Het exploiteren van het schrijven van boeken voor educatieve doeleinden op welk niveau dan ook is strikt verboden. Zodra een boek is gedrukt en gepubliceerd, heeft niemand het recht om de publicatie- en drukrechten te claimen, inclusief de auteur. Echter, als het ideeën waren die hij had en die nog niet waren gedrukt of gepubliceerd, heeft de eigenaar het recht om betaald te worden voor het overdragen van deze ideeën aan het publiek, zoals hij betaald kreeg voor het onderwijzen.

The exploitation of writing books for educational purposes at whatever level is strictly forbidden. Once a book has been printed and published, nobody has the right to reserve the publishing and printing rights, including the author. However, if they were ideas he had, which were not yet printed or published, the owner has the right to be paid for transferring these ideas to the public as he paid for teaching.

Het bewijs hiervoor is de toelaatbaarheid van het vragen van een vergoeding voor het onderwijzen en de toestemming om kennis aan mensen over te dragen. Wat betreft de toelaatbaarheid van het vragen van een vergoeding voor educatie, dit wordt bevestigd door de woorden van de Boodschapper ﷺ:

The evidence for it is the permissibility of taking a fee for teaching and the permission of knowledge for people. As for the permissibility of taking a fee for education, it is confirmed from the words of the Messenger (pbuh) :

.» إِنَّ أَحَقَّ مَا أَخَذْتُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا كِتَابُ اللهِ «.

.» إِنَّ أَحَقَّ مَا أَخَذْتُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا كِتَابُ اللهِ «.

“Jullie hebben het meeste recht om loon te ontvangen voor het Boek van Allah (SWT)” (overgeleverd door Al-Bukhari van Ibn ‘Abbas), en dus kan op basis van een nog sterkere redenering een vergoeding worden gevraagd voor het onderwijzen van iets anders; bovendien wordt dit bevestigd door het feit dat de Boodschapper ﷺ de gevangenen van de slag bij Badr toestond om als hun losgeld elk tien moslims te onderwijzen, wat neerkomt op een betaling voor educatie. Schrijven is het vastleggen van kennis, of met andere woorden, het verstrekken van kennis door middel van het geschreven woord, en het is dus vergelijkbaar met het mondeling overdragen ervan. Kennis kan mondeling of in geschreven vorm aan mensen worden doorgegeven, en in beide gevallen is het toegestaan daarvoor een vergoeding te vragen. Echter, wanneer de leraar iets mondeling of via het geschreven woord overdraagt, wordt de kennis die de leerling heeft opgenomen zijn eigendom, en hij heeft dus het recht om die kennis aan een ander over te dragen, hetzij mondeling of via het geschreven woord, en hij heeft het recht om daar een vergoeding voor te vragen. De gevangenen van Badr hadden geen enkel recht over degenen die van hen lezen en schrijven leerden, behalve hun vergoeding, en degenen die van hen leerden, konden anderen lezen en schrijven onderwijzen tegen een vergoeding zonder de toestemming van hun leraren, en zonder dat hun leraren daar enig recht op hadden.

“You are most entitled to take wages for Allah (swt)'s Book” (reported by Al-Bukhari from Ibn ‘Abbas), and so by greater reasoning a fee can be taken for teaching anything else; additionally it is confirmed from the fact that the Messenger (pbuh) allowed the prisoners from the battle of Badr to each teach ten Muslims as their ransom, which is making a payment for education. Authoring is the writing of knowledge, or in other words, the giving of knowledge through writing and so it is like imparting it verbally. Knowledge can be passed to people verbally or in a written form and in both circumstances it is permitted to take a fee for it. However, if the teacher imparts something verbally or through writing, the knowledge that the learner took becomes possessed by him, and so he has the right to impart that knowledge to anyone else whether verbally or through writing, and he has the right to take a fee for it. The prisoners from Badr had no right over those who learnt reading and writing from them other than their fee, and those who learnt from them could teach others reading and writing for a fee without the permission of their teachers, and without their teachers having any right.

Daarnaast kennis, vanuit het oogpunt dat het is toegestaan, en de betekenis van het feit dat het is toegestaan, is dat het voor iedereen is toegestaan om het te verkrijgen, en dat het voor iedereen die het onderwijst is toegestaan om een vergoeding te vragen, en niet enkel de leraar die het oorspronkelijk heeft onderwezen. Hieruit kan dus worden afgeleid dat de kennis toebehoort aan iedereen die het kent, en niet het exclusieve bezit is van degene die het heeft onderwezen, en het is het bezit van degene die het kent zolang het bij hem blijft, en dus kan hij een vergoeding vragen voor het onderwijzen ervan aan iemand anders, of het gratis aan anderen kunnen onderwijzen. Dus als het uit hem voortkomt door het onderwijzen ervan aan een individu of een groep, of door er in het openbaar over te spreken, of door het op welke wijze dan ook aan de mensen over te dragen, dan wordt het toegestaan voor alle mensen in overeenstemming met de bewijzen die kennis over het algemeen toestaan, en het wordt toegestaan voor wie die kennis individueel of als deel van een groep heeft verkregen, om het aan wie zij willen te geven, ongeacht of degene die hen aanvankelijk heeft onderwezen hen daar toestemming voor heeft gegeven of niet, en of zij daar tevreden mee waren of niet.

Additionally, knowledge, from the angle that it is permitted, and the meaning of its being permitted is that it is permissible for anyone to take it, and permitted for anyone who teaches it to take a fee, and not simply the teacher who taught it originally. So from this it is seen that the knowledge is possessed by anyone who knows it, and is not the sole possession of the one who taught it, and it is the possession of the one who knows it as long as it remains with him, and so he can take a fee for teaching it to someone else, or can teach it to others for free. So if it emerges from him through his teaching of it to an individual or a group, or talking about it in public, or conveying it to the people by any means, it becomes permissible for all of the people in accordance with the evidences which generally permit knowledge, and it becomes permissible for whoever took that knowledge individually or part of a group, to give it to whoever they wish irrespective of whether the one who taught them initially gave them permission or not, and whether they were content for that to happen or not.

Dit is een bewijs dat niemand het recht bezit om te publiceren aangezien het kennis is; zolang het bij hem blijft, heeft hij het recht om er een vergoeding voor te vragen, maar als hij het mondeling of via het geschreven woord aan de mensen overdraagt, op welke wijze dan ook, dan wordt het toegestaan voor alle mensen, en wordt het voor ieder van hen toegestaan om het aan een ander te onderwijzen en een vergoeding te vragen voor het onderwijs. Het specifiek maken van publicatierechten voor de auteur is dus het verbieden van het toegestane; het verbieden van kennis door te verbieden dat het wordt overgenomen behalve met toestemming, en het verbieden van het vragen van een vergoeding daarvoor door te verbieden dat het tegen betaling wordt onderwezen behalve met toestemming, en dienovereenkomstig is het voor niemand toegestaan om publicatierechten te bezitten.

This is evidence that no one possesses the right to publish since it is knowledge, so as long as it remains with him he has the right to charge a fee for it, and if he imparts it to the people verbally or through writing, by any means at all, it becomes permitted for all the people, and it becomes permitted for every one of them to teach it to someone else and to charge a fee for teaching. So to make the rights of publishing specific to the author is forbidding the permitted; forbidding knowledge by prohibiting it being taken except with permission and forbidding charging a fee for it by prohibiting it being taught for a fee except with permission, and so accordingly it is not permissible for anyone to possess publishing rights.