De Ummah Council (moslimgemeenschap) heeft vijf bevoegdheden, namelijk:

The Ummah Council has five powers which are:

1. (a): De kalief moet de Raad raadplegen en de Raad heeft het recht om hem te adviseren in operationele zaken en handelingen met betrekking tot de uitvoering van de aangelegenheden van het binnenlands beleid die geen diep intellectueel onderzoek en serieuze examinatie vereisen, zoals zaken van bestuur, onderwijs, gezondheid, economie, handel, industrie, landbouw en dergelijke, en de mening van de Raad op deze gebieden is bindend.

1. (a): The Khalifah has to consult the Council and the Council has the right to advise him in operational matters and actions related to carrying out the affairs of the domestic policy that do not require deep intellectual research and serious examination, like matters of ruling, education, health, economy, trade, industry, agriculture and the like, and the opinion of the Council in these areas is binding.

(b): In de intellectuele zaken die diepgaand onderzoek en serieuze examinatie vereisen, en kwesties die ervaring en kennis vereisen, en technische en wetenschappelijke kwesties, en evenzo de financiële kwesties, het leger en het buitenlands beleid, heeft de kalief het recht om de Raad hierover te raadplegen en zich te informeren over diens mening; de mening van de Raad is in deze zaken echter niet bindend.

(b): In the intellectual matters that require deep research and serious examination, and issues which require experience and knowledge, and technical and scientific issues, and similarly the financal issues, the army, and foreign policy, the Khalifah has the right to consult the Council about them and to acquaint himself with its opinion; however the opinion of the Council is not binding in these matters.

2. De kalief heeft het recht om de Raad te informeren over de wetten en regels die hij wil aannemen. De moslimleden van de Raad hebben het recht om deze te debatteren en hun meningen over die regels te uiten. Echter, indien zij het oneens zijn met de kalief met betrekking tot de geldigheid van hun deductie of hun bewijs, in termen van hun onenigheid over de methode van aanname vanuit de basis van de wetgeving (Usul) die in de Staat wordt gehanteerd, dan zal de beslissing worden voorgelegd aan de Rechtbank van Madhalim, en haar vonnis in deze zaak is bindend.

2. The Khalifah has the right to notify the Council of the laws and rules which he wants to adopt. The Muslim members of the Council have the right to debate them and voice their opinions regarding those rules. However, if they disagree with the Khalifah regarding the validity of their deduction or their evidence, in terms of their disagreement with the method of adoption from the basis of legislation (Usul) adopted in the State, then the decision will be referred to the Court of Madhalim, and its verdict in this matter is binding.

3. De Raad heeft het recht om de kalief ter verantwoording te roepen voor alle zaken die effectief binnen de Staat hebben plaatsgevonden, of deze nu betrekking hadden op binnenlandse of buitenlandse zaken, financiële zaken of militaire zaken. De mening van de Raad is bindend indien de mening van de meerderheid in dergelijke zaken bindend is, en zij is niet bindend indien de mening van de meerderheid in dergelijke zaken niet bindend is.

3. The Council has the right to hold the Khalifah accountable for all matters that took place effectively within the State, whether these were related to domestic or foreign affairs, financial affairs, or military matters. The opinion of the Council is binding if the majority’s opinion in such matters is binding, and it is not binding if the majority’s opinion in such matters is not binding.

Indien de Raad en de kalief van mening verschilden over de legitimiteit van een handeling die reeds was uitgevoerd, zou de zaak moeten worden voorgelegd aan de Rechtbank van Madhalim om de kwestie te beslechten. Het vonnis daarvan in deze zaak is bindend.

If the Council and the Khalifah differed about the legitimacy of an action that had been already executed the matter should be referred to the Court of Madhalim to settle the question. Its verdict on the matter is binding.

4. De Ummah Council (moslimgemeenschap) heeft het recht om ongenoegen uit te spreken over de assistenten, gouverneurs of de ‘Amils. De mening van de raad in een dergelijk geval is bindend en de kalief dient hen onmiddellijk te ontslaan. Indien de mening van de Ummah Council (moslimgemeenschap) verschilt van de mening van de raad van de betreffende provincie met betrekking tot de tevredenheid of ontevredenheid over de gouverneurs en ‘Amils, gaat de mening van de raad van de provincie voor.

4. The Ummah Council has the right to express discontent of the assistants, governors or the ‘Amils. Its opinion in such a case would be binding and the Khalifah should dismiss them at once. If the opinion of the Ummah Council differed from the opinion of the council of the concerned province regarding contentment and discontent of the governors and ‘Amils, the opinion of the council of the province overrides.

5. Moslimleden van de Raad hebben het recht om de nominatie van kandidaten voor het kalifaat te beperken tot degenen die voldeden aan de kwalificatievoorwaarden zoals bepaald door de Madhalim Court. Hun mening hierover is bindend, en kandidaten die niet op de shortlist van de Raad staan, mogen dienovereenkomstig niet in aanmerking worden genomen.

5. Muslim members of the Council have the right to restrict the nomination of candidates for the Khilafah from amongst those who fulfilled the qualification conditions as decided by the Madhalim Court. Their opinion in this is binding, and candidates other than those shortlisted by the Council should accordingly not be considered.

Dit artikel legt de bevoegdheden van de Ummah Council (moslimgemeenschap) uit. De bewijzen voor deze bevoegdheden zijn als volgt:

This article explains the powers of the Ummah Council. The evidences for these powers are as follows:

Het eerste punt, (a): Het bewijs voor het feit dat de mening van de Ummah (moslimgemeenschap) Raad met betrekking tot praktische handelingen en zaken, die geen onderzoek en diepgaande overweging vereisen, bindend is, wordt afgeleid uit de naleving door de Boodschapper van Allah ﷺ van de mening van de meerderheid om Madinah uit te gaan om het leger van de afgodendienaars te ontmoeten in de Slag bij Uhud. Dit ondanks de mening van de Boodschapper van Allah ﷺ en de vooraanstaande metgezellen om in Madinah te blijven en niet te vertrekken. Het wordt ook afgeleid uit zijn uitspraak tegen Abu Bakr (ra) en Umar (ra):

The first point, (a): The evidence for the fact that the opinion of the Ummah Council regarding practical actions and matters, which do not require research and deep consideration, is binding, is deduced from the Messenger of Allah (pbuh)’s compliance with the opinion of the majority in going out of Madinah to meet the army of the idol worshippers in the Battle of Uhud. This is despite the opinion of the Messenger of Allah (pbuh) and the senior companions to stay in Madinah and not to leave. It is also taken from his saying to Abu Bakr (ra) and Umar (ra):

. » لَوِ اجْ تَمَعْ تُمَا فِي مَشُورَةٍ مَا خَالَفْ تُكُمَا « .

. » لَوِ اجْ تَمَعْ تُمَا فِي مَشُورَةٍ مَا خَالَفْ تُكُمَا « .

“Als jullie beiden het eens zijn over een kwestie waarin ik jullie raadpleeg (Mashura), dan zal ik niet van jullie afwijken” (overgeleverd door Ahmad). Daarom is de meerderheidsmening van de Raad in al deze praktische zaken die betrekking hebben op het oordeel dat tot een handeling leidt — in termen van het verlenen van diensten aan de burgers om hun levensonderhoud veilig te stellen, en in termen van het handhaven van hun veiligheid, het versterken van hun verdediging en het afwenden van gevaar van hen — bindend voor de kalief, zelfs als deze afwijkt van zijn wens, zoals gebeurde bij de Boodschapper van Allah ﷺ die naar Uhud trok in overeenstemming met de meerderheidsmening.

“If the two of you agree on an issue I consult you on (Mashura) I will not differ with you” (reported by Ahmad). Therefore, the practical matters related to the opinion leading to an action, in terms of providing services to the citizens for reassuring their livelihood, and in terms of maintaining their security, strengthening their defences and driving danger away from them; the majority opinion of the Council in all of these issues is binding upon the Khalifah even if it disagreed with his wish, which happened with the Messenger of Allah (pbuh) going out to Uhud in compliance with the opinion of the majority.

Het eerste punt, (b): In principe neemt de kalief het oordeel van de geleerden, experts en specialisten aan met betrekking tot de zaken in dit gedeelte. Dit is in overeenstemming met wat er gebeurde met de Boodschapper van Allah ﷺ toen hij ﷺ het oordeel van Al-Hubab b. Al-Mundhir aannam bij het selecteren van de locatie van de Slag bij Badr. Het werd overgeleverd in de Seerah van Ibn Hisham:

The first point, (b): In principle, the Khalifah takes the opinion of the scholars, experts and specialists regarding the matters of this section. This is in accordance with what happened with the Messenger of Allah (pbuh) when he (pbuh) took the opinion of Al-Hubab b. Al-Mundhir, in selecting the location of the Battle of Badr. It was reported in the Sirah of Ibn Hisham:

حِينَ نَ زَلَ عِنْدَ أَدْنَى مَاءٍ مِنْ بَدْرٍ، لَمْ يَ رْضَ الْحُ بَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ ، إِنَّهُ « يَا رَسُولَ اللهِ، أَرَأَيْتَ هَذَا الْمَنْزِلَ، أَمَ نزِلاً أَنْ زَلَكَهُ اللَّهُ : بِهَذَا الْمَنْزِلِ، وَقَالَ لِلرَّسُولِ لَيْسَ لَنَا أَنْ نَ تَ قَدَّمَهُ وَلاَ نَ تَأَخَّرَ عَنْهُ، أَمْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَة ؟ قَالَ: بَلْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَةُ، فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَإِنَّ هَذَا لَيْسَ بِمَنْزِلٍ، فَانْ هَ ضْ بِالنَّاسِ حَتَّى نَأْتِيَ أَدْنَى مَاءٍ مِنَ القَوْمِ فَ نَ نْزِلَهُ، ثُمَّ ن غَُوِّرُ مَا وَرَاءَهُ مِنَ القُلُبِ، ثُمَّ نَ بْنِي عَلَيْهِ لَقَدْ : حَوْضاً فَ نَمْلَؤُهُ مَاءً، ثُمَّ ن قَُاتِلُ القَوْمَ فَ نَشْرَبُ وَلاَ يَشْرَبُونَ، فَ قَالَ رَسُولُ اللهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنَ النَّاسِ، فَسَارَ حَ تَّى إِذَا أَتَى أَدْنَى أَشَرْتَ بِالرَّأْيِ، فَ نَ هَضَ رَسُولُ اللهِ مَاءٍ مِنَ القَوْمِ نَ زَلَ عَلَيْهِ، ثُمَّ أَمَرَ بِالْقُلُبِ فَ غُوِّرَتْ، وَبَ نَى حَوْضاً عَلَى القَلِيبِ الَّذِي نَ زَلَ » عَلَيْهِ، فَمُلِئَ مَ اءً، ثُمَّ قَذَفُوا فِيهِ الآنِيَة .

حِينَ نَ زَلَ عِنْدَ أَدْنَى مَاءٍ مِنْ بَدْرٍ، لَمْ يَ رْضَ الْحُ بَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ ، إِنَّهُ « يَا رَسُولَ اللهِ، أَرَأَيْتَ هَذَا الْمَنْزِلَ، أَمَ نزِلاً أَنْ زَلَكَهُ اللَّهُ : بِهَذَا الْمَنْزِلِ، وَقَالَ لِلرَّسُولِ لَيْسَ لَنَا أَنْ نَ تَ قَدَّمَهُ وَلاَ نَ تَأَخَّرَ عَنْهُ، أَمْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَة ؟ قَالَ: بَلْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَةُ، فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَإِنَّ هَذَا لَيْسَ بِمَنْزِلٍ، فَانْ هَ ضْ بِالنَّاسِ حَتَّى نَأْتِيَ أَدْنَى مَاءٍ مِنَ القَوْمِ فَ نَ نْزِلَهُ، ثُمَّ ن غَُوِّرُ مَا وَرَاءَهُ مِنَ القُلُبِ، ثُمَّ نَ بْنِي عَلَيْهِ لَقَدْ : حَوْضاً فَ نَمْلَؤُهُ مَاءً، ثُمَّ ن قَُاتِلُ القَوْمَ فَ نَشْرَبُ وَلاَ يَشْرَبُونَ، فَ قَالَ رَسُولُ اللهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنَ النَّاسِ، فَسَارَ حَ تَّى إِذَا أَتَى أَدْنَى أَشَرْتَ بِالرَّأْيِ، فَ نَ هَضَ رَسُولُ اللهِ مَاءٍ مِنَ القَوْمِ نَ زَلَ عَلَيْهِ، ثُمَّ أَمَرَ بِالْقُلُبِ فَ غُوِّرَتْ، وَبَ نَى حَوْضاً عَلَى القَلِيبِ الَّذِي نَ زَلَ » عَلَيْهِ، فَمُلِئَ مَ اءً، ثُمَّ قَذَفُوا فِيهِ الآنِيَة .

“Toen de Boodschapper ﷺ kamp opende bij de dichtstbijzijnde zijde van het water van Badr, was Al-Hubab b. Al-Mundhir niet tevreden met die locatie. Hij zei tegen de Boodschapper ﷺ: “O Boodschapper van Allah! Heeft Allah u in deze plaats laten kampen waar we niet van kunnen vertrekken, of is het een mening, oorlog en strategie?” Hij zei: “Het is eerder een mening, oorlog en strategie”. Hubab b. Al-Mundhir zei: “O Boodschapper van Allah, dit is niet de (juiste) plaats. Verplaats de mensen totdat we bij de zijde van het water komen die dicht bij de mensen (de vijand) is; we kampen daar, dan laten we het water uit het andere deel weglopen, we bouwen er een bassin bovenop, we vullen het met water. Dan vechten we tegen de mensen waar wij drinken en zij niet”. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “U heeft de (juiste) mening gegeven”. Dus de Boodschapper van Allah ﷺ en de moslims stonden op en liepen totdat ze de zijde van het water bereikten die dicht bij de vijand was en kampeerden daar. Toen beval hij dat het water weggevoerd moest worden, wat ook werd gedaan. Hij bouwde een bassin bovenop de uitgegraven putten, vulde het met water en wierp potten in hun (water).” Dus de Boodschapper van Allah ﷺ stemde in met de mening van Al-Hubab en volgde deze.

“When the Messenger (pbuh) camped at the nearest side of the water of Badr, Al-Hubab b. Al-Mundhir was not content with that site. He said to the Messenger: “O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it opinion, war and strategy?” He said: “It is rather opinion, war and strategy”. Hubab b. Al-Mundhir said: “O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy); we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not”. The Messenger of Allah (pbuh) said: “You gave the (right) opinion”. So the Messenger of Allah (pbuh) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. Then he commanded that the water be seeped away which was done. He built a basin on top of the seeped wells, filled it with water and threw pots in their (water).” So the Messenger of Allah (pbuh) agreed with the opinion of Al-Hubab and followed it.

In dit incident, dat te maken heeft met mening, oorlog en strategie, hebben de meningen van de mensen geen gewicht bij het nemen van de beslissing. In plaats daarvan is het de visie van de expert die wordt overwogen. Vergelijkbaar hiermee zijn technische zaken en gedachten die studie en nauwkeurige bestudering vereisen, samen met definities. In al dergelijke zaken wordt verwezen naar de experts en specialisten, in plaats van naar de mening van de gewone mensen. In dergelijke zaken heeft de meerderheid geen waarde, maar wordt er juist gewicht toegekend aan kennis, ervaring en specialisatie.

In this incident, which has to do with opinion, war and strategy, the views of the people have no weight in taking the decision. Rather the view of the expert is what is considered. Similar to this are technical matters and thoughts which require study and scrutiny, together with definitions. In all such matters, reference is made to the experts and specialists, rather than to the ordinary people’s opinion. There is no value in such matters with the majority, but rather weight is given to knowledge, experience, and specialisation.

Dit geldt ook voor financiële zaken, omdat de sharia de soorten fondsen heeft bepaald die moeten worden geïnd en de gebieden waarover zij moeten worden toegewezen (uitgegeven). De sharia heeft ook de gevallen bepaald waarin belastingen worden opgelegd; daarom heeft het geen zin om de mening van de mensen te zoeken bij het innen en toewijzen van fondsen. Vergelijkbaar hiermee is het leger; de sharia heeft de kalief het recht gelaten om de zaken van het leger te beheren, en zij heeft de regels van jihad bepaald. Er is geen geldigheid in de mening van de mensen over zaken die door de sharia zijn beslist. Dit geldt ook voor de relatie van de Staat met andere Staten, omdat dit een vorm van denken is die studie en diep inzicht vereist en gerelateerd is aan jihad. Bovendien is het een onderdeel van mening, oorlog en strategie. Daarom heeft de mening van de mensen in deze zaak geen zin, of het nu de meerderheid of de minderheid is. De kalief is echter toegestaan om deze zaken voor te leggen aan de Ummah Raad voor overleg en mening, omdat een dergelijke presentatie behoort tot de toegestane zaken (Mubah) en de mening van de Raad in deze zaken niet bindend is, zoals in het incident van Badr. In plaats daarvan is de beslissing toevertrouwd aan de betrokken persoon.

This also applies to financial matters, because the Shari’ah has determined the types of funds which must be collected and the areas over which they need to be allocated (spent). The Shari’ah has also determined the cases when taxes are imposed; ,therefore, there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of funds. Similar to this is the army; the Shari’ah has left to the Khalifah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Shari’ah. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore, it is a part of opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter, whether it is the majority or minority. However, the Khalifah is allowed to present these matters to the Ummah Council for its consultation and opinion, because such presentation is from the permitted issues (Mubah) and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr. Rather the decision is entrusted with the concerned person.

De volgende voorbeelden dienen om het verschil tussen punt (a) en (b) te onderscheiden:

The following examples are to distinguish the difference between points (a) and (b):

Bij het beslissen over de bouw van een brug over een rivier om de belangen van de mensen in een dorp te dienen, dat bijna geïsoleerd is wat betreft communicatie en dergelijke, dan is de meerderheidsmening van de raad over deze zaak bindend voor de kalief bij het bouwen van de brug om het communicatieprobleem van het dorp op te lossen. Wat het beslissen van de juiste technische locatie voor de bouw van de brug betreft, en het beste technische ontwerp van de brug, of het een hangbrug moet zijn of op pijlers in de rivier moet staan, enzovoort; dan worden de experts en specialisten geraadpleegd in dergelijke zaken, in plaats van de meerderheidsmening van de raad.

For deciding the building of a bridge over a river to serve the interests of the people in a village, almost isolated in terms of communications and the like, then the majority opinion of the council on this matter is binding to the Khalifah in building the bridge to solve the communication problem of the village. As for deciding the right technical location for building the bridge, and the best engineering design of the bridge, whether it should be a suspension bridge or standing over pillars in the river, etc; the experts and specialist people are consulted in such matters, rather than the majority opinion of the council.

Evenzo is het bouwen van een school voor de kinderen van een dorp, waar de kinderen grote moeilijkheden ondervinden bij het bereiken van de scholen in de steden, een zaak waarbij de meerderheidsmening van de Ummah-raad (moslimgemeenschap) bindend is voor de kalief. Wat betreft de keuze van de locatie van de school in het dorp in termen van de bodemsterkte die geschikt is voor het ontwerp, evenals de stijl van het gebouw, of het in bezit is van de Staat, dat wil zeggen of het gebouwd, gekocht of geleased is; in dergelijke zaken worden de experts en specialisten geraadpleegd en wordt de meerderheidsmening van de raad niet gezocht, hoewel de kalief ﷺ het toegestaan is om hen over de zaak te raadplegen, maar hun mening is niet bindend.

Likewise, building a school for the children of a village, where its children find great difficulty in reaching the schools in the towns, the majority opinion of the Ummah Council on this matter is binding to the Khalifah. In regards to the choice of the location of the school in the village in terms of the soil strength suitable for design, as well as the style of its building, whether is possessed by the State, i.e. whether it is built, bought or leased, in such matters the experts and specialist people are consulted and the majority opinion of the council is not sought, though the Khalifah is allowed to consult with them over the matter, but their opinion is not binding.

Wat betreft een land aan de grenzen, dat de dreiging van een vijand trotseert, dan is de meerderheidsmening van de Ummah (moslimgemeenschap) Raad bindend wat betreft de versterking van het dorp en het verdrijven van het gevaar van de vijand ervan, en het voorkomen dat het wordt blootgesteld aan doden en verdrijving na enige agressie van de vijand. De methode van het bouwen van dergelijke versterkingen en alle gevechtsmiddelen die worden gebruikt om het gevaar ervan weg te drijven; dergelijke zaken vereisen het overleg met experts en specialisten, in plaats van de meerderheidsmening van de raad.

As regarding a country at the frontiers, defying the danger of an enemy, then the majority opinion of the Ummah Council is binding in terms of the village’s fortification and driving the danger of the enemy away from it, and preventing its exposure to killing and expulsion after any aggression from the enemy. However, the method of building such fortifications and any fighting means used to drive the danger away from it; such things need the consultation of the experts and specialist people, rather than the majority opinion of the council.

Het tweede punt: Wetgeving behoort uitsluitend toe aan Allah (SWT). Allah (SWT) zegt:

The second point: Legislation belongs to Allah (swt) alone. Allah (swt) says:

"De beslissing is alleen voor Allah." (TMQ 12: 40) "Maar nee, bij uw Heer, zij zullen niet [werkelijk] geloven totdat zij u, [o Muhammad ﷺ], laten oordelen over dat waarover zij onderling geschillen en vervolgens in zichzelf geen ongemak vinden over wat u heeft geoordeeld en zich in [volledige, vrijwillige] onderwerping overgeven." (TMQ 4: 65).

The decision is only for Allah." (TMQ 12: 40) " But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves and then find within themselves no discomfort from what you have judged and submit in [full, willing] submission ." (TMQ 4: 65).

In de uitleg van de Boodschapper ﷺ van Zijn (SWT) uitspraak:

In the explanation of the Messenger (pbuh) to His (swt) saying:

“Zij hebben hun geleerden en monniken als heren genomen naast Allah.” (TMQ 9:31), Al-Tirmidhi rapporteerde via ‘Adiyy b. Hatim, die zei:

“They have taken their scholars and monks as lords besides Allah.”, (TMQ 9:31), Al-Tirmidhi reported through ‘Adiyy b. Hatim who said:

“Ik kwam naar de Profeet ﷺ terwijl ik een gouden kruis om mijn nek droeg. Hij zei: O Adiyy! Gooi dit afgodsbeeld weg. En ik hoorde hem reciteren in de soera van Baraa’ah: “Zij hebben hun geleerden en monniken als heren genomen naast Allah.” (TMQ 9: 31). Hij zei: zij aanbaden hen niet; maar wanneer zij hen iets toestonden, namen zij dat als toegestaan (Halal) en wanneer zij hen iets verboden, maakten zij het verboden.”

“I came to the Prophet (phuh) while wearing a cross of gold in my neck. He said: O Adiyy! Throw out this idol. And I heard him reading in chapter of Baraa’ah: “They have taken their scholars and monks as lords besides Allah.” (TMQ 9: 31). He said: they did not worship them; but when they allowed them something, they took as Halal and when they forbade them of something, they prohibited it”.

Daarom wordt wetgeving niet afgeleid uit de mening van de raad, noch door consensus noch door meerderheid. Het wordt eerder afgeleid uit het Boek van Allah (SWT) en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ, en uit datgene wat daardoor wordt aangeduid via geldige zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Zo weigerde de Boodschapper ﷺ de mening van vele moslims met betrekking tot het verdrag van Hudaybiyah, en zei:

Therefore, legislation is not taken from the opinion of the council, neither by consensus or majority. It is rather taken from the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , and from that which is indicated by them through valid Ijtihad. Thus, the Messenger (pbuh) refused the opinion of many Muslims regarding the Hudaybiyah peace treaty, and said:

. » إِنِّي عَ بْدُ اللهِ وَرَسُولُهُ، وَلَنْ أُخَالِفَ أَمْرَه « .

. » إِنِّي عَ بْدُ اللهِ وَرَسُولُهُ، وَلَنْ أُخَالِفَ أَمْرَه « .

“Ik ben de dienaar van Allah en Zijn Boodschapper, en zal nooit Zijn bevel ongehoorzaam zijn.” Dit komt doordat de vrede een openbaring was van Allah (SWT) en daarom niet de mening van de mensen wordt gevraagd met betrekking tot wetgeving. Hierop gebaseerd is het aannemen van de sharia-regels, het uitvaardigen van wetten en het aannemen van de regels en canons uitsluitend de verplichte bevoegdheden van de kalief, zoals eerder uitgelegd. Dit is alles afgeleid van de sharia-teksten, ongeacht of het voortkwam uit zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) of die van andere gerespecteerde zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids). Het is de kalief echter toegestaan om aan de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah) voor te leggen wat hij ook wil aannemen van sharia-wetten en canons, om zo hun mening hierover te vernemen. Dit is vergelijkbaar met wat Umar bin Al-Khattab (ra) deed toen hij de moslims raadpleegde over de goddelijke regels, waar de metgezellen geen bezwaar tegen hadden, zoals in het incident met de veroverde landen van Irak, toen de moslims hem vroegen de landen te verdelen onder de strijders die ze hadden veroverd. Umar (ra) vroeg de mensen om hun mening, maar zijn oordeel was om het land bij de landeigenaren te laten onder de voorwaarde dat zij een bekende grondbelasting (Kharaj) daarover betalen, naast het betalen van de hoofdelijke belasting (Jizyah) over hun personen. Het raadplegen van de metgezellen door Umar (ra) en Abu Bakr (ra) vóór hem voor hun mening over de goddelijke regels, zonder dat de metgezellen hier bezwaar tegen maakten, duidt op hun consensus (Ijma’). Dit dient als bewijs dat de kalief het recht heeft om dat te doen.

“I am the servant of Allah and His Messenger, and will never disobey his order”. This is because the peace was a revelation from Allah (swt) and ,therefore, the opinion of the people is not sought regarding legislation. Based on that, the adoption of the Shari’ah rules, enacting of laws and the adoption of the rules and canons are of the mandatory powers of the Khalifah alone as explained before. It is all derived from the Shari’ah texts, irrespective if it was from his Ijtihad or that of other respected mujtahids. However, it is allowed for the Khalifah to submit to the Ummah Council whatever he wants to adopt of Shari’ah laws and canons so as to find out its opinion regarding it. This is like what Umar bin Al-Khattab (ra) did when he referred to the Muslims over the divine rules, which the companions did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked him to divide the lands amongst the fighters who opened them. So Umar (ra) asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the Jizya over their persons. The reference of Umar (ra) and Abu Bakr (ra) before him to the companions for their opinion over the divine rules without an objection from the companions to this, indicates their Ijma’. This serves as evidence that the Khalifah has the right to do that.

Met betrekking tot de verwijzing naar de Madhalim-rechtbank in het geval dat de kalief verschilt van de Ummah-raad over de geldigheid van de afleiding van deze wetten, of over hun bewijsvoering of de voorwaarden voor de overname uit de bronnen (usul) die door de Staat zijn aangenomen, is de bevoegdheid van de Madhalim-rechter in dit geval om de door de kalief aangenomen wet te onderzoeken, om vast te stellen of deze een sharia-bewijs heeft en of het bewijs van toepassing is op het incident. Indien de kalief dus verschilt van de Raad (met andere woorden, met de meerderheid van de Raad) over de wet die de kalief heeft aangenomen in de zin van de vraag of dit een geldige sharia-wet is of niet, dan wordt dit geschil beslecht door de Madhalim-rechter, omdat dit tot zijn specialiteit behoort en de mening van de Madhalim-rechtbank bindend is.

With regard to reference to the Madhalim Court in case the Khalifah differed with the Ummah Council regarding the validity of the deduction of these canons, or regarding their evidences or terms of the adoption from the sources (usul) adopted by the State, in this case the authority of the Madhalim judge is to examine the law adopted by the Khalifah, to determine whether it has a Shari’ah evidence and whether the evidence applies to the incident. Therefore, if the Khalifah differed with the Council (in other words, with the majority of the Council) over the law which the Khalifah adopted in terms of being a valid Shari’ah law or not, then this dispute is settled by the Judge of Madhalim, because it is from his specialty and the opinion of Madhalim Court is binding.

Niet-moslimleden van de Raad hebben geen recht om de wetten en regels te onderzoeken die de kalief wil aannemen. Dit komt doordat zij niet in de Islam geloven, en omdat hun recht beperkt is tot het uiten van hun zorgen met betrekking tot eventuele onderdrukking die hen door de heersers zou kunnen worden aangedaan, in plaats van het uitdrukken van hun visie met betrekking tot de sharia-wetten en regels.

Non-Muslim members of the Council have no right in examining the laws and cannons which the Khalifah wants to adopt. This is because they do not believe in Islam, and because their right is restricted to voicing their concerns regarding any oppression that might fall upon them from the rulers, rather than expressing their view regarding the Shari’ah laws and cannons.

Met betrekking tot het derde punt is het bewijs de algemene betekenis van de teksten die betrekking hebben op het ter verantwoording roepen van de heersers. Ahmad overleverde van Ibn Umar, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

With regards to the third point, its evidence is the general meaning of the texts related to bringing the rulers to task. Ahmad narrated from Ibn Umar, who said: “The Messenger of Allah (pbuh) said:

. سَيَكُونُ عَلَيْكُمْ أُمَرَاءُ يَأْمُرُونَكُمْ بِمَا لاَ يَ فْعَلُونَ، فَمَنْ صَدَّقَ هُمْ بِكِذْبِهِمْ، « » وَأَعَانَ هُمْ عَلَى ظُلْمِهِمْ، فَ لَيْسَ مِنِّي وَلَسْتُ مِنْهُ، وَلَنْ يَرِدَ عَلَيَّ الْحَوْضَ .

. سَيَكُونُ عَلَيْكُمْ أُمَرَاءُ يَأْمُرُونَكُمْ بِمَا لاَ يَ فْعَلُونَ، فَمَنْ صَدَّقَ هُمْ بِكِذْبِهِمْ، « » وَأَعَانَ هُمْ عَلَى ظُلْمِهِمْ، فَ لَيْسَ مِنِّي وَلَسْتُ مِنْهُ، وَلَنْ يَرِدَ عَلَيَّ الْحَوْضَ .

“Er zullen leiders (Ameers) over jullie zijn die jullie bevelen tot zaken die zij zelf niet doen. Wie hun leugens gelooft en hen helpt in hun onrecht, zal niet tot mij behoren en ik behoor niet tot hem, en hij zal mij niet ontmoeten bij de hawd (vijver) in het Paradijs (Jannah).” Ahmad overleverde van Abu Sa‘id Al-Khudri, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“There will be Amirs over you who order you of things they do not do. Whoever believes their lies and helps them in their injustice will not belong to me and I do not belong to him, and he will not join me on the hawd (basin) in Jannah”.” Ahmad narrated from Abu Sa‘id Al-Khudri, who said: “The Messenger of Allah (pbuh) said:

.» أَلاَ إِنَّ أَفْضَلَ الْجِهَادِ كَلِمَةُ حَقٍّ عِنْدَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ ...« .

.» أَلاَ إِنَّ أَفْضَلَ الْجِهَادِ كَلِمَةُ حَقٍّ عِنْدَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ ...« .

“…De beste jihad is (het uitspreken van) een woord van waarheid tegenover een onderdrukkende heerser.” Al-Hakim overleverde van Jabir van de Profeet ﷺ, die zei:

“…The best of Jihad is (to say) a word of truth before an oppressive ruler”.” Al-Hakim narrated from Jabir from the Prophet (phuh) who said:

. سَ يِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُ لٌ قَ امَ إِلَى إِمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَ هَاهُ « » فَ قَتَ لَه .

. سَ يِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُ لٌ قَ امَ إِلَى إِمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَ هَاهُ « » فَ قَتَ لَه .

“De heer der martelaren is Hamza bin ‘Abd Al-Muttalib en een man die zich verzet tegen een onderdrukkende heerser, waarbij hij hem gebiedt en hem verbiedt, waarna hij (de heerser) hem doodt.” Muslim overleverde van Umm Salama dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“The master of martyrs is Hamza bin ‘Abd Al-Muttalib and a man who stands up to an oppressive ruler where he orders him and forbids him, so he (the ruler) kills him.” Muslim narrated from Umm Salama that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَ لَكِنْ « »... مَنْ رَضِيَ وَتَابَعَ .

. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَ لَكِنْ « »... مَنْ رَضِيَ وَتَابَعَ .

“Er zullen leiders (Ameers) zijn en jullie zullen hun goede daden waarderen en hun slechte daden afkeuren. Degene die hun daden doorziet (en probeert hun herhaling te voorkomen), is vrijgesproken van verwijt, en degene die hun slechte daden haat (in zijn hart, terwijl hij niet in staat is hun herhaling te voorkomen), is (ook) veilig. Maar degene die hun slechte daden goedkeurt en hen imiteert, is spiritueel geruïneerd.” Deze teksten zijn in algemene vorm en geven aan dat de leider ter verantwoording moet worden geroepen in overeenstemming met de regels van de sharia. Bovendien kan de verantwoording over elke handeling gaan. Deze verantwoording door de Raad van de kalief en andere assistenten, gouverneurs en ‘Amils zou moeten gelden voor elke handeling die daadwerkelijk is uitgevoerd, of deze handeling nu in strijd was met de sharia-regel, fout of schadelijk was voor de moslims, of onrechtvaardig of laks was tegenover de burgers in het behartigen van hun zaken. De kalief moet reageren op deze verantwoording en de bezwaren door zijn visie en bewijs te tonen met betrekking tot zijn woorden, daden en taken die hij heeft ondernomen, zodat de Raad verzekerd kan zijn van een goede uitvoering, de oprechtheid en de eerlijkheid van de kalief. Als de Raad echter de visie van de kalief niet accepteert en zijn argument verwerpt, dan moet dit worden onderzocht. Als deze zaak een van de kwesties is waarover de meerderheidsmening bindend is, dan is de mening van de Raad bindend, zoals de kwesties in (a); anders zou het niet bindend zijn, zoals de kwesties in (b). Als de verantwoording bijvoorbeeld betrekking had op het niet leveren van de school in het vorige voorbeeld, dan is de verantwoording bindend. Als de verantwoording betrekking had op het ontwerp dat hij voor de school koos, dan is zijn verantwoording niet bindend.

“There will be Amirs (rulers) and you will like their good deeds and dislike their bad deeds. One who sees through their deeds (and tries to prevent their repetition), is absolved from blame, and one who hates their bad deeds (in their hearts, being unable to prevent their recurrence), is (also) safe. But one who approves of their bad deeds and imitates them is spiritually ruined”. These texts are in general form and indicate holding to accounting the ruler in accordance with the rules of the Shari’ah. Furthermore accounting can be over any action. This holding to account by the Council of the Khalifah and other assistants, governors, and ‘Amils would be over any action which has been actually executed whether this action disagreed with the Shari’ah rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khalifah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding his words, actions, and tasks he undertook, so that the Council can be assured of a good performance, the sincerity, and honesty of the Khalifah. If, however, the Council does not accept the view of the Khalifah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding like the issues in (a), otherwise it would not be binding as in the issues in (b). If the accounting, for example, was regarding not providing the school in the previous example then the accounting is binding. If the accounting was regarding the design he chose for the school then his accounting is not binding.

Als degenen die verantwoording afleggen zouden verschillen van de heersers over een zaak vanuit het juridische (sharia) oogpunt, dan wordt de zaak door een verzoek van de Raad voorgelegd aan de rechtbank voor onrechtmatige daden (Madhalim), vanwege wat Allah (SWT) zegt:

If those who account differed with the rulers over any matter from the legal (Shari’ah) point of view, the matter is referred to the court of unjust acts (Madhalim) by a request from the Council, due to what Allah (swt) says:

“O jullie die geloven, gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper ﷺ en degenen onder jullie die gezag hebben. En als jullie het oneens zijn over iets, verwijs het dan naar Allah en de Boodschapper ﷺ.” (TMQ 4:59).

“O you who have believed, obey Allah and obey the Messenger (pbuh) and those in authority among you. And if you disagree over anything, refer it to Allah and the Messenger.” (TMQ 4:59).

Dit betekent dat als de moslims een geschil hebben met de mensen van gezag over een zaak, zij deze moeten verwijzen naar Allah (SWT) en naar de Boodschapper ﷺ, wat neerkomt op arbitrage volgens de sharia. Dit betekent verwijzen naar de rechtspraak, zijnde de rechtbank voor onrechtmatige daden, en haar oordeel is bindend omdat zij in dit geval de macht heeft.

This means that if the Muslims dispute with the people of authority over a matter, they should refer it to Allah (swt) and to the Messenger (pbuh) , that is to arbitrate from the Shari’ah. This means to refer to the Judiciary, that is to the court of unjust acts, and its opinion is binding because it has the power in this case.

Wat betreft het vierde punt, het bewijs hiervoor is dat de Boodschapper van Allah ﷺ Al-‘Ala’ b. Al-Hadrami, zijn ‘Amil over Bahrain, verwijderde, omdat de afgevaardigde van ‘Abd Al-Qays over hem klaagde bij de Boodschapper ﷺ. Ibn Sa’d overleverde op gezag van Muhammad Bin Umar:

In regards to the fourth point, its evidence is that the Messenger of Allah (pbuh) removed Al-‘Ala’ b. Al-Hadrami, his ‘Amil over Bahrain, because the delegate of ‘Abd Al-Qays complained about him to the Messenger (pbuh) . Ibn Sa’d narrated on the authority of Muhammad Bin Umar:

. قَدْ كَتَبَ إِلَى العَلاءِ بْنِ الْحَضْرَمِيِّ أَنْ يَ قْدَمَ عَلَيْهِ بِعِشْرِينَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « رَجُلاً مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ، فَ قَدِمَ عَلَيْهِ بِعِشْرِينَ رَجُلاً رَأْسُهُمْ عَ بْدُ اللهِ بْنُ عَوْفٍ الأَشَجِّ، وَاسْ تَخْلَفَ العَلاَءُ عَلَى البَحْرَيْنِ الْمُنْذِرَ بْنَ سَاوَى، فَشَكَا الوَفْدُ العَلاَءَ بْنَ الْحَضْرَمِيِّ، وَوَلَّى أَبَانَ بْنَ سَعِيدِ بْنِ العَاصِ، وَقَالَ لَهُ: اسْتَ وْصِ ب عََبْدِ القَيْسِ فَ عَزَلَهُ رَسُولُ اللهِ » خَيْراً، وَأَكْرِمْ سَرَاتَ هُمْ .

. قَدْ كَتَبَ إِلَى العَلاءِ بْنِ الْحَضْرَمِيِّ أَنْ يَ قْدَمَ عَلَيْهِ بِعِشْرِينَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « رَجُلاً مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ، فَ قَدِمَ عَلَيْهِ بِعِشْرِينَ رَجُلاً رَأْسُهُمْ عَ بْدُ اللهِ بْنُ عَوْفٍ الأَشَجِّ، وَاسْ تَخْلَفَ العَلاَءُ عَلَى البَحْرَيْنِ الْمُنْذِرَ بْنَ سَاوَى، فَشَكَا الوَفْدُ العَلاَءَ بْنَ الْحَضْرَمِيِّ، وَوَلَّى أَبَانَ بْنَ سَعِيدِ بْنِ العَاصِ، وَقَالَ لَهُ: اسْتَ وْصِ ب عََبْدِ القَيْسِ فَ عَزَلَهُ رَسُولُ اللهِ » خَيْراً، وَأَكْرِمْ سَرَاتَ هُمْ .

“Dat de Boodschapper van Allah ﷺ schreef naar Al-Ala’ b. Al-Hadrami om naar hem toe te komen met twintig mannen van ‘Abd Al-Qays. Hij bereikte hem met twintig mannen onder leiding van ‘Abd Allah b. ‘Awf Al-Ashajj, en stelde na hem Al-Mundhir Bin Sawa aan. De afgevaardigde klaagde over Al-Ala’ b. Al-Hadrami, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ hem verwijderde en Aban Bin Sa’id b. Al-‘Aas aanstelde en tegen hem zei: ‘Zorg voor ‘Abd Al-Qays en respecteer hun leiders’. Ook verwijderde Umar Bin Al-Khattab (vrede zij met hem) Sa’d Bin Abi Waqqas (vrede zij met hem) uit het gouverneurschap, enkel vanwege de klachten van de mensen tegen hem, en hij zei:”

“That the Messenger of Allah (pbuh) wrote to Al-Ala’ b. Al- Hadrami to come to him with twenty men from ‘Abd Al-Qays. He reached him with twenty men headed by ‘Abd Allah b. ‘Awf Al-Ashajj, and appointed after him Al-Mundhir Bin Sawa. The delegate complained of Al-Ala’ b. Al-Hadrami, so the Messenger of Allah (pbuh) removed him and appointed Aban Bin Sa’id b. Al-‘Aas and said to him: ‘Take care of ‘Abd Al-Qays and respect their chiefs ’.” Also, Umar Bin Al-Khattab (ra) removed Sa’d Bin Abi Waqqas (ra) from the governorship simply because of the complaint of the people against him, and he said:

. » إِنِّي لَمْ أَعْزِلْهُ عَنْ عَجْزٍ، وَلاَ عَنْ خِيَانَةٍ « .

. » إِنِّي لَمْ أَعْزِلْهُ عَنْ عَجْزٍ، وَلاَ عَنْ خِيَانَةٍ « .

“Ik heb hem niet afgezet vanwege een tekortkoming of verraad.” Dit geeft aan dat de mensen van de provincie het recht hebben om hun woede en ongenoegen te uiten over hun gouverneurs en leiders (Ameers), en de kalief moet hen daarom afzetten. Evenzo is de Ummah Raad, als vertegenwoordiger van alle moslims in de Staat, toegestaan om haar woede en ongenoegen te uiten over de gouverneurs en ‘Amils, en de kalief moet hen onmiddellijk afzetten indien de klacht afkomstig is van de meerderheid van de Provinciale Raad of de meerderheid van de Ummah Raad. In het geval van een conflict tussen de standpunten van deze twee raden, krijgt de Provinciale Raad dan voorrang, aangezien deze beter op de hoogte en meer bekend is met de toestand van de gouverneur dan de Ummah Raad.

“I did not remove him because of deficiency or treason”. This indicates that the people of the province have the right to express their anger and discontent for their governors and amirs, and the Khalifah thus has to remove them. Likewise, the Ummah Council is allowed, as a representative of all Muslims in the State, to express its anger and discontent for the governors and ‘Amils and the Khalifah has to remove them immediately if the complaint came from the majority of the Provincial Council or the majority of the Ummah Council. In the case of conflict between the views of these two councils, then the priority is given to the Provincial Council, for it is more aware and more acquainted than the Ummah Council of the condition of the governor.

Met betrekking tot het vijfde punt heeft dit punt twee kwesties: de eerste is het selecteren van de genomineerden voor de shortlist en de tweede is het verminderen van de shortlist naar zes personen en vervolgens naar twee.

With regards to the fifth point, this point has two issues: The first one is the short-listing of the nominees and the second is reducing the shortlist to six people and then to two.

Wat het eerste punt betreft, uit het volgen van de wijze waarop de geleide Khulafaa’ werden aangesteld, blijkt dat er een selectie van genomineerden werd gemaakt door de vertegenwoordigers van de moslims, hetzij rechtstreeks, hetzij door de kalief te verzoeken de genomineerden namens hen te selecteren.

As for the first issue, from following the manner of appointing the guided Khulafaa’ it appears there was short-listing of nominees made by the representatives of the Muslims directly or through requesting the Khalifah to shortlist the nominees on their behalf.

In de hal van Bani Sa’idah waren de genomineerden Abu Bakr (ra), Umar (ra), Abu ‘Ubaydah (ra) en Sa‘id b. ‘Ubadah (ra). Deze werden als voldoende beschouwd en de nominaties werden beperkt tot hen. Dit vond plaats in het bijzijn van de mensen in de hal, en vervolgens door de instemming van de metgezellen later, waarbij zij de Bay’a aan Abu Bakr (ra) gaven.

In the hall of Bani Sa’idah, the nominees were Abu Bakr (ra), Umar (ra), Abu ‘Ubaydah (ra) and Sa‘id b. ‘Ubadah (ra). These were considered sufficient and the nominations were restricted to them. This took place before the people of the hall, and then by the consent of the companions later on, where they gave the Bay’a to Abu Bakr (ra).

Tegen het einde van het gezag van Abu Bakr (ra), overlegde hij gedurende ongeveer drie maanden met de moslims, waarbij hij met hen het ambt van het kalifaat na hem besprak. Nadat zij dit met hem hadden besproken, stemden zij in met zijn benoeming van Umar (ra); met andere woorden, de benoeming was beperkt tot één kandidaat.

Towards the end of Abu Bakr’s (ra) authority, he consulted with Muslims for about three months, discussing with them the post of Khilafah after him. After they discussed this with him they agreed to his nomination of Umar (ra); in other words, the nomination was restricted to one candidate.

Het beperken van de genomineerden werd duidelijker en voor de hand liggend na de steekpartij tegen Umar (ra), aangezien zij hem vroegen om kandidaten voor hen te nomineren, waarop hij dit beperkte tot zes (genomineerden) ten koste van alle anderen, en hij benadrukte die zaak, zoals goed bekend is.

Restricting of nominees was more clear and obvious after the stabbing of Umar (ra) for they requested him to nominate candidates for them so he confined it to six (nominees) at the expense of all others, and he emphasised that matter, as is well known.

Op het moment van de nominatie van ‘Ali (ra), was hij de enige genomineerde, zonder dat er iemand anders bij hem was, en dus was er geen noodzaak voor een selectieprocedure.

At the time of nominating ‘Ali (ra), he was the only nominee, without having any one else with him and so there was no need for short-listing.

Het maken van een shortlist van genomineerden vond plaats vóór een bijeenkomst van moslims; een zaak die zou zijn tegengewerkt en niet zou zijn uitgevoerd indien het niet was toegestaan, aangezien dit het recht van anderen op nominatie verhindert. Daarom is het maken van een shortlist van genomineerden voor het ambt van kalifaat toegestaan vanwege de consensus (Ijma’) van de metgezellen. Zo is het de moslimgemeenschap (Ummah), of in andere woorden, haar vertegenwoordigers, toegestaan om de genomineerden op een shortlist te plaatsen, of deze shortlist nu rechtstreeks door de moslimgemeenschap (Ummah) werd uitgevoerd, of door de zittende kalief te machtigen dit namens hen te doen.

Short-listing of nominees used to take place before a gathering of Muslims; a matter which would have been opposed and not executed had it been not allowed, for this prevents the right of others in nomination. Therefore, short-listing the nominees for Khilafah post is allowed due to the consensus (Ijma’) of the companions. Thus, the Ummah, or in other words, her representatives, are allowed to shortlist the nominees, whether this short-listing was conducted directly by the Ummah, or through authorising the outgoing Khalifah to do that on their behalf.

Dit heeft betrekking op het maken van een shortlist. Wat betreft het bewijs voor het beperken van de genomineerden tot eerst zes personen, dit is overgenomen van de handeling van Umar (ra); terwijl het daarna verkorten van de lijst naar twee personen is overgenomen van de handeling van Abdul Rahman Ibn Auf (ra). Daarnaast bevestigt dit de betekenis van de Bay’a door de meerderheid van het moslimkiescollege, want indien de genomineerden meer dan twee zouden zijn, dan zou de winnaar onder hen bijvoorbeeld dertig procent van het kiescollege kunnen krijgen, oftewel minder dan hun meerderheid. De winnaar zou de meerderheid krijgen in het geval dat de genomineerden niet meer dan twee waren.

This is in regards to short-listing. In regards to evidence for the short-listing of the nominees to six people at first, this is taken from the action of Umar (ra); whilst shortening the list to two after that, is taken from the action of Abdul Rahman Ibn Auf (ra). Additionally, this verifies the meaning of the Bay’a by the majority of the Muslim electorate for if the nominees were more than two, then the winner amongst them might get for example thirty percent of the electorate, i.e. less than their majority. The winner would get the majority in the case that the nominees were not more than two.

Wat betreft het selecteren van de zes en de twee genomineerden door de Ummah Council, moet dit door de Madhalim Court gebeuren om te waarborgen dat de genomineerden aan de kwalificatievoorwaarden voldoen; dit komt doordat de selectie uitgevoerd door de Ummah Council bedoeld is om een kalief uit hun midden te kiezen. Dit betekent, in andere woorden, dat zij aan de kwalificatievoorwaarden moeten voldoen. Daarom zou de Madhalim Court iedereen die niet aan de kwalificatievoorwaarden voldoet, uitsluiten van de genomineerden voor het kalifaat. Daarna zou de Ummah Council de shortlist maken van de genomineerden die door de Madhalim Court zijn aangewezen als zijnde voldoend aan de kwalificatievoorwaarden.

In regards to short-listing of the six and two nominees by the Ummah Council, this must be by the Madhalim Court to ensure that the nominees fulfil the qualification conditions; this is because the short-listing conducted by the Ummah Council is for electing a Khalifah from amongst them. It means, in other words, that they must fulfil the qualification conditions. Therefore, the Madhalim Court would exclude from the nominees to the Khilafah anyone who does not fulfil the qualification conditions. After that the Ummah Council would make the shortlist from the nominees decided by the Madhalim Court to have fulfilled the qualification conditions.

Dit is waar het vijfde punt uit wordt afgeleid.

This is where the fifth point is derived from.