Artikel 9

Artikel 9 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Oorspronkelijk wordt de afleiding van de regels uitgevoerd door Mujtahideen (zij die in staat zijn tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad)), omdat de kennis van de regel van Allah in een gegeven zaak niet bereikt kan worden behalve door zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) wordt daarom onontbeerlijk. De geleerden van Usul Al Fiqh (de principes van de islamitische jurisprudentie (Fiqh)) hebben aangegeven dat zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) een collectieve plicht (fard kifayah) is voor de moslims en dat het voor moslims verboden is om op enig gegeven moment zonder een enkele zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te zijn, en dat als zij allen zouden instemmen met het verlaten van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), zij zondig zouden zijn omdat de enige manier om de sharia-regels te kennen via zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is. Daarom, indien een tijdperk verstoken zou zijn van tenminste één zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) op wie vertrouwd kan worden bij het waarnemen van de regels, zou dit leiden tot de verlamming van de sharia, en dit is verboden. Bovendien leggen de sharia-teksten de plicht op aan moslims om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te voeren, omdat deze sharia-teksten (d.w.z. het Boek en de profetische traditie (Sunnah) en niets anders) niet in gedetailleerde wijze zijn gekomen, maar eerder op een algemene wijze die kan worden toegepast op elke realiteit waartoe de mensheid wordt geconfronteerd. Hun begrip en de afleiding van de regel van Allah vereisen het uitputten van inspanningen om de sharia-regel uit hen te verkrijgen voor elke zaak. Deze zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is geen onmogelijke taak en is ook niet extreem moeilijk; het is eerder het proces van het uitputten van iemands inspanning om de sharia-regels te verwerven met de minste mate van twijfel. Met andere woorden, het is het begrijpen van de sharia-teksten met het uitputten van iemands uiterste inspanning om dit begrip te bereiken en de sharia-regel waar te nemen. Dit ligt in feite binnen het bereik van iedereen. Zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) was natuurlijk en evident voor de moslims in de vroege tijden en het had geen vereisten. Echter, aangezien het begrip van de klassieke Arabische taal begon te verzwakken en aangezien mensen minder aandacht begonnen te besteden aan het onderscheiden van de religie (Deen), is het de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) verplicht geworden om de overgeleverde bewijzen (Adillah Sam’iyyah) te kennen waarvan de principes en de regels worden afgeleid. Het is hem ook verplicht geworden om de betekenis te onderscheiden van uitdrukkingen die gebruikelijk zijn in de klassieke Arabische taal en in het gebruik van de retorica. Er zijn geen andere voorwaarden naast deze twee voor het verrichten van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Daarom is zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), naast het een collectieve plicht voor de moslims, binnen het bereik van alle moslims. Dit zijn alle bewijzen (Daleel) voor dit Artikel.

In origin, the deduction of the rules is performed by Mujtahideen (those capable of Ijtihad) because the knowledge of Allah’s rule in a given matter cannot be reached except through Ijtihad, and Ijtihad ,therefore, becomes indispensable. The scholars of Usul Al Fiqh (the principles of jurisprudence) have indicated that Ijtihad is a duty of sufficiency upon the Muslims and that it is forbidden for Muslims to be without a single Mujtahid at any given time, and that if they all agreed upon forsaking Ijtihad, they would be sinful because the only way to know the Shari’ah rules is through Ijtihad. Therefore, if an era were devoid of at least one Mujtahid upon whom it could be relied in perceiving the rules, it would lead to the paralysis of the Shari’ah and this is forbidden. Besides, the Shari’ah texts make it incumbent upon Muslims to perform Ijtihad because these Shari’ah texts (i.e. the Book and the Sunnah and nothing else) have not come in a detailed manner but rather in a general manner that can be applied to every reality faced by humanity. Their understanding and the deduction of the rule of Allah require the exhausting of efforts in order to obtain the Shari’ah rule from them for every matter. This Ijtihad is not an impossible task nor is it extremely difficult; rather, it is the process of exhausting one’s effort in order to acquire the Shari’ah rules with the least amount of doubt. In other words, it is the understanding of the Shari’ah texts with the exhausting of one’s utmost effort in order to attain this understanding and to perceive the Shari’ah rule. This is in fact within everyone’s reach. Ijtihad was natural and evident to the Muslims in the early times and it had no prerequisites. However, since the understanding of the classical Arabic language started to weaken and since people started to devote less attention to discerning the Deen, it has become incumbent upon the Mujtahid to know the narrated evidences (Adillah Sam’iyyah) from which the principles and the rules are deduced. It has also become incumbent upon him to discern the meaning of expressions which are commonly used in the classical Arabic language and in the usage of rhetoric. There are no other conditions apart from these two to performing Ijtihad. Therefore, in addition to being a duty of sufficiency upon the Muslims, Ijtihad is within the reach of all the Muslims. These are all the evidences for this Article.