12 De Rechtspraak

De Rechtspraak is de uitspraak van de regel die bindend wordt. Het beslecht de geschillen tussen de mensen en voorkomt datgene wat de rechten van de gemeenschap schaadt, of het elimineert de geschillen die ontstaan tussen mensen en leden van het regeringssysteem – zowel heersers als ambtenaren – vanaf het Staatshoofd naar beneden.

The Judiciary is the pronouncement of the rule that becomes binding. It settles the disputes between the people and prevents that which harms the community’s rights, or it eliminates the disputes arising between people and members of the ruling system – both rulers and civil servants – from the Head of State downwards.

De oorsprong van de rechtspraak en de legitimiteit ervan zijn het Boek en de profetische traditie (Sunnah). Wat het Boek betreft, de woorden van Allah (SWT).

The origin of the judiciary and its legitimacy is the Book and the Sunnah. As for the Book, the words of Allah (swt).

“En oordeel, [o Muhammad], tussen hen naar wat Allah heeft geopenbaard.” (TMQ 5:45), en Zijn (SWT) woorden.

“And judge, [O Muhammad], between them by what Allah has revealed.” (TMQ 5:45), and His (swt) words.

“En wanneer zij worden opgeroepen tot [de woorden van] Allah en Zijn Boodschapper ﷺ om tussen hen te oordelen.” (TMQ 24:48).

“And when they are called to [the words of] Allah and His Messenger to judge between them.” (TMQ 24:48).

Wat betreft de profetische traditie (Sunnah), de Boodschapper ﷺ voerde de rechtspraak zelf uit en oordeelde tussen de mensen, zoals wat Bukhari overleverde van 'Aisha (vrede zij met haar), de echtgenote van de Profeet ﷺ, dat zij zei.

As for the Sunnah, the Messenger (pbuh) used to undertake the judiciary by himself and judge between the people, such as what Bukhari narrated from 'Aisha (ra), the wife of the Prophet (phuh) , that she said.

. )كَانَ عُتْبَةُ بْنُ أَيبي وَقَّاصٍ عَيهدَ إيلَى أَ ي خييه سَعْ ي د بْ ي ن أَيبي وَقَّاصٍ أَنَّ ابْنَ وَلييدَةي زَمْعَةَ يمنِّي فَاقْبيضْهُ، قَالَتْ: فَ لَمَّا كَانَ عَامُ الْفَتْ ي ح أَخَذَهُ سَعْدُ بْنُ أَيبي وَقَّاصٍ وَقَالَ: ابْنُ أَ ي خي قَدْ عَيهدَ إيلَََّ فيييه ، فَ قَامَ عَبْدُ بْنُ زَمْعَةَ فَ قَالَ: أَ ي خي وَابْنُ وَلييدَةي أَيبي وُليدَ عَلَى فيرَا ي شيه، فَ تَسَاوَقَا إيلَى فَ قَالَ سَعْدٌ: يَا رَسُولَ اللَّيه، ابْنُ أَ ي خي كَانَ قَدْ عَيهدَ إيلَََّ فيييه، فَ قَالَ عَبْدُ بْنُ زَمْعَةَ: النَّيبِِّ ،» هُوَ لَكَ يَا عَبْدُ بْنَ زَمْعَة « : أَ ي خ ي وَابْنُ وَ لييدَةي أَيبي وُليدَ عَلَى فيرَا ي شيه ، فَ قَالَ رَسُولُ اللَّيه )» الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ « : ثُمَّ قَالَ النَّيبُِّ .

`Utba bin Abu Waqqas nam een stevig belofte van zijn broer Sa`d bin Abu Waqqas om de zoon van de slavin van Zam`a onder zijn voogdij te nemen, aangezien hij zijn (d.w.z. die van `Utba) zoon was. In het jaar van de Verovering (van Mekka) nam Sa`d bin Abu Waqqas hem op, en zei dat hij de zoon van zijn broer was, en zijn broer had hem een belofte afgelegd in die zin. 'Abu bin Zam`a stond op en zei: "Hij is mijn broer en de zoon van de slavin van mijn vader en werd geboren op het bed van mijn vader." Toen gingen zij beiden naar de Profeet ﷺ. Sa`d zei: "O Profeet van Allah ﷺ! Hij is de zoon van mijn broer en hij heeft van mij een belofte genomen dat ik hem zal opnemen." 'Abu bin Zam`a zei: "(Hij is) mijn broer en de zoon van de slavin van mijn vader en werd geboren op het bed van mijn vader." De Profeet van Allah ﷺ zei: "De jongen is voor jou, o 'Abu bin Zam`a." Toen zei de Profeet ﷺ: "De zoon is voor het bed (d.w.z. de man op wiens bed hij werd geboren) en de stenen zijn voor degene die aan buitenechtelijke seks heeft gedaan." En de Boodschapper van Allah ﷺ stelde rechters aan; hij stelde ‘Ali (vrede zij met hem) aan als rechter over Jemen en hij gaf hem instructies over hoe hij moest oordelen door te zeggen:

“`Utba bin Abu Waqqas took a firm promise from his brother Sa`d bin Abu Waqqas to take the son of the slave-girl of Zam`a into his custody as he was his (i.e. `Utba's) son. In the year of the Conquest (of Mecca) Sa`d bin Abu Waqqas took him, and said that he was his brother's son, and his brother took a promise from him to that effect. 'Abu bin Zam`a got up and said, "He is my brother and the son of the slave-girl of my father and was born on my father's bed." Then they both went to the Prophet (phuh) Sa`d said, "O Allah's Prophet (phuh) ! He is the son of my brother and he has taken a promise from me that I will take him." 'Abu bin Zam`a said, "(He is) my brother and the son of my father's slave-girl and was born on my father's bed." Allah's Prophet (phuh) said, "The boy is for you. O 'Abu bin Zam`a." Then the Prophet (phuh) said, "The son is for the bed (i.e. the man on whose bed he was born) and stones for the one who has done illegal sexual intercourse”. And the Messenger of Allah (pbuh) used to appoint judges; he appointed ‘Ali (ra) as the judge over Yemen and he gave him instructions about how to judge by saying:

. إِذَا تَ قَاضَى إِلَيْكَ رَجُلاَنِ، فَلاَ تَ قْضِ لِلأَوَّلِ حَتَّى تَسْمَعَ كَلامَ الآخَرِ، فَسَوْفَ « » تَدْرِي كَيْفَ تَ قْضِي .

“Oordeel niet in het voordeel van de eerste partij totdat je de verklaring van de andere partij hebt gehoord. Binnenkort zul je weten hoe je moet oordelen.” overgeleverd door Al-Tirmidhi en Ahmad, en in de overlevering van Ahmad met de bewoording: . إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ، فَلا تَكَلَّمْ حَتَّى تَسْمَعَ مِنْ الآخَرِ كَمَا سَمِعْتَ « » مِنَ الأَوَّلِ .

“Do not judge for the first until you have heard the statement of the other. Soon you will know how to judge.” reported by Al-Tirmidhi, and Ahmad, and in the report of Ahmad with the wording. . إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ، فَلا تَكَلَّمْ حَتَّى تَسْمَعَ مِنْ الآخَرِ كَمَا سَمِعْتَ « » مِنَ الأَوَّلِ .

“Wanneer twee procespartijen voor u zitten, oordeel dan niet (en spreek niet) totdat u van de tweede hebt gehoord wat u van de eerste heeft gehoord.”

“When two litigants sit in fron of you, do not decide (and speak) until you listen from the second what you have heard from the first.”.

De methode van rechtspraak die door de Boodschapper ﷺ werd uitgevoerd, kan worden afgeleid uit de overlevering van 'Aisha (vrede zij met haar) dat Sa’ad en ‘Abd Bin Zuma’ah een geschil hadden over de zoon van Zuma’ah, waarbij ieder van hen beweerde dat hij de zijne was. De Boodschapper van Allah ﷺ informeerde hen over de sharia-regel dat de zoon van Sawda bint Zuma’ah de broer van ‘Abd Bin Zuma’ah was, en dat het kind toebehoort aan degene op wiens bed het is geboren. Zijn oordeel was derhalve informatie over de sharia-regel die hij vervolgens op hen toepaste, en zo nam Abd Bin Zuma’ah het kind mee. Dit is het bewijs voor Artikel 75, dat de definitie van de rechtspraak geeft, en deze definitie dient als een beschrijving van de werkelijkheid. Aangezien het echter een sharia-werkelijkheid is, en aangezien de sharia-definitie in feite een sharia-regel is, vereist deze derhalve bewijs waaruit deze afgeleid moet worden, en deze overlevering dient als bewijs voor de definitie van de rechtspraak die in dit artikel wordt gevonden.

The method of adjudication carried out by the Messenger (pbuh) can be deduced from the narration of 'Aisha (ra) that Sa’ad and ‘Abd Bin Zuma’ah disputed over the son of Zuma’ah, so each one of them claimed that he was his. The Messenger of Allah (pbuh) informed them of the Shari’ah rule that the son of Sawda bint Zuma’ah was the brother of ‘Abd Bin Zuma’ah, and that the child belongs to the one on whose bed it is born. Therefore, his judgement was information about the Shari’ah rule which he then enforced upon them, and so Abd Bin Zuma’ah took the child. This is the proof for Article 75, which gives the definition of the judiciary, and this definition serves as a description of the reality. However, since it is a Shari’ah reality, and since the Shari’ah definition is in fact a Shari’ah rule, it ,therefore, requires evidence from which it is to be deduced, and this narration serves as an evidence for the definition of the judiciary found in this article.

Sommige mensen hebben de rechtspraak gedefinieerd als het “beslechten van geschillen tussen mensen”, en deze definitie is vanuit één oogpunt gebrekkig, en vanuit een ander oogpunt is het geen beschrijving van de realiteit van de rechtspraak zoals die weerspiegeld wordt in de daden en uitspraken van de Boodschapper van Allah ﷺ. In plaats daarvan is deze definitie slechts een uitleg van wat er wel of niet uit de rechtspraak kan voortvloeien. De rechter kan een uitspraak doen in de zaak zonder het geschil tussen de partijen te beslechten. Daarom zou de allesomvattende en exclusieve definitie de definitie zijn die in dit artikel wordt genoemd, en deze is afgeleid uit de overleveringen.

Some people defined the judiciary as being the “settling of disputes between people”, and this definition is deficient from one angle, and from another angle it is not a description of the reality of the judiciary as reflected in the Messenger of Allah (pbuh)’s actions and sayings. Rather, this definition is merely an explanation of what may or may not occur from the judiciary. The judge may rule upon the case and not settle the dispute between the parties. Therefore, the comprehensive and exclusive definition would be the one mentioned in this article and it has been deduced from the narrations.

Bovendien omvat deze definitie het oordeel tussen mensen, en dit wordt vermeld in de overlevering van 'Aisha (ra). Het omvat ook de Hisbah (openbare orde), welke is: “Het overbrengen van de sharia-regel met het oogmerk om deze af te dwingen met betrekking tot datgene wat de rechten van de gemeenschap schaadt”. Dit is wat is overgeleverd in de overlevering van de berg voedsel. Het wordt overgeleverd in Sahih Muslim op gezag van Abu Huraira dat.

Also, this definition includes the judgement between people, and this is mentioned in the narration of 'Aisha (ra). It also includes the Hisbah (public order) which is: “Conveying the Shari’ah rule for the purpose of enforcing it regarding that which causes harm to the rights of the community”. This is what has been narrated in the narration of the heap of food. It is narrated in Sahih Muslim on the authority of Abu Huraira that.

. مَرَّ عَلَى صُبْ رَةِ طَعَامٍ فَأَدْخَلَ يَدَهُ فِيهَا فَ نَالَتْ أَصَابِعُهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ « بَ لَلاً، فَ قَالَ: مَا هَذَا يَا صَاحِبَ الطَّعَامِ ؟ قَالَ: أَصَابَ تْهُ السَّمَاءُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: أَفَلاَ » جَعَلْتَهُ فَ وْقَ الطَّعَامِ كيْ يَ رَاهُ النَّاسُ، مَنْ غَشَّ فَ لَيْسَ مِنِّي .

“De Boodschapper van Allah ﷺ liep toevallig langs een hoop eetwaren. Hij stak zijn hand in die (hoop) en zijn vingers werden vochtig. Hij vroeg aan de eigenaar: Wat is dit? Hij antwoordde: Boodschapper van Allah ﷺ, deze zijn door regenwater nat geworden. Hij merkte op: Waarom heb je dit (het natte deel van de hoop) niet over andere eetwaren gelegd, zodat mensen het konden zien? Degene die bedriegt, behoort niet tot mij (is geen volgeling van mij).” en in de overlevering bij Ahmad, Ibn Maja en Al-Darimi.

“The Messenger of Allah (pbuh) happened to pass by a heap of eatables. He thrust his hand in that (heap) and his fingers were moistened. He said to the owner: What is this? He replied: Messenger of Allah, these have been drenched by rainfall. He remarked: Why did you not place this (the drenched part of the heap) over other eatables so that people could see it? He who deceives is not of me (is not my follower).” and in the report in Ahmad and Ibn Maja and Al-Darimi.

. » مَنْ غَشَّ نَا فَ لَيْسَ مِنِّا « .

“Hij die ons bedriegt, behoort niet tot ons”.

“He who deceives us is not from us”.

Het omvat ook de Madhalim (onrechtvaardigheden), omdat zij deel uitmaken van de rechtspraak en niet deel uitmaken van het bestuur, aangezien het klachten tegen de heerser zijn. De Madhalim wordt gedefinieerd als: “Het overbrengen van de sharia-regel met het oogmerk om deze af te dwingen met betrekking tot de geschillen die ontstaan tussen de mensen en de kalief, zijn gouverneurs of ambtenaren, en met betrekking tot wat er tussen de moslims gebeurt vanwege verschillen in de betekenis van een tekst uit de sharia-teksten die worden gebruikt om daarmee te oordelen en daarnaar te regeren.” De Madhalim werden vermeld in de overlevering van de Boodschapper van Allah ﷺ met betrekking tot het vaststellen van prijzen, waarin hij zei:

It also includes the Madhalim (injustices), because they are part of the judiciary and not part of the ruling, since they are complaints against the ruler. The Madhalim is defined as “Conveying the Shari’ah rule for the purpose of enforcing it regarding the disputes which occur between the people and the Khalifah, his governors or civil servants, and regarding what occurs between the Muslims due to differences in the meaning a text from the Shari’ah texts used in order to judge by them and to rule according to them.” The Madhalim were mentioned in the narration of the Messenger of Allah (pbuh) regarding the fixing of prices where he said:

. وَإِنِّي لأَرْجُو أَنْ أَلْقَى اللَّهَ وَلا يَطْلُبُنِي أَحَ دٌ بِمَظْلِمَةٍ ظَلَمْ تُ هَا إِي اَّهُ فِي دَمٍ وَلا « » مَالٍ .

“En ik ben hoopvol dat ik Allah zal ontmoeten terwijl niemand van jullie bij mij een vergelding zoekt voor een onrecht (dat ik heb begaan) met betrekking tot bloed of bezit.” overgeleverd door Ahmad van Anas Bin Malik, en in zijn eigen woorden.

“And I am hopeful that I will meet Allah and none of you are seeking (recompense from) me for an injustice (I have inflicted) involving blood or wealth.” reported by Ahmad from Anas Bin Malik, and in his words.

. مَنْ أَخَذْتُ لَهُ مَالاً فَ هَذَا مَالِي فَ لْيَأْخُذْ مِنْهُ، وَمَنْ جَ لَ دْتُ لَهُ ظَهْراً فَ هَذَا « » ظَهْرِي فَ لْيَ قْتَصَّ مِنْه .

“Wie het ook eigendom van mij heeft afgenomen, hier is mijn eigendom; laat hem daarvan nemen, en wiens rug ik heb geslagen, hier is mijn rug om vergelding voor te eisen.” overgeleverd door Abu Ya’la van Al-Fadl Bin ‘Abbas. Al-Haythami zei dat ‘Ata’ b. Muslim, die in de keten van Abu Ya’la zit, als betrouwbaar is beschouwd door Ibn Hibban en anderen, terwijl anderen hem hebben verzwakt, en de rest van de overleveraars zijn betrouwbaar. Dit geeft aan dat de kwestie van de heerser, gouverneur of ambtenaar wordt voorgelegd aan de rechter van de Rechtbank van Onrecht (Madhalim) bij elke claim van onrecht, en de rechter van de Rechtbank van Onrecht (Madhalim) de sharia-regel overbrengt die bindend zou zijn.

“Whoever I took property from, here is my property; let him take from it, and whosever back I whipped, here is my back to take recompense from.” reported by Abu Ya’la from Al-Fadl Bin ‘Abbas. Al-Haythami said that ‘Ata’ b. Muslim, who is in the chain of Abu Ya’la, has been considered trustworthy by Ibn Hibban and others, whereas others have weakened him, and the rest of the narrators are trustworthy. This indicates that the issue of the ruler, governor or civil servant is raised to the judge of the Court of Injustices (Madhalim) in any claim of an injustice, and the judge of the Court of Injustices (Madhalim) conveys the Shari’ah rule which would be binding.

Op basis hiervan zou de definitie de drie soorten rechtspraak omvatten die we terugzien in de overleveringen en handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ. Dit zijn het beslechten van geschillen tussen mensen, het voorkomen van wat de rechten van de gemeenschap zou kunnen schaden, en het beslechten van geschillen tussen de onderdanen en de heersers, of tussen de onderdanen en de ambtenaren in hun werk.

Based upon this, the definition would encompass the three types of judiciary reflected in the narrations and actions of the Messenger of Allah (pbuh) . These are the settling of disputes between people, preventing whatever may harm the rights of the community and the settling of the disputes between the subjects and the rulers, or between the subjects and the civil servants in their work.