Allah, peygamberliği aracılığıyla bütün insanlığa hitap etmiştir; efendimiz Muhammed ﷺ'in peygamberliği aracılığıyla. Allah şöyle buyurmuştur:

Allah  addressed the whole of mankind through the Prophethood of our master Muhammad  He  said:

Ve Allah şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve Allah şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve O, insanlara ve Müslümanlara İslam'ın hükümleriyle hitap etti. Şöyle buyurdu:

And He addressed the people and the Muslims with the ahkām of Islam. He  said:

Dedi ki:

He  said:

Dedi ki:

He  said:

Ve Allah şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve Allah şöyle buyurdu:

And He  said:

Ve Allah şöyle buyurdu:

And He  said:

Hitabı işiten kişi, onu anlamakla ve ona iman etmekle yükümlü olur. Ona iman eden kişi de onu anlamakla ve ona göre amel etmekle yükümlüdür, çünkü bu bir Hükm-ü Şer'idir (Şeriat hükmü). Dolayısıyla bir Müslüman için temel, Allah'ın hükmünü bizzat kendisinin hitaptan anlamasıdır. Çünkü hitap, Şâri' tarafından doğrudan insanlara yöneltilmiştir; yalnızca müctehidlere veya âlimlere değil, bütün mükellef kimselere yöneltilmiştir. Bu nedenle, hitabı anlamadan ona göre amel etmek mümkün olmadığından, mükellefler bu hitabı anlayıp uygulayabilecekleri duruma gelene kadar anlamakla yükümlü hale gelmişlerdir. Böylece Allah'ın hükmünü istinbat etmek (çıkarmak) bütün mükelleflere farz olmuş, yani ictihad bütün mükelleflere farz olmuştur. Sonuç olarak esas şudur: Mükellef kişi, Şâri'in hitabından Allah'ın hükmünü bizzat kendisi benimser; çünkü bu sözle muhatap olan, Allah'ın hükmü olan bu hitabın kendisine yöneltildiği kişidir.

So for the one who has heard the address he becomes obliged to understand it and believe in it. And the one who believed in it, he is obliged to understand it and act upon it, because it is a Hukm Shar’i (Sharī’ah rule). So the basis for a Muslim is that he himself should understand the rule (Hukm) of Allah  from his  address. Since, the address has been aimed directly at the people by the Legislator and not aimed only at the Mujtahiddin or the ‘Ulama but to all the legally responsible (mukallifin). Thus it became an obligation on the legally responsible (mukallafin) to understand this address until they are able to practise it since it is impossible to act according to the address without comprehending it. Thus, the deduction (istinbat) of Allah’s hukm became fard on all the legally responsible (mukallifin) i.e, Ijtihād became fard on all the legally responsible (mukallifin). Consequently, the basis (asl) is that the legally responsible (mukallaf) person adopts the Hukm of Allah  himself from the address of the Legislator because it is he who has been addressed by this speech, which is the hukm of Allah .

Ancak mükelleflerin gerçeği, anlayış ve kavrayışlarında, öğrenme yetilerinde farklılık bulunmasıdır. Ayrıca bilgi ve cehalet bakımından da birbirlerinden ayrılırlar. Bu nedenle, hepsinin şer'î hükümlerin tamamını delillerden çıkarması gerçekte imkânsızdır; yani bütün mükelleflerin müctehid olması mümkün değildir. Amaç hitabı anlayıp bu anlayışa göre amel etmek olduğundan, içtihad bütün mükelleflerin üzerine farzdır. Fakat anlayış ve kavrayışlarındaki ve öğrenmelerindeki farklılık nedeniyle bütün mükelleflerin hitabı kendi başlarına anlaması imkânsız olduğundan, içtihadın yükümlülüğü kifâye (ala al-kifâye) farz olur. Bazıları bunu üstlenirse, geri kalanlar günahtan kurtulur. Bu yüzden mükellef Müslümanlara, aralarında şer'î hükümleri çıkaracak müctehidlerin bulunması vacip olmuştur.

However, the reality of the legally responsible (mukallafin) is that there is a disparity in their understanding and comprehension and in their (aptitude to) learn. They also differ in terms of knowledge and ignorance. Therefore, it is realistically impossible for all of them to deduce all the Sharī’ah rules from the evidences i.e, it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to be mujtahiddin. Since the objective is to understand the address and act upon this understanding, therefore, Ijtihād is fard on all the legally responsible (mukallifin). But it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to understand the address for themselves due to the disparity in their understanding and comprehension and the disparity in learning therefore the obligation of Ijtihād becomes one of sufficiency (‘ala al-Kifaya). If some undertake it the rest are absolved of the sin. Therefore, it became obligatory on the legally responsible Muslims that there should be Mujtahiddin amongst them who will derive the Sharī’ah rulings.

Halk arasında yaygın olan bir görüşü benimsemenin yasaklandığına dair bir uyarı zikredilmiştir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

A prohibition has been mentioned with regards to adopting an opinion which originates from the people. The prophet  said,

Yani, onlar kendi keyfî arzularına ve görüşlerine göre fetva veriyorlar. Bir kimsenin istinbât ettiği görüş, onu istinbât edenden kaynaklanan bir görüş olarak değil, bir Şer'î hüküm olarak kabul edilir. Bir kimseden çıkan şey ise yalnızca bir görüş olarak kabul edilir; Elçi'nin (bid'at) olarak adlandırmasının sebebi de budur. Sahih bir hadiste Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

i.e, they give fatwa according to their own whims and opinions. The opinion which has been deduced is not considered as an opinion originating from the one who deduced it; rather it is (considered) a hukm Shari’. As for what emanates from a person, it is considered (merely) an opinion and this is the reason why the Messenger  called it an innovation (bid’a). In an authentic hadīth the Prophet  said:

"Yeni icat edilen meseleler" bid'attır. Bunlar, eylem veya söz yoluyla hükümlere (ahkâm) ilişkin olarak Kur'an'a, Sünnet'e veya icmaya aykırı olan şeylerdir. Hükümler dışında kalan, fiiller ve şeyler gibi konular ise "bid'at" kelimesinin kapsamına girmez ve kınanan, yasaklanan kategorisine de dahil olmaz. Bu kategoriye giren şey, bir fiilin veya şeyin hükmünü bir kişinin görüşünden almaktır; çünkü hüküm yalnızca şer'î delillerden alınabilir, başka hiçbir yerden alınamaz. Dolayısıyla şeriatın izin verdiği taklit, şer'î hükmü çıkarabilecek durumda olmayan kişinin, belirli bir şer'î hüküm hakkında bu hükmü bilen âlime sorması ve öğrenip benimsemesi için izin verilmesidir. Özetlersek, bir şer'î hükmü bilmeyen herkesin, o hükmü bilen kişiye sorup öğrenmesi ve benimsemesi caizdir; hukuken "meşru mükellit" olmanın anlamı budur.

The ‘newly invented issues’ are the innovations. They are whatever contradicts the Quran, Sunnah, Ijma’ in terms of the rules (ahkām) whether by action or speech. As for what is other than the rules (ahkām) such as actions and things it does not fall under the word ‘innovation’ (bid’a) nor does it fall in the category of the rebuked and prohibited, what does fall in it is the taking of the Hukm of an action or thing from the opinion of a person because the Hukm can only be taken from the Shar’i evidences and not from anywhere else. Thus the Taqlīd allowed by the Sharī’ah is for the person unable to deduce the Hukm Shar’i to be allowed to ask the scholar about a particular Hukm Shar’i so as to learn and adopt it. To summarise, it is allowed for anybody unaware of a Hukm Shar’i to ask the one who does know the Hukm so he may learn and adopt it, and this is the meaning of (legitimate) Muqallid legally.