İslam bayrağı altında olmaları şartıyla, kâfirlerden bireyler olarak yardım istemek caizdir; zimmî olsunlar ya da olmasınlar, İslam Devleti'nin vatandaşı olsunlar ya da olmasınlar fark etmez. Ancak onlardan, İslam Devleti'nden bağımsız bir kurum olan belirli bir millet olarak yardım istemek kesinlikle caiz değildir. Dolayısıyla bağımsız bir devlet sıfatıyla onlardan yardım istemek haramdır. Kâfirlerden bireyler olarak yardım istemenin caiz olduğuna dair delil ise

It is permitted to seek assistance from the disbelievers in their capacity as individuals on condition that they are under the Islamic flag irrespective of whether they are dhimmis or not, or whether they are citizens of the Islamic State or not. As for seeking assistance from them as a specific nation with an entity independent from the Islamic State, this is absolutely not allowed. So it is forbidden to seek their assistance in their capacity as an independent State. The evidence for permitting the seeking of assistance of disbelievers as individuals is

Fetih yılında Huzaa kabilesi, Kureyş ile savaşmak üzere Peygamber ﷺ ile birlikte yola çıktı. Huzaa o sırada, Allah'ın Resulü ﷺ onlara şunu söyleyene kadar müşrik kalmıştı:

And the tribe of Khuza’ah went out with the Prophet (saw) in the year of the conquest to fight the Quraysh, and Khuza’ah at that point remained polytheist until the Messenger of Allah (saw) said to them:

Bu hadislerin tamamı sahihtir ve bunlar, bir gayrimüslimin tek tek kişiler olarak Müslümanların ordusunda yer almasının, yani bir gayrimüslimin Müslümanlarla birlikte düşmana karşı savaşan orduda bulunmasının caiz olduğunu açıkça göstermektedir. Ancak gayrimüslim orduda bulunmaya ya da savaşmaya zorlanmaz, çünkü cihad ona farz değildir. Ganimetten pay verilmez, fakat kendisine küçük bir hediye, yani belirli bir miktar para verilir. Gayrimüslim, Müslümanlarla birlikte savaşmayı, yani Müslümanların ordusunda bulunmayı talep ederse, güvenilir olduğu ve kendisinden ihanet korkulmadığı takdirde ordunun her türlü hizmetinde bunu kabul etmek caizdir. Hz. Aişe'nin (r.a.) şu sözüne gelince:

All these ahadith are authentic, indicating explicitly the permission of seeking of assistance of disbelievers as individuals i.e. the permissibility of a disbeliever being in the Muslims’ army fighting the enemy together with Muslims. However, the disbeliever is not compelled to be in the army nor compelled to fight since jihad is not obligatory upon him. He is not given from the booty but an insignificant gift is given to him i.e. he is given a measure of money. If the disbeliever requests to fight together with Muslims i.e. that he be in the Muslims’ army, it is allowed in all types of services in the army if he is trusted and betrayal is not feared from him. As for what came from Aisha (ra) when she said:

Bu hadis, Peygamber ﷺ'in müşriklerden yardım istediği şeyle çelişmez. Çünkü bu adam, savaşa katılmasını ve ganimetten pay almasını bir şart olarak koşmuştur; nitekim şöyle demiştir:

This hadith does not contradict what is established that he (saw) sought the help of the polytheists. This is because this man made it a condition that he fights and takes the booty for he said:

Ganimet yalnızca Müslümanlara verilir; bu yüzden Peygamber'in (ﷺ) gayrimüslim birinden yardım istemeyi reddetmesi, bireysel gayrimüslimlerden yardım istemenin Halife'nin emrine bırakıldığı şeklinde anlaşılır. Dilerse yardım ister, dilerse reddeder.

Booty is not given except to the Muslims, so the Prophet’s refusal to seek assistance from him is taken to mean that seeking of assistance from individual disbelievers is delegated to the Khalifah’s command. If he wills, he seeks assistance; and if he wills, he refuses.

Hubeyb bin Abdurrahman'ın babasından, onun da dedesinden rivayet ettiğine gelince:

As for what was narrated from Khubayb bin Abdurrahman from his father from his grandfather:

Bu hadis, kâfirlerden yardım istemenin halifenin görüşüne bırakıldığı anlamına gelir; dilerse yardım ister, dilerse reddeder. Peygamber (sav), Uhud'da ve Mekke'nin fethinde yardım istemiş, Bedir'de ve Hubeyb ile onunla birlikte olan adamdan, onlar Müslüman oluncaya kadar yardım istemeyi reddetmiştir. Peygamber'in (sav) kâfir olan bireylerden savaşta yardım istediği sabit olduğu gibi, Müslüman olmadıkça bireylerden yardımı kabul etmediği de sabittir. Bu da savaşta kâfir bireylerden yardım istemenin caiz olduğunun ve bunun halifenin görüşüne bırakıldığının delilidir. Dilerse yardımı kabul eder, dilerse reddeder. Beyhakî, Şâfiî'nin şu sözünü nakletmiştir: "Peygamber (sav), kendisine geri çevirdiği kimselerin karakterine sezgisiyle vakıf oldu ve Müslüman olacaklarını umarak onları geri çevirdi. Allah (swt) da onun inancını doğruladı."

This hadith is is taken to mean that seeking of assistance of disbelievers is delegated to the Khalifah’s opinion; if he wills, he seeks assistance and if he so wills, he refuses. The Messenger (saw) sought assistance in Uhud and the conquest of Makkah and refused to seek assistance in Badr and from Khubayb and the man together with him until they embraced Islam. Since it is established that the Messenger (saw) sought assistance from individual disbelievers while they were upon disbelief, and it is (also) established that he rejected assistance from individuals until they embraced Islam and this is evidence that seeking assistance of individual disbelievers in fighting is allowed and that it is delegated to the opinion of the Khalifah. If he wills he can accept assistance and if he so wills he will refuse it. Al-Baihaqi mentioned the text of Ash-Shafi’: Verily the Prophet (saw) intuitively perceived into the character of those he returned so he returned them expecting their Islam. And Allah (swt) verified his belief.

Gayrimüslimlerden, bağımsız bir Devlet sıfatıyla yardım istemenin caiz olmadığına dair delil ise, Ahmed ve En-Nesâî'nin Enes'ten rivayet ettiği hadistir. Enes şöyle demiştir: Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu:

As for the evidence that it is not allowed to seek assistance from the disbelievers in their capacity as an independent State, this is due to what Ahmad and An-Nasai narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Bir kavmin ateşi, savaşta bağımsız bir kabile ya da devlet olarak varlıklarının mecazi bir ifadesidir. Beyhakî şöyle demiştir: Sahih olan, Hâfız Ebû Abdullah'ın, Ebû Hümeyd es-Sâ'idî'ye uzanan bir senet aracılığıyla bize naklettiği rivayettir; Ebû Hümeyd es-Sâ'idî şöyle demiştir:

The fire of a people is a metaphoric expression for their entity in war as an independent tribe or State. Al-Baihaqi said: The authentic is what Al-Hafidh Abu Abdullah informed us via a chain leading to Abu Hameed as-Sa’idi who said:

Elçi (sav), Benî Kaynuka'dan olan Abdullah bin Selam'ın yardımını geri çevirdi; çünkü onlar, kâfir bir birlik içinde, bir millet olarak ve Benî Kaynuka olarak, aralarında ve Elçi (sav) arasında antlaşmalar bulunan bir devlet gibi, kendi bayrakları altında gelmişlerdi. Bu nedenle onu reddetti. Reddedilmelerinin sebebi, kendi bayrakları altında ve kendi devletleriyle gelmeleriydi; çünkü Hayber'de Yahudilerin bireyler olarak geldiklerinde yardımını kabul ettiğine dair delil budur. Ebu Humeyd es-Saidî'nin bu hadisi, şer'î illeti (illet) içermektedir; dolayısıyla illet varsa hüküm vardır, yoksa hüküm de yoktur. Hadisteki illet, hadisin metninde açıkça görülmektedir; orada şöyle denilmektedir:

The Messenger (saw) returned the company of Abdullah bin Salam of Banu Qaynuqa since they came as a nation united in a Kafir squadron, and they came under their flag in their capacity as being from Banu Qaynuqa between whom and the Messenger (saw) were treaties; they were like a State. Due to this, he rejected them. Their rejection was due to their coming under their flag and with their State, by the evidence of his (saw) accepting the assistance of the Jews in Khayber when they came as individuals. This hadith of Abu Hameed As-Sa’idi includes the Shari’ah reason (illah), so if it exists the rule exists and if it is absent the rule is absent. The reason in the hadith is clear in the hadith’s text where it says:

"Bir müfrezeden kastedilen, her müfrezenin bir bayrağı olduğu için bağımsız bir bayrağı olan bağımsız bir ordu olmalarıdır. Dolayısıyla bunlar, bağımsız bir bayrağı olan kâfir bir müfreze idi ve Peygamber ﷺ ile aralarında antlaşmalar bulunan bir devletin saflarından, Yahudi Benî Kaynuka kabilesindendiler. Onları geri çevirmenin sebebi yalnızca kâfir olmaları değildi; Peygamber ﷺ'in, bu duruma dayanarak onlara geri dönmelerini emrettiği delil de vardı ve İslam'ı reddetmeleri yalnızca İslam'ı reddetmelerinden kaynaklanmıyordu. Bu durum, Enes'in rivayet ettiği hadisle de desteklenmektedir:"

The meaning of their being a squadron is that they are an independent army with an independent flag, since for every squadron there is flag. So they were a Kafir squadron with an independent flag and from the Jewish Banu Qaynuqa who were from the ranks of a State between whom and the Messenger (saw) were treaties. This was the reason for rejecting them, not merely because they were disbelievers with the evidence that he commanded them to return based upon this and their rejection of Islam not due to their rejection of Islam alone. This is strengthened by the hadith of Anas:

Bu, varlık üzerinde kontrol sahibi olması ve Peygamber'in Uhud Savaşı'nın aynı yerinde, müşrik olmasına rağmen Kuzman'ın yardımını kabul etmesiyle güçlendirilmiştir. Bunun anlamı, kâfirlerin yardımını bir varlık olarak reddetmek, ancak bireyler olarak yardımlarını kabul etmektir. Dolayısıyla kâfir bir millet, kabile veya devlet olarak, kendi bayrakları altında ve devletlerinin bir parçası olarak kâfirlerden yardım istemek hiçbir durumda kesinlikle caiz değildir. Huzâa'nın fetih yılında Peygamber ﷺ ile birlikte Kureyş'e karşı çıkması ve bağımsız bir kabile olması ise, bağımsız bir varlığa sahip bir milletin yardımının istenmesinin caiz olduğunu göstermez; çünkü Huzâa, Kureyş ile Müslümanlar arasında barış antlaşmasının yazıldığı Hudeybiye yılında da mevcuttu. Antlaşma metninde şu ifade yer aldığında:

Since it has control over the entity and it is strengthened by the Messenger’s accepting assistance from Quzman in the same place of the event of Uhud although he was a polytheist. The meaning of this is rejecting the assistance of disbelievers in their capacity as an entity, and accepting their assistance in their capacity as individuals. Therefore seeking assistance of disbelievers as a Kafir nation or tribe or State, and under their own flag as a part of their State is absolutely not allowed in any case. As for Khuza’ah going out together with the Prophet (saw) against the Quraysh the year of conquest and it was an independent tribe, this does not indicate the permissibility of seeking assistance of a nation with an independent entity because Khuza’ah was present in the year of Hudaybiyya when the peace treaty between the Quraysh and the Muslims was written. When it came in the text of the treaty:

Khuza'ah ayağa kalkıp dedi ki: Biz Muhammed'in ahdi ve misakı içindeyiz. Banu Bekr de ayağa kalkıp dedi ki: Biz Kureyş'in ahdi ve misakı içindeyiz. Böylece Huzâa, Kureyş ile Müslümanlar arasındaki bu antlaşmada Müslümanlarla birlikte yer aldı; Resulullah ﷺ onları antlaşmaya göre, kendi devletinin içinde bir topluluk olarak himayesine aldı. Bu yüzden Huzâa, Müslümanların bayrağı altında ve İslam Devleti'nin bir parçası olarak bir kabile gibi savaştı; bağımsız bir devlet gibi değil, bir bütün olarak değil, bireyler gibi. Bazılarının zannettiği gibi, Huzâa'nın Resulullah ﷺ ile bir ittifakı ya da antlaşması olduğu doğru değildir. Bu antlaşmaya dayanarak, Benû Bekr kabilesi Kureyş'in bir parçası olarak onlarla birlikte girdi. Huzâa kabilesi de Müslümanların bir parçası olarak onlarla birlikte girdi. Buna göre Huzâa'nın Resulullah ﷺ ile birlikte yaptığı savaş, kafir bir kabilenin Müslümanlarla birlikte yaptığı bir savaş değildi; aksine, kafir bir kabilenin içindeki fert kafirlerin Müslümanların bayrağı altında Müslümanlarla birlikte yaptığı bir savaştı. Bunda hiçbir sakınca yoktur. Ahmed ve Ebû Dâvûd'un Zü Mahmar'dan rivayet ettiğine gelince, o şöyle demiştir: Resulullah ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim:

Based upon this text, Khuza’ah leaped and said: We are in the contract of Muhammad and his pledge, and Banu Bakr leaped and said: We are in the contract of Quraysh and their pledge. So Khuza’ah came together with the Muslims in this treaty which was between Quraysh and the Muslims, and the Messenger (saw) entered them under his protection as a group in his State according to the contract. Therefore it fought as a tribe under the Muslims’ flag and as a part of the Islamic State, not like an independent State so they were like individuals not like an entity. As for what some imagine of Khuza’ah having an alliance or treaty with the Messenger (saw), this is not correct. Based upon this treaty, the tribe of Banu Bakr entered together with Quraysh as a part of them. The tribe of Khuza’ah entered together with Muslims as a part of them. Accordingly the war of Khuza’ah together with the Messenger (saw) was not a war of a disbelieving tribe together with Muslims; rather it was a war of individual disbelievers in a disbelieving tribe together with Muslims under the flag of Muslims. This is allowed without any problem in it. As for what was narrated by Ahmad and Abu Dawud from Dhu Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

Ve onun sözü

And his saying

Bu, bunun bireysel Romalılar anlamına geldiği ve devletlerini kastetmediği şeklinde anlaşılır. Çünkü şöyle demiştir:

Is taken to mean individual Romans and not their State. This is because he said:

Müslümanlarla kâfirler arasındaki barış, yalnızca onların cizye ödemeyi ve İslam yönetiminin hâkimiyeti altına girmeyi kabul etmeleri hâlinde gerçekleşir. İslam, Müslümanlara savaştıkları kâfirlere üç husus arasından birini sunmalarını emretmiştir: İslam, cizye veya savaş. Barış sağlandığında ve taraflar kâfir olduğunda, bu ancak cizye ödemeleri ve İslam bayrağı altına girmeleri durumunda mümkündür. Onun sözü:

And the peace between Muslims and disbelievers is only when they accept to pay the jizyah and their entering under the rule of Muslims. Islam has commanded Muslims to offer the disbelievers whom they fight between three (matters): Islam or jizyah or war. When peace occurs and they are disbelievers, it cannot be except in the situation of paying the jizyah and their entering under the Islamic flag. His statement:

Bir karîne (qareena), onların Müslümanların bayrağı altında olduklarına, dolayısıyla bireyler oldukları anlamına işaret etmektedir. Bunu Romalılarla yaşanan gerçek de desteklemektedir. Müslümanlar onlarla savaşmış, onları yenmiş ve topraklarını fethetmişlerdir. Romalılardan bazıları ise Müslümanlarla birlikte bireyler olarak savaşmıştır. Romalıların bir Devlet sıfatıyla, İslam Devleti'nin ötesindeki düşmanlarına karşı savaştığı hiçbir zaman olmamıştır. Bu durum hiçbir dönemde gerçekleşmemiştir; bu da Romalılar hadisinin anlamının devlet olarak değil, bireyler olduğunu ve bunun böyle alınmasının zorunlu olduğunu vurgular. Bu, müşriklerden bir Devlet olarak yardım istemenin caiz olduğuna dair bir delil bulunmadığını açıklığa kavuşturur; aksine, açık nasslar bunun kesin olarak caiz olmadığını bildirmektedir.

Is a connotation (qareena) that they are under the Muslims’ flag so they would then be individuals. This is strengthened by the reality of what occurred with the Romans. Muslims fought them, defeated them and occupied their land. Some Romans fought together with Muslims as individuals. It never occurred that Romans fought in their capacity as a State with the Islamic State enemies beyond them. This never occurred at any time which emphasizes that the meaning of the hadith of Romans is individuals and not as a State, and it is obligatory to take it as such. This clarifies that there is no evidence indicating the permissibility of seeking assistance of polytheists as a State; rather the explicit texts are about the absolute impermissibility of this.

Bütün bunlar, kâfirden kendisiyle birlikte Müslümanlarla savaşması için yardım istemeyle ilgilidir. Kâfirden silah alarak yardım istemeye gelince; bu, silahlar bir kişiden de olsa bir devletten de olsa caizdir; çünkü bu, garanti altına alınmış bir borç niteliğindedir. Bunun dayanağı şudur: Rasûlullah ﷺ Hevâzin'le karşılaşmak için yola çıkmaya karar verdiğinde, kendisine Safvân bin Umeyye'nin yanında kalkanlar ve silahlar bulunduğu bildirildi. O, hâlâ o gün müşrik olan Safvân'a haber gönderdi ve dedi ki:

All this is in relation to seeking assistance of the disbelievers to fight by himself together with Muslims. As for seeking assistance of the disbeliever by taking weapons from him; this is allowed whether the weapons are from an individual or a State based on this being a guaranteed loan. This is due to what was narrated that when the Messenger of Allah (saw) decided to travel to meet Hawazin, it was mentioned to him that there were shields and weapons with Safwan bin Umayyah. He sent to him, while he was still a polytheist on that day, and said:

Görülüyor ki Peygamber ﷺ, bir müşrikten silah alarak yardım istemiştir; bu kişi tek bir birey olsa da bir kabilenin reisiydi. Bir müşrikten yalnızca silah almanın olması, müşrikten silah alarak yardım istemenin, bunu bir devlet olarak yapmayı belirli kılan bir delil gelmediği sürece, tıpkı savaşta yardım istemede olduğu gibi, kayıtsız şartsız caiz olduğuna delalet eder. Ancak bir devletten silah almayı engelleyen böyle bir delil gelmemiştir; dolayısıyla müşrikten silah almanın, ister ödünç ister satın alma yoluyla olsun, mutlak olarak caiz olduğu konusunda hüküm kayıtsız kalmaktadır. Genellikle bir devletin silah alması da bir devletten olur; dolayısıyla müşrik bir devletten silah alarak yardım istemek caizdir.

It is clear herein that the Messenger (saw) sought help from a disbeliever by taking weapons from him, even if he was an individual; he was the head of a tribe. The mere taking of weapons from a disbeliever is an indication upon the permissibility of seeking assistance from a disbeliever by taking weapons from him without restriction as long as there came no evidence specifying not seeking assistance from them as a State just like in seeking assistance in fighting. However, there came no such evidence preventing taking weapons from a State so it remains unrestricted in permitting taking them from the disbeliever absolutely whether by loan or purchase. Usually, the taking of weapons by a State usually occurs from a State, so it is allowed to seek assistance by taking weapons from a disbeliever State.