Iedereen die land bezit, is verplicht dit te gebruiken, en degenen die financiële hulp nodig hebben, krijgen geld uit de staatskas (Bayt al-Mal) om hen in staat te stellen hun land te benutten. Als iemand het gebruik van het land drie jaar lang onafgebroken verwaarloost, wordt het van hen afgenomen en aan iemand anders gegeven.

Everyone that owns land is compelled to use it, and those that require financial help are given money from the Bayt Al-Mal to enable them to utilise their land. If anyone neglects utilising the land for three years continuously, it is taken from them and given to someone else.

Het bewijs is wat Abu Yusuf rapporteerde in Al-Kharaj van Salim b. ‘Abd Allah (swt) dat Umar b. Al-Khattab (ra) vanaf de kansel zei: “wie een dood land tot leven wekt, het behoort hem toe, en degene die het heeft omheind heeft er na drie jaar geen recht meer op (indien het niet is bewerkt).” Umar (ra) zei dit in het bijzijn en met het volledige gehoor van de metgezellen, en niemand van hen berispte hem, en dus is het een consensus. Dit is een expliciet bewijs dat als iemand een dood land tot leven wekt, of er stenen of iets anders op plaatst dat zijn bezit ervan aantoont, hij het in bezit neemt. Echter, als hij het land gedurende een periode van drie opeenvolgende jaren niet gebruikt, dan wordt het van hem afgenomen. Degene die het tot leven wekte en degene die het heeft omheind zijn hetzelfde vanuit het oogpunt van eigendom, en vanuit het oogpunt van het afnemen ervan. Er kan niet worden gezegd dat de kwestie van eigendom beperkt is tot degene die het tot leven wekt: “wie het tot leven wekt”, en dat de kwestie van onteigening beperkt is tot degene die het heeft omheind: “en degene die het heeft omheind heeft geen…”, met het begrip dat eigendom voor de bezieler is, en het afnemen van het land indien het werd verwaarloosd beperkt is tot degene die het heeft omheind en de bezieler uitsluit. Dit komt omdat de bewoording afkomstig is van de metaforische stijl van weglating (Hadthf), en dus valt degene die heeft omheind ook onder eigendom, en de bezieler onder de regeling van onteigening: alsof Umar (ra) zei: “wie een dood land tot leven wekt, dan is het voor hem, en hij heeft er na drie jaar geen recht meer op, en wie een dood land heeft omheind, dan is het voor hem en hij heeft er na drie jaar geen recht meer op”.

The evidence is what Abu Yusuf reported in Al-Kharaj from Salim b. ‘Abd Allah (swt) that Umar b. Al-Khattab (ra) said from the pulpit: “whoever revives a dead land, it belongs to him, and the one who fenced it off has no right in it after three years (if not cultivated).” Umar (ra) said this in the sight and full hearing of the companions, and none of them rebuked him and so it is a consensus. This is explicit evidence that if someone revives a dead land, or places stones or anything which shows his possession of it upon it, then he takes possession of it. However, if he does not utilise the land for a period of three consecutive years then it is taken from him. The one who revived it and the one who fenced it off are the same from the angle of ownership, and from the angle of it being taken away from them. It cannot be said that the issue of ownership is restricted to the one who revives: “whoever revives”, and that the issue of dispossessing it is restricted to the one who fenced it of: “and the one who fenced it off has no…”, with the understanding that ownership is for the reviver, and taking the land away if it was neglected is restricted to the one who fenced if off and excludes the reviver. This is because the wording is from the metaphorical style of deletion (Hadthf), and so the one who fenced also falls under ownership, and the reviver under the ruling of dispossession: as if Umar (ra) said: “whoever revived a dead land then it is for him, and he has no right to it after three years, and whoever fenced a dead land then it is for him and he has no right to it after three years”.

Hoewel de woorden van Umar (ra) spraken over dood land dat in het bezit van een individu komt door het te doen herleven of het af te bakenen, met andere woorden, door er zijn hand op te leggen, en dat als hij het drie jaar lang verwaarloost, het uit zijn bezit wordt genomen, zijn er andere teksten overgeleverd over land dat niet is herleefd en niet is afgebaakt, en niet dood is, maar eerder deel uitmaakt van bewerkt land dat aan mensen is geschonken. Er is overgeleverd van Yahya b. Adam via de keten van ‘Amru b. Shu’ayb, die zei:

Though Umar’s (ra) words mentioned dead land that is taken into an individual’s possession through reviving it or fencing it off, in other words, by placing his hand upon it, and that if he neglects it for three years then it is taken from his possession, there are other texts which are reported about land which is not revived and fenced, and not dead, rather as part of a cultivated land that was granted to people. It is reported from Yahya b. Adam through the chain of ‘Amru b. Shu’ayb who said:

. نَاساً مِنْ مُزْينََةِ أَوْ جُهَيْنَةِ أَرْضاً فَعَطَّلُوهَا، فَجَاءَ قَوْمٌ أَقْطَعَ رَسُولُ اللهِ « فَأَحْيَوْهَا، فَقَالَ عُمَرُ: لَوْ كَانَتْ قَطِيعَةً مِنِِّ أَوْ مِنْ أَبِِ بَكْرٍ لَرَدَدْتهَُا، وَلَكِنْ مِنْ رَسُولِ الله » .

. نَاساً مِنْ مُزْينََةِ أَوْ جُهَيْنَةِ أَرْضاً فَعَطَّلُوهَا، فَجَاءَ قَوْمٌ أَقْطَعَ رَسُولُ اللهِ « فَأَحْيَوْهَا، فَقَالَ عُمَرُ: لَوْ كَانَتْ قَطِيعَةً مِنِِّ أَوْ مِنْ أَبِِ بَكْرٍ لَرَدَدْتهَُا، وَلَكِنْ مِنْ رَسُولِ الله » .

“De Profeet ﷺ heeft land aan sommige mensen van Muzaynah of Juhaynah toegekend als een leengoed, en zij verwaarloosden het. Andere mensen kwamen en bewerkten het. Umar zei: Als het land door mij of door Abu Bakr was geschonken, zou ik het van hen hebben teruggenomen. Maar het was geschonken door de Boodschapper van Allah ﷺ.”

“The Prophet assigned land to some people from Muzaynah or Juhaynah as a fief, and they neglected it. Other people came and cultivated it. Umar said: If the land was granted by me or by Abu Bakr, I would have taken it back from them. But it was granted by the Messenger of Allah (pbuh) ”.

Wat ermee bedoeld wordt, is dat er meer dan drie jaar waren verstreken, of met andere woorden: als het was verleend in de tijd van Abu Bakr (vrede zij met hem), dan zouden er nog geen drie jaar zijn verstreken, en evenzo als het was verleend in de tijd van Umar (vrede zij met hem), en dus zou Umar (vrede zij met hem) het hebben teruggegeven aan degene aan wie het was verleend. Het was echter de Profeet ﷺ die het had verleend, en dus waren er meer dan drie jaar verstreken en was het niet mogelijk om het terug te geven; in plaats daarvan bevestigde Umar (vrede zij met hem) het eigendom ervan aan degenen die het hadden doen herleven. En het is duidelijk uit de overlevering dat het plaatsvond meer dan een jaar nadat Umar (vrede zij met hem) het leiderschap had overgenomen, en het was land dat was verleend in de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ, met andere woorden, het was meer dan drie jaar eerder verleend, en om die reden gaf Umar (vrede zij met hem) het niet terug; het is ook duidelijk dat de gebeurtenis betrekking had op land dat was verleend en dat niet was herleefd of omheind land.

What is meant is that more than three years had passed, or in other words, if it had been granted from the time of Abu Bakr (ra), three years would not have passed yet, and similarly if it had been granted in the time of Umar (ra), and so Umar (ra) would have returned it to the one it had been granted to. However, it was the Prophet who granted it, and so more than three years had passed and so it was not possible to return it, rather Umar (ra) confirmed its ownership to the ones who had revived it. And it is apparent from the narration that it occurred more than a year after Umar (ra) took the leadership, and it was land granted from the time of the Messenger of Allah (pbuh) , in other words, it was granted more than three years earlier, and for that reason Umar (ra) did not return it; it is also clear that the event was regarding land that had been granted and was not revived or fenced land.

Abu ‘Ubayd rapporteerde in het boek Al-Amwal van Bilal Ibn Al-Harith Al-Muzni, dat:

Abu ‘Ubayd reported in the book of Al-Amwal from Bilal Ibn Al-Harith Al-Muzni, that:

. أَقْطَعَهُ العَقِيقَ أَجَْْعَ، قَالَ: فَلَمَّا كَانَ زَمَانُ عُمَرَ قَالَ لِبِلاَلٍ: إِنَّ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « لََْ يقُْطِعْكَ لِتَحْجُرَهُ عَلَى النَّاسِ، إِنَََّّا أَقْطَعَكَ لِتَعْمَلَ، فَخُذْ مِنْهَا مَا قَدِرْتَ رَسُولَ اللهِ » عَلَى عِمَارَتِهِ وَرُدَّ البَاقِي .

. أَقْطَعَهُ العَقِيقَ أَجَْْعَ، قَالَ: فَلَمَّا كَانَ زَمَانُ عُمَرَ قَالَ لِبِلاَلٍ: إِنَّ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « لََْ يقُْطِعْكَ لِتَحْجُرَهُ عَلَى النَّاسِ، إِنَََّّا أَقْطَعَكَ لِتَعْمَلَ، فَخُذْ مِنْهَا مَا قَدِرْتَ رَسُولَ اللهِ » عَلَى عِمَارَتِهِ وَرُدَّ البَاقِي .

“De Boodschapper van Allah ﷺ had hem heel Al-Aqiq als leengoed toegewezen. Hij zei dat tijdens de tijd van Umar, hij (Umar) tegen Bilal zei: ‘De Boodschapper van Allah ﷺ heeft jou de plaats niet verleend om het af te sluiten van de mensen, maar om het te gebruiken. Neem er dus zoveel van als je kunt bekostigen en geef de rest terug.’ Het is hieruit duidelijk dat verwaarlozing van het land vanwege het onvermogen om het te gebruiken een reden is om het land af te nemen, zoals begrepen en toegepast door Umar (moge Allah tevreden met hem zijn), en de grens van verwaarlozing voordat het verplicht is het land af te nemen is drie jaar, zoals vermeld in de eerdere woorden van Umar (moge Allah tevreden met hem zijn).”

“The Messenger of Allah (pbuh) had assigned him all of Al- Aqiq as a fief. He said that during the time of Umar, he (Umar) said to Bilal, ‘The Messenger of Allah (pbuh) did not grant you the place to fence it away from the people but rather to use it. So take of it as much as you can afford and return the rest”. It is clear from this that neglect of the land due to the lack of capability to utilise it is a cause for taking the land away, as understood and acted upon by Umar (ra), and the limit of neglect before it is mandatory to take the land is three years as mentioned in the previous words of Umar (ra).

Er kan niet worden gezegd dat dit uitsluitend betrekking heeft op land dat is geschonken, aangezien de kwestie geen vraagstuk of gebeurtenis was waar de tekst specifiek op gericht was, maar eerder algemeen is, en algemeen geldt voor alle in bezit genomen grond. Daarom is de reden voor het ontnemen van het bezit van land als het werd verwaarloosd, niet omdat het land oorspronkelijk was geschonken, maar omdat het werd verwaarloosd. Dit wordt bevestigd door de woorden van Umar (ra): “wie een stuk land drie jaar lang verwaarloost en er niets op bouwt, en er vervolgens iemand anders komt en er iets op bouwt, dan is het van hen” (overgeleverd door Yayha b. Adam in Al-Kharaj en Ibn Zanjawi in Al-Amwal van ‘Amr b. Shu’ayb), en zijn woorden: “een stuk land” is een onbeperkte term die alle soorten in bezit genomen grond omvat, ongeacht of het dood land was dat vervolgens eigendom werd door ontginning en omheining, of dat er op werd gebouwd en het eigendom werd verkregen door schenking, erfenis, koop of een gift… de regel is daarop van toepassing – het wordt ingenomen als het drie jaar lang niet wordt gebruikt.

It cannot be said that this is only regarding land that has been granted, since the issue was not a question nor an event that occurred which the text was specific to, rather it is general, and is general for all possessed land. Therefore, the cause for taking away the possession of land if it was neglected is not because it was land that was originally granted but rather because it was neglected. This is confirmed by the words of Umar (ra): “whoever neglected a land for three years and did not build upon it, and then someone else came and built upon it then it is theirs” (reported by Yayha b. Adam in Al-Kharaj and Ibn Zanjawi in Al-Amwal from ‘Amr b. Shu’ayb), and his word: “a land” is an unrestricted term which encompasses all types of possessed land, irrespective of whether it was dead and then taken into ownership through revival and fencing, or if it was built upon and taken into ownership by being granted or inheritance or buying or a gift…the rule is applied to it – it is taken if it is not used for three years.

Dit geeft aan dat het land dat in bezit was van een individu, ongeacht of dit door ontginning, omheining, schenking of aankoop was verkregen, wordt afgenomen van de eigenaar indien hij het drie opeenvolgende jaren onbenut heeft gelaten, zoals werd aangegeven door de handeling van Umar (ra) in het incident met Amr Bin Shu’ayb en door zijn woorden: “wie een land verwaarloost”, en door het incident van Bilal, en het is niet bekend dat een van de metgezellen hem daarover heeft berispt, hoewel het behoort tot de zaken die berispelijk zijn, omdat het met dwang bewerkt land van de eigenaar afneemt zonder iets daarvoor terug te geven, en degene die het inneemt de kalief is; het is dienovereenkomstig de consensus (Ijma’) van de metgezellen. Dit komt doordat de Ijma’ Sukuti (stilzwijgende consensus (Ijma’)) optreedt wanneer een van de metgezellen een handeling verricht die normaal gesproken voor een groep van hen berispelijk zou zijn, en niemand van hen het berispt, en het is dus een bewijs uit de sharia. Op basis hiervan wordt het bewerkte land dat eigendom is van een individu, met dwang en zonder tegenprestatie van hen afgenomen indien zij het gedurende een periode van drie opeenvolgende jaren onbewerkt hebben gelaten.

This indicates that the land which was possessed by an individual, irrespective of whether that was by revival, fencing, granting, or purchasing is taken away from the owner if he left it unutilised for three consecutive years, as was indicated by the action of Umar (ra) in the incident withAmrf Bin Shu’ayb and by his words: “whoever neglected a land”, and by the incident of Bilal, and it is not known that any of the companions rebuked him over that even though it is from the things that are rebukable, because it is forcefully taking a cultivated land from its owner without giving anything in exchange, and the one taking it is the Khalifah; it is accordingly Ijma’ of the companions. This is because the Ijma’ Sukuti (silent Ijma’/Ijma’ of consent) is when one of the companions does an action that would normally be rebuked in front of a group of them, and none of them rebuke it, and so it is a Shari’ah evidence. Based upon this the cultivated land that is owned by an individual, is taken from them by compulsion without exchange if they left it uncultivated for a period of three consecutive years.

Hieruit is duidelijk dat de regel alle land omvat, ongeacht of het werd verkregen door ontginning, schenking, erfenis, aankoop of iets anders – elk land dat drie jaar lang wordt verwaarloosd, wordt door de Staat verplicht teruggenomen van de eigenaar zonder enige compensatie.

From this, it is clear that the rule encompasses all land, regardless of whether it was possessed through revival, grant, inheritance, purchase or anything else – every land which is neglected for three years is compulsorily taken back by the State from its owner without any compensation.

Het punt dat het om drie opeenvolgende jaren gaat, wordt uit de tekst begrepen, die van toepassing is op het in bezit nemen van het land en op de verwaarlozing ervan gedurende drie jaar. Hij zei: “Wie een land gedurende drie jaar heeft verwaarloosd”, en dus is het punt van verwaarlozing van toepassing na drie jaar, en hieruit wordt begrepen dat de drie jaar opeenvolgend zijn. Dit wordt zonder enig gebrek aan duidelijkheid bevestigd door zijn woorden: “en degene die het heeft omheind, heeft er na drie jaar geen recht meer op”, en dus is de ontkenning van toepassing: “na drie jaar”, en er wordt niet gezegd: “na drie” als ze niet opeenvolgend zouden zijn, maar dit zou alleen worden gebruikt als ze opeenvolgend na elkaar zouden volgen.

The issue of being three consecutive years is understood from the text, which applied to taking the land and to its neglect for three years. He said: “Whoever neglected a land for three years”, and so the issue of neglect applies after three years, and it is understood from this that the three years are consecutive. This is confirmed without any lack of clarity by his words: “and the one who fenced it off has no right to it after three years”, and so the negation applies: “after three years”, and it is not said: “after three” if they were not consecutive, and would only be used if they were consecutive following one after the other.

Wat betreft het verlenen van hulp aan boeren uit de staatskas (Bayt al-Mal) om hen in staat te stellen hun land te bewerken, het bewijs hiervoor is wat Umar (ra) deed in Irak. Toen hij Irak veroverde, liet hij het land in handen van de bewoners en verdeelde hij het niet onder de strijders, ook al maakte het deel uit van de oorlogsbuit. Hij gaf de boeren geld uit de staatskas (Bayt al-Mal) om hen te versterken bij het bewerken van hun land, ook al hadden zij de Islam nog niet aanvaard, ook al behoren boeren in hun kenmerk als boeren niet tot degenen die recht hebben op iets uit de staatskas (Bayt al-Mal), aangezien zij zolang zij land bezitten niet als arm kunnen worden beschouwd. Iets dergelijks bij deze twee kwesties zou normaal gesproken worden bekritiseerd vanwege hun strijdigheid met de regels met betrekking tot oorlogsbuit en de regels met betrekking tot de staatskas (Bayt al-Mal). Wat betreft het eerste punt, namelijk het achterlaten van het land dat als buit was ingenomen bij degenen die het bewerkten, en het niet verdelen ervan onder de strijders, waren er metgezellen die Umar (ra) bekritiseerden, en er vond een discussie tussen hen plaats. Wat betreft het tweede punt, namelijk het geven van geld aan de boeren in Irak uit de staatskas (Bayt al-Mal) zodat zij hun land konden bewerken, geen van de metgezellen bekritiseerde Umar (ra), en dus is er een consensus (Ijma’) over de toestemming om boeren te geven wat zij nodig hebben uit de staatskas (Bayt al-Mal) om hen in staat te stellen hun land te bewerken.

As for giving the farmers help from Bayt Al-Mal (treasury) to enable them to cultivate their land, its evidence is what Umar (ra) did in Iraq. When he conquered Iraq he left the land in the hands of its inhabitants, and did not divide it amongst the fighters even though it was part of the booty. He gave the farmers money from the Bayt Al-Mal (treasury) in order to strengthen them to cultivate their land even though they had not yet embraced Islam, even though farmers in their characteristic as farmers are not from those who deserve anything from Bayt Al-Mal (treasury) since as long as they own land they cannot be counted as being poor. Anything similar to these two issues would normally be rebuked due to their contradiction with the rules regarding war booty and the rules regarding Bayt Al-Mal (treasury). As for the first issue which is leaving the land which was taken as booty with those who cultivated it, and not dividing it amongst the fighters, there were companions who rebuked Umar (ra), and a discussion took place between them. As for the second issue, which was giving the farmers in Iraq money from the Bayt Al-Mal (treasury) in order for them to cultivate their land, none of the companions rebuked Umar (ra), and so it is an Ijma’ (consensus) upon the permission of giving farmers what is required from Bayt Al-Mal (treasury) to enable them to cultivate their land.

Dit zijn alle bewijzen voor dit artikel.

These are all the evidences for this article.