Artikel 65

Artikel 65 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

De kalief is de algemene leider voor alle moslims in deze wereld, om de regels van de sharia te vestigen en de islam naar de rest van de mensen te brengen. De belangrijkste methode om de islam naar de rest van de wereld te brengen is jihad, en daarom is het noodzakelijk dat hij jihad onderneemt, aangezien het contract van de kalief persoonlijk op hem rust, en het daarom niet aan iemand anders is toegestaan om dit te ondernemen. Dienovereenkomstig is het beheer van de kwestie van jihad specifiek voor de kalief en is het niet aan iemand anders toegestaan om dit te ondernemen. Hoewel elke moslim jihad onderneemt, zijn het ondernemen van jihad en het beheer van jihad twee verschillende zaken. Jihad is verplicht voor elke moslim, maar het beheer van jihad is voor de kalief alleen, en niet voor iemand anders. De kalief kan iemand aanstellen om namens hem datgene uit te voeren wat aan hem is verplicht, zolang deze onder zijn waarneming en toezicht staat, terwijl het niet is toegestaan hem volledige onafhankelijkheid te geven zonder zijn monitoring en toezicht. De monitoring die de kalief hier onderneemt, is niet van hetzelfde type als de verslaglegging die de assistent aan hem geeft; eerder blijft degene aan wie hij de delegatie heeft verleend rechtstreeks onder zijn bevelen en direct toezicht staan. Het leiderschap van het leger kan worden gegeven aan wie hij maar wenst, op voorwaarde dat zij onder de controle van de kalief en zijn directe toezicht staan. Het is hem niet toegestaan iemand aan te stellen zonder direct toezicht en controle over hem te behouden, wat niet louter symbolisch mag zijn. Dit komt doordat het contract van het kalifaat persoonlijk op hem rust en het voor hem daarom verplicht is om de zaken van jihad te beheren. Overeenkomstig wat er in andere niet-islamitische systemen wordt gezegd, dat het staatshoofd de opperbevelhebber van het leger is en dat dit leiderschap symbolisch is terwijl een andere onafhankelijke bevelhebber wordt aangesteld als het hoofd van het leger, wordt dit volgens het islamitische standpunt als ongeldig beschouwd, en is het iets waar de sharia niet mee instemt. Integendeel, de sharia verplicht dat de kalief de praktische bevelhebber van het leger moet zijn.

The Khalifah is the general leader for all of the Muslims in this world, in order to establish the rules of the Shari’ah and carry the Islam to the rest of the people. The main method to carry Islam to the rest of the world is Jihad, and so it is imperative that he undertakes Jihad, since the contract of the Khalifah is upon him personally, and ,therefore, it is not permitted for anyone else to undertake it. Accordingly, the management of the issue of Jihad is specific to the Khalifah and it is not permitted for anyone else to undertake it. Even though every Muslim undertakes Jihad, the undertaking of Jihad and the management of Jihad are two different things. Jihad is obligatory upon every Muslim, but the management of Jihad is for the Khalifah alone, and not anyone else. The Khalifah can appoint someone to carry out on his behalf what has been obligated upon him as long as he is under his observation and supervision, while it is not permitted to give him complete independence without his monitoring and supervision. The monitoring that the Khalifah undertakes here is not like the type of reporting that the assistant gives him; rather the one who he has delegated remains directly under his orders and direct supervision. The leadership of the Army can be given to whomever he pleases with the condition that they are under the control of the Khalifah and his direct supervision. It is not permitted for him to appoint someone without retaining direct supervision and control over him, which must not be simply symbolic. This is because the contract of the Khilafah is upon him personally and so it is obligatory for him to manage the affairs of Jihad. Accordingly, what is said in other non-Islamic systems that the Head of State is the Commander and Chief of the Army, and this leadership is symbolic while another independent commander is appointed to the Head of the Army, is considered invalid according to the Islamic viewpoint, and is something that the Shari’ah does not agree to. Rather, the Shari’ah obligates that the Khalifah should be the practical Commander of the Army.

“De Boodschapper van Allah ﷺ stelde Zaid Bin Haritha aan als leider in de expeditie van Mu’tah. Hij zei: als Zaid wordt gedood, dan neemt Ja’far Bin Abi Talib de banier over, en als Ja’far wordt gedood, dan neemt ’Abdullah Bin Rawahah deze over.” Daarom is de kalief degene die de bevelhebber van het leger aanstelt, de brigadiers aanstelt en hen de banieren geeft, en de leiders van de divisies aanstelt. Het leger dat naar Al-Sham werd gestuurd, zoals het leger van Mu’tah en het leger van Usamah, was één enkele brigade, met als bewijs dat de Profeet ﷺ de banier voor Usamah had gebonden. De expedities die vochten op het Arabisch Schiereiland en terugkeerden naar Madinah, zoals de expeditie van Sa’d Bin Waqqas die hij richting Makkah stuurde, waren allemaal in de vorm van divisies. Dit geeft aan dat de brigadiers en de commandanten van de divisies worden aangesteld door de kalief. Het is niet bevestigd dat de Profeet ﷺ iemand anders aanstelde dan de leiders van de legers en de commandanten van de expedities, wat erop wijst dat hun aanstelling op het slagveld werd overgelaten aan hun leiders.

“The Messenger of Allah (pbuh) appointed Zaid Bin Haritha a leader in Mu’tah expedition. He said: if Zaid is killed, then Ja’far Bin Abi Talib takes the flag, and if Ja’far is killed, then ’Abdullah Bin Rawahah takes it”. Therefore, the Khalifah is the one who appoints the commander of the Army, appoints the brigadiers and gives them the banners and appoints the leaders of the divisions. The Army which was sent to Al-Sham like the Army of Mu’tah and the Army of Usamah was a single brigade, with the evidence being that the Prophet (phuh) had tied the banner for Usamah. The expeditions that fought in the Arabian Peninsula and returned back to Madinah, such as the expedition of Sa’d Bin Waqqas which he sent towards Makkah, were all in the form of divisions. This indicates that the brigadiers and the commanders of the divisions are appointed by the Khalifah. It is not confirmed that the Prophet (phuh) appointed anyone other than leaders of the Armies and the commanders of the expeditions, which indicates that their appointment in the battlefield was left to their leaders.