor is it the conquest of Makkah alone. Therefore that means there is no emigration after conquest from the land which was conquered. His (saw) statement to Safwan “it has ended” means from Makkah after it was conquered since emigration is leaving from the land of disbelievers and the Dar al-Kufr, so if the land is conquered and becomes Dar al-Islam it no longer remains a land of disbelievers or a Dar al-Kufr so emigration no longer remains. Similarly there remains no emigration from all conquered lands. This is strengthened by what Ahmad narrated via the way of Muawiya who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

Ahmed de rivayet etmiştir ki Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

Ahmad also narrated that the Prophet (saw) said:

Ve başka bir rivayette:

And in another narration:

Bu, Dârü'l-Küfür'den Dârü'l-İslâm'a hicretin devam ettiğini ve sona ermediğini göstermektedir. Hicret hükmüne gelince, bu hicret etmeye gücü yeten kimseye aittir; bazı durumlarda farz, bazı durumlarda ise müstehaptır. Hicret etmeye gücü yetmeyen kimseye gelince, Allah (SWT) onu affetmiştir ve ondan hicret istenmez. Bunun sebebi, hastalık, kalmaya zorlanma veya kadınlar, çocuklar ve benzerleri gibi zayıflık nedeniyle hicret edememesidir; nitekim bu durum hicret ayetinin sonunda da geçmektedir.

This indicates that emigration from Dar al-Kufr to Dar al-Islam remains and has not ended. As for the rule of emigration, it is in relation to the one capable of it, obligatory in some situations and recommended in other situations. As for the one not capable, verily Allah (swt) forgave him and it is not required from him. That is due to his inability to emigration either due to illness, compulsion to stay or weakness like women, children and their like as it came at the end of the ayah of emigration.

Hicret etme gücüne sahip olup dinini gösteremeyen ve kendisinden istenen İslami kuralları yerine getiremeyen kimseye, hicret ayetinde geldiği üzere hicret etmek farzdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Whoever is capable of emigration and unable to show his deen and neither is he able to perform the Islamic rules required from him, then emigration is obligatory upon him due to what came in the ayah of emigration. Allah (swt) said:

Buradaki bilgi, bir emri ifade eder ve sanki Allah (SWT) şöyle buyurmuş gibi, emir kipinden gelmektedir: "Orada hicret edin." Bu ayetteki emir, vurgu ile bağlanmış ve hicret etmeyenlere yönelik ağır bir tehdidle birlikte gelmektedir. Dolayısıyla bu, kesin bir emirdir ve bu durumda hicretin Müslüman üzerine farz olduğunu, hicret etmeyenin ise günaha girdiğini gösterir. Hicret etme gücüne sahip olup da dinini açıkça yaşayabilen ve kendisinden istenen şer'i hükümleri yerine getirebilen kimse için ise hicret farz değil, müstehaptır. Müstehap olmasının sebebi, Peygamber ﷺ'nin fetihten önce, Mekke Dârü'l-Küfür iken oradan hicreti teşvik etmesi ve bu konuda açık ayetlerin gelmiş olmasıdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The information here means the command and it is from the language of request as if He (swt) said: Emigrate therein. The request in this ayah is linked with emphasis and linked with a severe threat upon leaving emigration. So it is a decisive request which indicates that emigration in this situation is obligatory upon the Muslim and he sins if he does not emigrate. As for the one able to emigrate but is capable to manifest his deen and perform the Shar’a rules requested from him, emigration is recommended not obligatory. As for it being recommended, this is because the Messenger (saw) would encourage emigration from Makkah before the conquest when it was Dar al-Kufr and there came explicit ayah about that. Allah (swt) said:

Ve O (SWT) şöyle buyurdu:

And He (swt) said:

Ve O (SWT) şöyle buyurdu

And He (swt) said

Ve O (SWT) şöyle buyurdu:

And He (swt) said:

Bütün bunlar hicretin açıkça emredildiğini gösteriyor. Hicretin farz olmadığına gelince, Peygamber (sav) Mekke'de kalan Müslümanlara izin vermiştir. Rivayet edildiğine göre Nu'aym En-Nahham hicret etmek istediğinde, kavmi Adiyy oğulları gelip ona şöyle dediler:

All this is explicit in requesting emigration. As for it not being obligatory, the Messenger (saw) did consent to those who remained in Makkah of the Muslims. It is narrated that when Nu’aim An-Nahham intended to emigrate his people, Banu Adiyy, came and said to him

Tüm bunlar Dârü'l-Küfür, yani bir savaş diyarı olarak ele alınmaktadır; bu diyarda yaşayanların Müslüman ya da kâfir olmaları fark etmez, çünkü toprağın hükmü sakinlerine göre değil, onu yöneten sisteme ve halkının güvenliğini sağlayan düzene göre değişir. Buna göre İndonezya ile Kafkasya arasında ya da Somali ile Yunanistan arasında bir fark yoktur. Yalnızca dinini açığa vurabilen ve istenen Şer'î hükümleri uygulayabilen, bulunduğu Dârü'l-Küfür'ü Dârü'l-İslâm'a çevirebilecek durumda olan kişi bu istisnadır; bu durumda, Dârü'l-Küfür'den Dârü'l-İslâm'a hicret etmesi ona haramdır. Bu hüküm, bu gücün kendisinde bulunması, ülkesindeki Müslümanlarla örgütlenmesi, ülkesi dışındaki Müslümanlardan yardım istemesi, İslam Devleti ile iş birliği yapması ya da başka herhangi bir yol ile olması arasında fark etmez. Dârü'l-Küfür'ü Dârü'l-İslâm'a dönüştürmek için çalışmak ona farzdır ve bu noktada oradan hicret etmesi haramdır. Bunun delili şudur: Yaşadığı diyarda kâfirler bulunuyorsa ve bu diyar küfrün hükmüyle yönetiliyorsa, Müslümanların bu diyarın halkıyla Müslüman oluncaya ya da cizye verip İslam'ın hükmüne girinceye kadar savaşması vaciptir. Bu hüküm, Müslüman olarak onun üzerine de vaciptir; zira o, kâfirlerin hemen yanında olan ve düşmana en yakın olanlardan biridir. Oradakiler Müslüman olup İslam dışında, yani küfür sistemiyle yönetiliyorlarsa, Müslümanların yöneticilerle İslam'la hükmedinceye kadar savaşması vaciptir. Bu hüküm, küfrün hükmü altında yaşayan Müslümanlardan biri olarak onun üzerine de vaciptir. Dolayısıyla her durumda, savaşmak ve güç yetiriyorsa savaşa hazırlanmak ona farzdır. Müslümanın Dârü'l-Küfür'de yaşadığı durum bu iki halden birinin dışına çıkmaz; ya kendisine yakınındaki kâfirlere karşı cihad farz olan kimselerden ya da küfürle hükmeden yönetime karşı savaşmak farz olan kimselerden biridir. Bu iki durumda, İslam'dan başka bir şeyle, yani küfürle hükmeden Dârü'l-Küfür'den hicret etmesi, kendisine farz olan bir yerden cihaddan kaçmak ya da küfürle hükmedene karşı savaşmaktan kaçmak sayılır; bunların her ikisi de Allah (SWT) katında büyük günahlardır. Buna göre, Dârü'l-Küfür'ü Dârü'l-İslam'a dönüştürmeye gücü yeten kimsenin, bu gücü devam ettiği sürece oradan hicret etmesi caiz değildir; bu durum, küfür sistemiyle yönetildiği sürece Türkiye, İspanya, Mısır ve Arnavutluk için de aynıdır, aralarında hiçbir fark yoktur.

All this is in relation to Dar al-Kufr i.e. a land of war as it is irrespective of its residents being Muslims or disbelievers since the rule of the land does not differ according to the residents but rather differs by the system which it rules with and the security by which its people are secured. Accordingly there is no difference between Indonesia and the Caucasus or between Somalia and Greece. Except for the one able to manifest his deen and perform the requested Shar’a rules where he is able to change the Dar al-Kufr wherein he resides to Dar al-Islam; it is forbidden for him in this situation to emigrate from Dar al-Kufr to Dar al-Islam. This is the same whether he possesses the ability himself or his group structure with the Muslims in his land or by seeking assistance of Muslims outside his land or by cooperation with the Islamic State or any (other) means. It is obligatory upon him to work to make Dar al-Kufr into Dar al-Islam and at that point it is forbidden for him to emigrate from it. The evidence for this is that if there reside disbelievers in the land within which he lives and is ruled by kufr, it is obliged upon Muslims to fight its people until they become Muslims or pay the jizyah and be ruled by Islam. This is also obliged upon him in his attribute as a Muslim and in his consideration as one whom the disbelievers are next to and of those who are closer to the enemy. If those residing therein are Muslims and they are ruled by other than Islam i.e. by the system of kufr, it is obliged upon Muslims to fight their rulers until they rule by Islam. This is also obliged upon him in his consideration as one of the Muslims who is ruled by kufr. So in any case, fighting is obliged upon him and preparing for fighting if he is capable of it. The situation of the Muslim who lives in Dar al-Kufr does not go out of one of these two situations, so he is either of those upon whom jihad is obliged against the disbelievers near him or of those upon whom fighting the ruler ruling by kufr is obliged. In these two situations, it is considered that his leaving the Dar al-Kufr which rules by other than Islam i.e. by kufr as fleeing from the jihad from a place wherein it is obliged upon him or fleeing from fighting the one who rules by kufr, both of which are great sins before Allah (swt). Accordingly it is not allowed for the one capable of changing Dar al-Kufr into Dar al-Islam to emigrate from it as long as he possesses the capability to change it into Dar al-Islam; this is the same in Turkey, Spain, Egypt and Albania without difference between them as long as they are ruled by the system of kufr.