De enige voorwaarde voor degene aan wie de eed van trouw wordt gegeven om de leider van de Staat te zijn, is dat hij voldoet aan de contractuele voorwaarden van het contract, zelfs als hij niet voldoet aan de voorkeursvoorwaarden, aangezien het de contractuele voorwaarden van het contract zijn die ertoe doen.

The only conditions for the one who is given the pledge to be the leader of the State is that he fulfils the contracting conditions of the contract, even if he does not fulfil the preference conditions, since what matters are the contracting conditions of the contract.

Het bewijs hiervoor zijn de bewijzen die zijn overgeleverd met betrekking tot de kenmerken van de kalief. In sommige van de overleveringen over zijn kenmerken is de formulering niet doorslaggevend, zoals zijn woorden.

The proof for this is the evidences that were narrated regarding the characteristics of the Khalifah. In some oft the narrations regarding his characteristics the request is nondecisive, such as his words.

.» إِنَّ هَذَا الأَمْرَ فِي قُ رَيْشٍ «.

.» إِنَّ هَذَا الأَمْرَ فِي قُ رَيْشٍ «.

“De autoriteit van het bestuur (Al-amr) is bij Quraysh” (overgeleverd door Al-Bukhari van Mu’awiyah). Deze overlevering is informatief, en het is in de informatieve vorm, en hoewel het de betekenis van een verzoek overbrengt, wordt het niet als beslissend beschouwd zolang het niet vergezeld gaat van een aanwijzing die de beslissende aard ervan bevestigt, en er is geen dergelijke aanwijzing uit een authentieke overlevering. Wat betreft wat in de overlevering is overgebracht,

“The authority of ruling (Al-amr) is in Quraysh” (reported by Al-Bukhari from Mu’awiyah). This narration is informative, and it is in the informative form, and though it conveys the meaning of a request, it is not considered decisive as long as it is not accompanied by an indication that confirms its decisiveness, and there is no such indication from an authentic narration. As for what is transmitted in the narration,

.» لا ي عَُادِيهِمْ أَحَدٌ إِلاَّ كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ «.

.» لا ي عَُادِيهِمْ أَحَدٌ إِلاَّ كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ «.

“Wie hen vijandigheid toont, Allah zal hem vernietigen zolang zij de wetten van de religie naleven” – dit heeft betrekking op het tonen van vijandigheid jegens hen en is geen bevestiging van zijn woorden. » إن هذا الأمر في قريش « .

“Whoever bears hostility to them, Allah will destroy him as long as they abide by the laws of religion” – this is to do with showing enmity to them and not as a confirmation for his words. » إن هذا الأمر في قريش « .

“De autoriteit om te regeren (Al-Amr) ligt bij de Quraysh”. Dit staat los van het feit dat het woord “Quraysh” een zelfstandig naamwoord is en geen bijvoeglijk naamwoord, en dat het een Laqab (titel) wordt genoemd in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), en dat de betekenis (Mafhum) van het zelfstandig naamwoord, of de Laqab, niet wordt toegepast aangezien het zelfstandig naamwoord of de Laqab geen Mafhum heeft. Om die reden betekent de tekst over de Quraysh niet dat anderen niet kunnen worden aangesteld.

“The authority of ruling (Al-Amr) is in the Quraysh”. This is apart from the fact that the word “Quraysh” is a noun and not an adjective, and is called a Laqab (title) in Usul Al-Fiqh, and the understanding (Mafhum) of the noun, or Laqab is not acted upon since the noun or Laqab does not have a Mafhum. For that reason the text about the Quraysh does not mean that other than they cannot be appointed.

Op basis hiervan geeft deze overlevering een voorkeursconditie aan en geen voorwaarde voor het aangaan van een contract, vanwege het ontbreken van een indicatie die de vraag beslissend zou maken; er is eerder een indicatie die het niet-beslissend maakt. Toen de Boodschapper ﷺ zichzelf aanbood aan de stam van ‘Amir Bin Sa’asa’a die daarom vroeg.

Based upon this, this narration indicates a preferred condition and not a condition of contracting due to the absence of an indication that would make the request decisive; rather there is an indication that makes it non-decisive. When the Messenger (pbuh) offered himself to the tribe of ‘Amir Bin Sa’asa’a who asked.

. » إِنَّ الأَمْرَ للَّهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاء « : قال » أَيَكُونُ لَنَا الأَمْرُ يمنْ ب عَْ ي دكَ «.

. » إِنَّ الأَمْرَ للَّهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاء « : قال » أَيَكُونُ لَنَا الأَمْرُ يمنْ ب عَْ ي دكَ «.

“Zal de zaak (de autoriteit van het bestuur) na jou bij ons blijven?”, waarop hij zei: “De zaak (de autoriteit van het bestuur) is in de Hand van Allah; Hij geeft het aan wie Hij wil”, overgeleverd door Ibn Ishaq van Al-Zuhri; dit geeft aan dat het verzoek niet doorslaggevend was, aangezien het antwoord van de Boodschapper ﷺ aangeeft dat het toegestaan is dat de orde na hem bij hen is, en dat het toegestaan is dat het bij anderen dan zij is, wat erop wijst dat het behoren tot de Quraysh een voorwaardelijke voorkeur is.

“Will the matter (authority of ruling) remain with us after you”, to which he said “The matter (authority of ruling) is in the Hand of Allah; He gives it to whoever He wills”, narrated by Ibn Ishaq from Al-Zuhri, then this indicates that the request was non-decisive since the reply of the Messenger (pbuh) indicates the permission for the order to be with them after him , and permitted to be with other than them, which indicates that the condition of being from Quraysh is a condition of preference.

Wat betreft de voorwaarden voor het sluiten van een contract, dit zijn die voorwaarden die verband houden met een beslissend verzoek, zodanig dat hun afwezigheid leidt tot de afwezigheid van het contract (zoals wordt begrepen uit de definitie van wat een voorwaarde is). Met andere woorden, het gevolg van de afwezigheid ervan zou de ongeldigheid van het kalifaat voor hem betekenen als hij niet van de Quraysh was. Het antwoord van de Boodschapper ﷺ aan de stam van ‘Amir neemt het verzoek weg van het beslissende, in tegenstelling tot wat er in de teksten is overgeleverd voor de voorwaarden voor het sluiten van een contract. Bijvoorbeeld, de voorwaarde van volwassenheid komt voort uit het feit dat de Boodschapper ﷺ weigerde de eed van trouw van een kind aan te nemen – toen hij weigerde de eed van trouw van ‘Abd Allah b. Hisham aan te nemen – en de reden was zijn jonge leeftijd. Daarom is het een bewijs dat het een voorwaarde is dat de kalief volwassen is, aangezien als de eed van trouw niet correct is van het kind, dan het, bij nog sterkere redenering, niet correct zou zijn voor het kind om de kalief te zijn.

As for the conditions of contracting, they are those that are related with a decisive request such that their absence leads to an absence of contracting (as is understood from the definition of what is a condition). In other words, the result of its absence would mean the invalidity of the Khilafah for him if he was not from Quraysh. The reply of the Messenger (pbuh) to the tribe of ‘Amir takes the request away from being decisive, as opposed to what has been narrated in the texts for the conditions of contracting. For example, the condition of maturity comes from the fact that the Messenger (pbuh) refused to take the pledge of allegiance from a child – when he refused to take allegiance from ‘Abd Allah b. Hisham – and the reason was due to his young age. Therefore, it is evidence that it is a condition for the Khalifah to be adult, since if the pledge is not correct from the child then by greater reasoning it would not be correct for the child to be the Khalifah.

Elke eigenschap die is vermeld door middel van een beslissend verzoek, wordt beschouwd als een voorwaarde voor het sluiten van het kalifaat met hem, en alles wat daarvan verschilt, wordt niet als voorwaarde voor het sluiten ervan gesteld, zelfs niet als er een tekst is die het vermeldt, zolang het verzoek niet beslissend was.

Whatever characteristic has been mentioned by a decisive request is considered a condition for the contracting of the Khilafah with him, and anything else is not made a condition for contracting even if there is a text which mentions it as long as the request was non-decisive.