Cihad, dindar ile fasık, samimi inanan ile münafık ayrımı yapılmaksızın Müslümanlara farzdır. Cihad ayetleri geldiğinde genel olarak gelmişlerdir. Nasslar genel geldiğinde, onları tahsis eden özel bir nass gelmediği sürece genel olarak kalırlar. Bazı Müslümanlar için cihadı tahsis eden, bazıları için etmeyen bir nass gelmemiştir; dolayısıyla nasslar genel olarak kalır. Buna göre münafıkların, fasıkların ve öfkeyle savaşanların İslam ordusuna kaydedilmesi caizdir. Onların düşmanla savaşta samimi mü'minlerle birlikte bulunmasına ve İslam ordusunda yer almasına izin verilmesi, cihad ayetlerinin genelliğinden kaynaklanmaktadır. Ayrıca Peygamber (sav), münafıkların başı Abdullah bin Ubey'in cihadda yardımından faydalanmış; bazı savaşlara katılmasına ve Uhud günü savaştan önce onunla askeri istişarelerde bulunmuştur. Allah (cc), Tebük'te münafıkların savaşa katılmadan geride kalmasına izin verdiği için Peygamber'i azarlamıştır. Allah (cc) şöyle buyurmuştur:

Jihad is obligatory upon Muslims without distinction between the pious and the impious, or the sincere in belief and the hypocrite. When the ayaat of jihad came, they came in general. When the texts come in general, they remain general as long as there is no specific text specifying them; there came no text specifying jihad for some Muslims and not others, so the texts remain general. Accordingly it is allowed to enrol hypocrites, the impious and the one who fights due to anger in the Islamic army. As for the permission for them to be present with the sincere believers in fighting the enemies, and the Islamic army, this is due to the generality of the ayaat of jihad. This is also because the Messenger (saw) took the assistance of the head of the hypocrites, Abdullah bin ‘Ubayy, in jihad; he attended some battles and the military consultations with him (saw) on the day of Uhud before the battle. Allah (swt) reproved the Messenger when he permitted the hypocrites to stay behind the fighting in Tabuk. Allah (swt) said: