İtaat, Devlet'te disiplinin var olması için temel bir husustur ve Devlet ile Ümmet'teki genel disiplini gösteren en önemli tezahürlerden biridir. Bu sebeple, vahiy, mucizeler, risalet ve Resulullah'ın ﷺ şahsiyeti kendi başlarına itaat meydana getirmeye yeterli olmasına rağmen, Kur'an birçok ayette itaati vurgulamıştır. Bazı ayetler itaati emretmiştir; yani itaatin var olması farz olduğunda, yerine getirilmesini zorunlu kılan bir emir gelmiştir. Bazı ayetler ise itaati yasaklamıştır; yani itaatin var olmasına izin verilmediğinde, yapılmamasını zorunlu kılan bir yasak gelmiştir ve Müslüman'ın kendisini bu tür davranışlardan uzak tutması gerektiği belirtilmiştir. Kur'an'ın itaatten bahsederken şöyle buyurduğunu görüyoruz:

Obedience is a fundamental matter for the existence of discipline in the State, and from the most important manifestation to indicate the general discipline in the State and Ummah. Due to this, the Qur’an emphasised obedience in many ayat despite the existence of revelation, miracles, the message and the Messenger (saw)’s personality which by themselves are enough to create obedience. The ayat came commanding obedience i.e. when it is obligatory to exist, a command which obliges its fulfilment, and it came prohibiting obedience i.e. when it is not permitted to exist, a prohibition which obliged its non-performance, and it considered that possessing such manners as something that the Muslim must put himself far away from. We find that the Qur’an, when it refers to obedience, saying: