Belast land (‘Ushriyyah) betreft land binnen het Arabisch Schiereiland en land waarvan de eigenaren de islam hadden aanvaard terwijl zij het land in bezit hadden, voordat de Islamitische Staat het door middel van jihad veroverde. Belast land (Kharajiyyah) is al het land, buiten het Arabisch Schiereiland, dat werd veroverd door jihad, hetzij door oorlog of door vredesverdragen. Het ‘Ushriyyah-land, samen met de vruchten ervan, is eigendom van individuen, terwijl het Kharajiyyah-land eigendom is van de Staat, terwijl individuen de vruchten ervan bezitten. Elk individu heeft het recht om, via sharia-contracten, het belast land en de vruchten van het Kharajiyyah-land te verhandelen. Alle mensen kunnen deze erven, net zoals bij alle andere rijkdommen.

Tithed land (‘Ushriyyah) constitutes land within the Arabian Peninsula and land whose owners had embraced Islam, whilst possessing the land, before the Islamic State conquered them by Jihad. Taxed land (Kharajiyyah) is all land, other than the Arabian Peninsula, which was opened by jihad, whether through war or peace treaties. The ‘Ushriyyah land, together with its benefits, is owned by individuals, whereas the Kharajiyyah land is owned by the State, while individuals own its benefits. Every individual has the right to exchange, through Shari’ah contracts, the tithed land and the benefits of taxed land. All people can inherit these, the same as with all other wealth.

Het bewijs hiervoor is dat land hetzelfde is als rijkdom, en wordt beschouwd als buit voor de moslims indien het door middel van oorlog is verkregen, vergelijkbaar met alle andere oorlogsbuit. Dit zou het Kharajiyyah-land zijn en het beheer ervan behoort toe aan de staatskas (Bayt al-Mal). Indien de inwoners daarentegen de Islam hebben aanvaard, dan zou het worden beschouwd als het bezit van de moslims, eigendom van hen en zij zijn er verantwoordelijk voor, en dit is het ‘Ushriyyah-land.

Its evidence is that land is the same as wealth, and is considered as booty for the Muslims if it was taken through war, similar to all the war booty. This would be the Kharajiyyah land and control of it belongs to the Bayt Al-Mal. If on the other hand, its inhabitants accepted Islam, then it would be considered like the wealth of the Muslims, owned by them and they are responsible for it, and this is the ‘Ushriyyah land.

Wat betreft het bewijs dat het land buit is, net als de rest van de rijkdom, overleverde Hafs b. Ghiyath van Abu Dhi’b van Al-Zuhri, die zei:

As for the evidence as to the land being a booty like the rest of the wealth, Hafs b. Ghiyath narrated from Abu Dhi’b from Al- Zuhri who said:

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

“De Boodschapper van Allah ﷺ oordeelde dat de mensen die moslim waren geworden uit Bahrain hun bloed en bezit beschermd zijn, met uitzondering van hun land, aangezien dit buit voor de moslims was, omdat zij de islam niet in eerste instantie hadden aanvaard maar juist weerstand boden” (uit het boek Al-Kharaj door Yahya b. Adam).

“The Messenger of Allah (pbuh) judged that the people who became Muslim from Bahrain have their blood and wealth protected, apart from their land, since it was a booty for the Muslims, as they did not embrace Islam at first and rather resisted” (from the book Al-Kharaj by Yahya b. Adam).

Met betrekking tot het feit dat het niet onder de strijders wordt verdeeld zoals de rest van de buit, komt dit door het verschil dat ontstond over deze regel tussen Bilal (ra) en Al-Zubayr (ra) aan de ene kant en Umar (ra) aan de andere kant, terwijl het bewijs van Umar (ra) sterker was, evenals het feit dat hij werd gesteund door tien mensen van de helpers (Ansar) en emigranten (Muhajirun). Al-Zubayr (ra) vond dat het land van Egypte dat was veroverd, gelijk moest zijn aan het verplaatsbare bezit dat onder de strijders werd verdeeld, maar Umar (ra) wees dit af toen Amr Bin Al-Aas (ra) hem schreef, en hij antwoordde als volgt:

With respect to the fact that it is not split amongst the fighters like the rest of the booty, this is because of the difference which occurred regarding this rule between Bilal (ra) and Al- Zubayr (ra) on one side and Umar (ra) on the other, while the evidence of Umar (ra) was stronger, as well as his being supported by ten people from the Ansar and Muhajireen. Al-Zubayr (ra) thought that the land of Egypt which had been opened should be like the transferable wealth which was divided between the fighters, but Umar (ra) rejected this whenAmrf Bin Al-Aas (ra) wrote to him, and so he replied:

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

“laat het achter zodat de kinderen van de volgende generatie erover kunnen strijden”. Met andere woorden, het zal eigendom zijn voor de toekomstige moslimgeneraties. En Bilal (ra) had dezelfde mening als Al-Zubayr (ra) met betrekking tot het land Irak, en zo schreef Sa’ad (ra) hierover aan Umar (ra), waarop Umar (ra) hem antwoordde:

“leave it so that the children of the next generation will fight from it”. In other words, it will be property for the Muslim generations to come. And Bilal (ra) held the same opinion Al- Zubayr (ra) with respect to the land of Iraq, and so Sa’ad (ra) wrote to Umar (ra) about that so Umar (ra) replied to him:

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

“en laat de gronden en rivieren over aan degenen die ze bewerken, opdat het de moslims kan voorzien, aangezien als we het verdelen onder degenen die aanwezig zijn, er niets over zal blijven voor degenen die na hen komen” (overgeleverd door Abu ‘Ubayd in Al-Amwal en Abu Yusuf in Al-Kharaj en Yahya b. Adam in Al-Kharaj, van Yazid b. Abi Habib). Het bewijs van Umar (ra) hiervoor waren de woorden van Allah (SWT):

“and leave the lands and rivers for its workers in order that it can provide for the Muslims, since if we divide it between those who are present, there will be nothing for those who come after them” (reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal and Abu Yusuf in Al-Kharaj and Yahya b. Adam in Al-Kharaj, from Yazid b. Abi Habib). Umar’s (ra) proof for this was the words of Allah (swt):

“En wat Allah (SWT) aan Zijn Boodschapper ﷺ van hen heeft teruggegeven, daarvoor hebt u geen paarden of kamelen in beweging gezet [voor een expeditie].” (TMQ 59:6), en daarna zei Allah (SWT): “- Het is voor Allah (SWT) en voor de Boodschapper ﷺ en voor [zijn] verwanten en wezen en de behoeftigen en de [gestrande] reiziger.” (TMQ 59:7), daarna zei Hij: “Voor de arme emigranten” (TMQ 59:8), en daarna was Hij niet tevreden totdat anderen aan hen werden toegevoegd en zei daarom:

“And what Allah (swt) restored [of property] to His Messenger (pbuh) from them - you did not spur for it [in an expedition] any horses or camels.” (TMQ 59:6), and then Allah (swt) said: “- It is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the needy and [stranded] traveller.” (TMQ 59:7), then said: “For the poor emigrants” (TMQ 59:8), and then was not content until others were joined to them and so said:

“En [ook voor] hen die in Al-Madinah gevestigd waren en het geloof aanvaardden vóór hen. Zij houden van hen die naar hen emigreerden.” (TMQ 59:9) Wie zijn de helpers (Ansar) specifiek, en vervolgens was hij niet tevreden totdat anderen bij hen werden gevoegd en zei dus: “En [er is een deel voor] hen die na hen kwamen,” wat algemeen is en iedereen omvat die na hen kwam, en op deze wijze werd de buit bestemd voor al hen die genoemd werden. Dit was dus het bewijs van Umar (ra) met betrekking tot het feit dat het land waarvan de inwoners de Islam niet hadden aanvaard en dat door verovering werd ingenomen, een rijkdom zou worden voor alle moslims tot de Dag des Oordeels, en dat de imam de vruchten ervan bezit ten behoeve van de mensen. Hij overlegde met de moslims, en zij waren van mening verschillend, en dus riep hij tien van de leiders en gerespecteerde mensen van de helpers (Ansar) bijeen, vijf van Al-Aws en de andere vijf van Al-Khazraj, en hij zei tegen hen: “Ik heb het voor ogen gezien om twee gebieden met hun niet-moslimbewoners vast te houden, en daarin de kharaaj (belasting) te heffen, en de jizya (belasting) op hun levens te leggen die zij zullen betalen, zodat het fayi' (oorlogsbuit) wordt voor de strijdende moslims en hun nakomelingen na hen. Zien jullie dat deze grensposten mannen nodig hebben die hen bewaken? Zien jullie dat deze grote steden zoals Al-Sham, Al-Jazira, Al-Kufa, Al-Basra en Misr gevuld moeten worden met legers en dat de uitkeringen aan hen moeten worden verstrekt? Waar komt dat vandaan als ik de gebieden en de niet-moslimbewoners verdeel?”

“And [also for] those who were settled in Al-Madinah and [adopted] the faith before them. They love those who emigrated to them.” (TMQ 59:9) who are the Ansar specifically, and then was not content until others were joined to them and so said: “And [there is a share for] those who came after them.”, which is general encompassing everyone who came after them, and in this manner the booty was made for all of those mentioned. So this was Umar’s (ra) evidence regarding that the land whose inhabitants had not embraced Islam and was opened through conquest would become a wealth for all of the Muslims until the Day of Judgement, and that the Imam possesses its benefits for the sake of the people. He consulted with the Muslims, and they differed, and so he called for ten of the leaders and respected people from the Ansar, five from Al-Aws and the other five from Al-Khazraj, and he said to them: . وقد رأيت أن أحبس أرضين بعلوجها، وأضع فيها الخراج، وفي رقابهم « الجزية يؤدونها، فتكون فيئاً للمسلمين المقاتلة والذرية من بعدهم. أرأيتم هذه الثغور لا بد لها من رجال يلزمونها، أرأيتم هذه المدن العظام كالشام والجزيرة والكوفة والبصرة ومصر لا بد لها أن تشحن بالجي وش وإدرار العطاء لهم. فمن أين يعطى هؤلاء إذا »؟ قسمت الأرضون والعلوج .

“Ik dacht dat ik de ongelovigen op het land moest laten, en daar een grondbelasting (Kharaj) op moest heffen, en een hoofdelijke belasting (Jizyah) op hun nekken om te betalen, zodat het een buit zou zijn voor de moslims die vochten en voor hun nakomelingen na hen. Zie je deze grenzen die mannen vereisen om hen te verdedigen?, zie je deze grote steden zoals As-Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra en Misr die moeten worden bezet met soldaten, en waar geld aan moet worden uitgegeven?, dus waar zullen we het geld vandaan halen als we het land en de ongelovigen verdelen?” (Zoals overgeleverd door Abu Yusuf in Al-Kharaj) Dus zij allen zeiden:

“I thought I should keep the infidels on the land, and put a land tax (Kharaj) upon it, and a Jizya upon their necks to pay, and so it would be a booty for the Muslims who fought and for their offspring after them. Do you see these frontiers that require men to defend them?, do you see these large cities like As-Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra and Misr which have to be loaded with soldiers, and money has to be spent upon them?, so from where will we get the money if we divide the land and the infidels?” (As reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj) So all of them said:

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

“Jouw mening is onze mening, wat jij hebt gezegd en gezien is juist.” Daarom was de verwijzing van Umar (ra) naar het vers, en de reden dat het verlaten van het land zou betekenen dat het een voortdurende inkomstenbron voor de staatskas (Bayt al-Mal) zou zijn, een krachtig bewijs, en dienovereenkomstig werd het veroverde land beschouwd als Kharajiyyah-land; het was eigendom van de Staat en de inwoners maakten er gebruik van.

“Your opinion is our opinion, what you have said and seen is correct”. Therefore, Umar’s (ra) citation of the verse and the reason that leaving the land would mean it would be continuous revenue for the Bayt Al-Mal was powerful evidence, and accordingly the land that was conquered was considered as a Kharajiyyah land; it was owned by the State and its inhabitants utilised it.

Dit is de regel, ongeacht of het land door middel van geweld is veroverd, zoals het land van Irak, of door middel van een overeenkomst, zoals de stad Bayt Al-Maqdis. Echter, in de situatie waarin het land door middel van een overeenkomst is veroverd, indien de overeenkomst een bepaald bedrag aan belasting voorschreef, dan is het verplicht om op basis van die overeenkomst te handelen, vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ:

This is the rule irrespective of whether the land was conquered through force such as the land of Iraq, or through agreement, such as the city of Bayt Al-Maqdis. However, in the situation that the land was conquered through agreement, if the agreement stipulated a certain amount of tax then it is obligatory to interact upon the basis of that agreement, due to the words of the Messenger (pbuh) :

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

“Waarschijnlijk zul je tegen een volk strijden, en zij zullen zichzelf en hun kinderen redden door middel van hun bezit, en vervolgens sluiten zij vrede met jullie; neem dan niets meer van hen aan, want het is jullie niet toegestaan.” Abu ‘Ubayd zei met betrekking tot deze overlevering: de profetische traditie (Sunnah) in het land dat door middel van een verdrag is veroverd, is dat er niet meer wordt gewerkt dan wat is overeengekomen, zelfs als zij in staat waren tot meer dan dat, vanwege zijn woorden:

“Truly you may fight a people, and they will save themselves and their children by their property, and then they conclude peace with you, so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”. Abu ‘Ubayd said regarding this narration: the Sunnah in the land opened by treaty is that it is not worked more than what was agreed, even if they were capable of more than that, due to his words:

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

“neem dus niets meer van hen, want het is u niet toegestaan”, gerapporteerd door Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, en hoewel er een onbekende overlever in de keten zit, hielden de metgezellen er allemaal aan om het land dat door een verdrag werd ingenomen, achter te laten volgens de voorwaarden van het verdrag waarmee het werd ingenomen, zoals uit de overlevering blijkt. » وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا « . "En de moslims zullen gebonden zijn aan hun voorwaarden, behalve de voorwaarden die het toegestane verbieden of het verbodene toestaan.” welke Al-Tirmidhi rapporteerde en zei dat het Hasan Sahih was, van Kathir b. ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amru b. Al-‘Awf Al-Muzani van zijn vader van zijn grootvader, en wordt hier toegepast.

“so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”, reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, and even though there is an unknown narrator in the chain, the companions all adhered to leaving the land opening by treaty according to the treaty it was opened with, as from the narration .» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا « . "And the Muslims will be held to their conditions, except the conditions that make the lawful unlawful, or the unlawful lawful.” which Al-Tirmidhi reported and said was Hasan Sahih, from Kathir b. ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amru b. Al-‘Awf Al-Muzani from his father from his grandfather, and is applied here.

Als er geen voorwaarde is gesteld, zoals in het geval van Bayt Al-Maqdis, dan wordt het behandeld als het land dat met geweld is veroverd, aangezien het buit is voor de moslims.

If no condition is made as happened with Bayt Al-Maqdis then it is treated like the land which was conquered through force, since it is booty for the Muslims.

Dit alles is van toepassing buiten het Arabisch Schiereiland. Wat het Arabisch Schiereiland betreft, wordt al het land daar beschouwd als ‘Ushriyyah-land, aangezien de Profeet ﷺ Makkah met geweld veroverde en het land aan de inwoners liet, en geen landbelasting aan hen oplegde. Dit komt doordat de belasting op het land wordt geheven op dezelfde wijze als de hoofdelijke belasting (Jizyah) op het individu wordt geheven, en het daarom niet is vastgesteld in Arabisch land op dezelfde wijze als er geen hoofdelijke belasting (Jizyah) op hen is vastgesteld, omdat de afgodendienaars onder de Arabieren de keuze hadden tussen het aanvaarden van de Islam of het zwaard:

All of this applies outside of the Arabian Peninsula. As for the Arabian Peninsula, all of its land is considered to be ‘Ushriyyah land since the Prophet conquered Makkah through force and left its land to its inhabitants, and did not impose any land tax upon them. This is because the tax is upon the land in the way that the Jizya is upon the individual, and so it is not established in the Arab land in the same way that no Jizya was established upon them, because the idol worshippers from the Arabs had the choice of either embracing Islam, or the sword:

“Jullie mogen tegen hen strijden, of zij zullen de Islam aanvaarden.” (TMQ 48:16), en dienovereenkomstig is hun land ‘Ushriyyah en niet Kharajiyyah, net als elk land waarvan de inwoners de Islam hebben aanvaard.

“You may fight them, or they will embrace Islam.” (TMQ 48:16), and, accordingly, their land is ‘Ushriyyah and not Kharajiyyah, just like any land whose inhabitants embraced Islam.

Het ‘Ushriyyah-land is onderworpen aan armenbelasting (Zakah), waarbij de Staat 10 procent van de werkelijke opbrengst neemt als het door natuurlijke middelen wordt bevloeid, en als het wordt bevloeid door middel van water geven of industriële irrigatie, dan wordt 5 procent van de werkelijke opbrengst genomen. Muslim rapporteerde van Jabir, die zei:

The ‘Ushriyyah land has Zakah upon it, which is that the State takes 10 per cent of its actual produce if it is irrigated by natural means, and if it is irrigated by watering or industrial irrigation then 5 per cent of the actual produce is take. Muslim reported from Jabir who said:

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

“Een tiende is verschuldigd op wat wordt bewaterd door rivieren of regen, en een twintigste op wat wordt bewaterd door kamelen.” Deze tiende wordt beschouwd als armenbelasting (Zakah) en dient te worden geplaatst in de staatskas (Bayt al-Mal), en mag niet worden uitgegeven behalve aan een van de acht categorieën die in het vers worden genoemd:

“A tenth is payable on what is watered by rivers, or rains, and a twentieth on what is watered by camels.”. This tenth is considered Zakah and is to be placed in the Bayt Al-Mal, and should not be spent except upon one of the eight categories mentioned in the verse:

“De uitgaven van armenbelasting (Zakah) zijn uitsluitend voor de armen en voor de behoeftigen, en voor degenen die belast zijn met het innen van [armenbelasting (Zakah)], en om de harten te verzoenen [voor de islam], en voor het vrijlaten van gevangenen [of slaven], en voor degenen die in de schulden zitten, en voor het doel van Allah (SWT), en voor de [gestrande] reiziger — een verplichting [opgelegd] door Allah (SWT). En Allah (SWT) is Alwetend en Alwijze.” (TMQ 9:60). Er is overgeleverd van Al-Hakim, Al-Bayhaqi en Al-Tabarani vanuit de overlevering van Abu Musa en Mu’adh, toen de Profeet ﷺ hen naar Yemen stuurde om de mensen de zaken van de religie (Deen) te onderwijzen, en hij zei:

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller - an obligation [imposed] by Allah (swt). And Allah (swt) is Knowing and Wise.” (TMQ 9:60). It is reported from Al- Hakim, Al-Bayhaqi and Al-Tabarani from the narration of Abu Musa and Mu’adh when the Prophet sent them to Yemen, to teach the people the issues of the Deen, and so he said:

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

“Neem geen armenbelasting (Zakah) aan, behalve over deze vier gewassen: gerst, tarwe, rozijnen en dadels.”

“Do not take any Zakah except on these four crops: barley, wheat, raisins and dates.”.

Wat betreft het Kharajiyyah-land, wordt de belasting van Al-Kharaj (grondbelasting) geheven. De Staat neemt een specifiek bedrag van de landeigenaar, dat is vastgesteld en beperkt op basis van de geschatte opbrengst van het land onder normale omstandigheden, en niet op basis van de werkelijke opbrengst. Het wordt berekend naar gelang het potentieel, opdat noch de landeigenaar, noch de staatskas (Bayt al-Mal) wordt benadeeld. De Kharaj (grondbelasting) wordt elk jaar van de eigenaar geïnd, ongeacht of het land bewerkt is of niet, of dat het vruchtbaar of onvruchtbaar was. Abu Yusuf rapporteerde in Al-Kharaj van ‘Amru b. Maymun en Harithah b. Madrib, zeggende:

As for the Kharajiyyah land, the tax of Al-Kharaj is applied. The State takes a specific amount from the owner of the land, which is specified and limited according to the approximate produce of the land in usual circumstances, and not upon the actual produce. It is calculated according to its potential, in order that neither the owner of the land nor the Bayt Al-Mal (treasury) is disadvantaged. The Kharaj is taken from the owner each year, irrespective of whether the land was cultivated or not, or whether it was fertile or barren. Abu Yusuf reported in Al-Kharaj from ‘Amru b. Maymun and Harithah b. Madrib, saying:

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

“‘Umar Bin Al-Khattab stuurde ‘Uthman Bin Hanif naar Sawad, en beval hem deze te inspecteren, en zo legde hij een belasting van een Dirham en een qafiz op elk deel van het bewerkbare land.” Al-Hujaj b. Arta’a overleverde van Ibn Awf:

“Umar Bin Al-Khattab sent ‘Uthman Bin Hanif to Sawad, and commanded him to survey it, and so he placed tax of a Dirham and a qafiz upon each part of arable land”. Al-Hujaj b. Arta’a from Ibn Awf narrated:

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

“Umar b. Al-Khattab onderzocht het land van Sawad, onder de berg Hilwan; een Dirham en een qafiz werd geheven over elk deel van het bewerkbare land (of door water ondergelopen land) dat met een emmer of iets anders bereikbaar was met water, of het nu bewerkt was of niet.” (gerapporteerd door Abu Yusuf in Al-Kharaj).

“Umar b. Al-Khattab surveyed the land of Sawad, below mountain Hilwan, a Dirham and a qafiz was placed upon each part of arable land (or sunken by water land) that water reached by bucket or anything else, whether it was cultivated or not.” (reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj).

Wat betreft het opleggen van de belasting op het land van de Kharajiyyah, dit komt doordat de belasting (Al-Kharaj) het woord is voor verpachting en opbrengst, zoals gebruikt in de woorden van de Profeet ﷺ:

As for imposing the tax upon the Kharajiyyah land, this is because the tax (Al-Kharaj) is the word for leasing and revenue, as used in the words of the Prophet :

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

“de opbrengst is voor de verantwoordelijke” (overgeleverd door Ahmad en de auteurs van de boeken van de sunan, en Al-Tirmidhi zei dat het Hasan Sahih was en vergelijkbaar daarmee authenticeerde Al-Hakim het en Al-Dhahabi was het met hem eens). En het land hier is eigendom van de staatskas (Bayt al-Mal). Vervolgens wordt het aan de mensen gegeven om het te gebruiken, en er wordt een belasting op hen geheven die een vast jaarlijks bedrag is, en zo is het voor hen net als een lease, wat de reden is dat de berekening ervan wordt overgelaten aan de kalief (Khalifah), maar het mag niet meer bedragen dan wat het land in staat is te produceren. De grondbelasting (Kharaj) wordt in de staatskas (Bayt al-Mal) gestort buiten het gedeelte van de armenbelasting (Zakah), en het wordt uitgegeven aan alle aspecten die de Staat passend acht, net als het andere vermogen.

“the produce is for the responsible” (reported by Ahmad and the authors of the books of sunan, and Al-Tirmidhi said it was Hasan Sahih and similarly Al-Hakim authenticated it and Al- Dhahabi agreed with him). And the land here is owned by the Bayt Al-Mal. Then, it is given to the people in order to utilise it, and a tax is levied upon them which is for a fixed amount annually, and so it is just like a lease for them, which is why its calculation is left to the Khalifah, but it cannot exceed what the land is able to produce. The Kharaj is put in the Bayt Al-Mal in other than the Zakah section, and it is spent upon all aspects the State sees fit like the other wealth.

De grondbelasting (Kharaj) die is opgelegd aan het land dat met geweld is veroverd, blijft voor altijd bestaan, en dus als de mensen de Islam aanvaardden of het land aan moslims verkochten, vervalt de grondbelasting (Kharaj) niet, aangezien het kenmerk ervan dat het door verovering is verkregen tot het einde der tijden blijft bestaan. Het is hen verplicht om de 'Ushr samen met de grondbelasting (Kharaj) te betalen, aangezien de grondbelasting (Kharaj) een recht is op het land en de 'Ushr een recht is dat is opgelegd op de opbrengst van het land van de moslim volgens de verzen en overleveringen. Er is geen tegenstrijdigheid tussen deze twee rechten, aangezien zij zijn opgelegd vanwege twee verschillende oorzaken. Wat betreft datgene wat de Hanafis gebruiken als bewijs voor het niet samenvoegen van de 'Ushr en de grondbelasting (Kharaj), de overlevering die zij rapporteren van de Boodschapper van Allah ﷺ

The Kharaj imposed upon the land which was conquered by force remains forever, and so if the people embraced Islam or sold the land to Muslims, the Kharaj is not voided, since its characteristic of being opened by conquest remains until the end of time. It is obligatory upon them to pay the 'Ushr with the Kharaj, since the Kharaj is a right upon the land and the 'Ushr is a right obligated upon the produce of the land of the Muslim according to the verses and narrations. There is no contradiction between these two rights, since they are obligated due to two different causes. As for what the Hanafis use as proof for the non-joining between 'Ushr and Kharaj, the narration they report from the Messenger of Allah (pbuh)

(لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم) ("De 'Ushr [land Zakah] en Kharaj [grondbelasting (Kharaj)] worden niet gecombineerd op het land van een moslim") – dit is geen overlevering, en wordt niet bevestigd door een van de verzamelaars van overleveringen uit de woorden van de Boodschapper ﷺ.

. )لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم( . (The 'Ushr [land Zakah] and Kharaj [land tax] are not combined in the land of a Muslim) – this is not a narration, and is not confirmed by any of the collectors of narrations from the words of the Messenger (pbuh) .

Dus de betaling van grondbelasting (Kharaj) wordt eerst uitgevoerd. Als er na het betalen van grondbelasting (Kharaj) gewassen en vruchten overblijven die het minimumbedrag (Nisab) bereiken waarover armenbelasting (Zakah) moet worden betaald, dan wordt de armenbelasting (Zakah) geheven. Als het het minimumbedrag (Nisab) niet bereikt, dan is er geen armenbelasting (Zakah) voor hem.

So the payment of Kharaj is started first. If after paying Kharaj there remains crops and fruits which reach the Nisab (prescribed minimum amount) on which Zakah has to be paid, then the Zakah is exacted. If it does not reach the Nisab then there is no Zakah on him.

Als de moslim ‘Ushriyyah-land bezit, dan moet hij de armenbelasting (Zakah) betalen op basis van ofwel 10 procent of 5 procent, en als hij Kharajiyyah-land bezit, dan moet hij zowel grondbelasting (Kharaj) als armenbelasting (Zakah) betalen, met andere woorden, 10 procent of 5 procent.

If the Muslim owns ‘Ushriyyah land, then he has to pay the Zakah upon the basis of either 10 per cent or 5 per cent, and if he owns Kharajiyyah land then he has to pay both Kharaj and Zakah, in other words, 10 per cent or 5 per cent.

Als een ongelovige Kharajiyyah-land bezit, dan moet hij Kharaj betalen, en als hij ‘Ushriyyah-land bezit, dan moet hij Kharaj betalen en geen ‘Ushr, aangezien het land niet ongebruikt mag blijven, en aangezien hij niet behoort tot degenen op wie de ‘Ushr van toepassing is, wordt er dus Kharaj opgelegd.

If a disbeliever owns Kharajiyyah land then he has to pay Kharaj and if he owns ‘Ushriyyah land then he must pay Kharaj and not ‘Ushr since the land must not be left unused, and since he is not from those upon whom the ‘Ushr applies so then Kharaj is assigned.

Wat betreft degene die een dood land herleeft uit het land waarover grondbelasting (Kharaj) werd betaald, en dat voorheen grondbelasting (Kharaj) betaalde voordat het dood land werd, dan wordt het Kharajiyyah-land, ongeacht of het een moslim of een niet-moslim was die het herleefde.

As for whoever revives a dead land from the Kharaj land, which previously had Kharaj paid upon it before it became dead land, then it becomes Kharajiyyah land, irrespective of whether it was a Muslim or non-Muslim who revived it.

Dit is indien het werd hersteld ten behoeve van de landbouw. Echter, indien het voor residentiële doeleinden was of voor het vestigen van fabrieken, opslagplaatsen of stallen, dan zouden noch ‘Ushr noch grondbelasting (Kharaj) erop van toepassing zijn, ongeacht of de grond oorspronkelijk voor ‘Ushr of grondbelasting (Kharaj) was. Toen de metgezellen Irak en Egypte veroverden, ontwikkelden zij Kufa, Basra en Fustat, die destijds bewoond werden in de tijd van Umar (ra), en anderen kwamen en bewoonden de gebieden met hen, en zij hieven hen geen Al-Kharaj, noch werd er armenbelasting (Zakah) daarvan betaald, aangezien dit niet verplicht is voor woningen en gebouwen.

This is if it was revived for the sake of agriculture. However, if it was for residential purposes or to establish factories, storehouses or pens, then neither ‘Ushr nor Kharaj would apply to it, irrespective of whether the land was originally for ‘Ushr or Kharaj. When the companions opened Iraq and Egypt, they developed Kufa, Basra and Fustat, which were then inhabited at the time of Umar (ra), and others came and inhabited the areas with them, and they did not charge them Al-Kharaj, and nor was Zakah paid from it since it is not obliged upon homes and buildings.

Het is mogelijk om ‘Ushriyyah- en Kharajiyyah-land te verhandelen en te erven van de eigenaren ervan, omdat het een feitelijk bezit is dat toebehoort aan de eigenaar, en daarom gelden alle regels met betrekking tot bezit ervan. Wat betreft ‘Ushriyyah-land is dit duidelijk, en wat betreft Kharajiyyah-land is het bezit ervan hetzelfde als het bezit van ‘Ushriyyah-land zonder enig verschil tussen hen vanuit het oogpunt van bezit, behalve twee zaken: ten eerste met betrekking tot wat er in bezit is, en ten tweede met betrekking tot wat er verplicht is op het land. Wat de kwestie betreft van wat er in bezit is, de eigenaar van het ‘Ushriyyah-land bezit het land zelf en de opbrengsten ervan, terwijl de eigenaar van het Kharajiyyah-land alleen de opbrengsten bezit. Gevolglik, als de eigenaar van ‘Ushriyyah-land dit als liefdadigheid wilde geven, is het hem toegestaan dit op elk moment te doen dat hij wenst. De eigenaar van Kharajiyyah-land is echter niet in staat dit te doen, aangezien het een voorwaarde is om iets als een schenking (waqf) te geven dat de persoon die het schenkt het object zelf bezit, en de eigenaar van Kharajiyyah-land bezit het land zelf niet, maar bezit de opbrengsten ervan, aangezien de titel van het land zelf toebehoort aan de staatskas (Bayt al-Mal).

It is possible to trade and inherit ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land from its owners, because it is a literal possession belonging to its owner, and so all the rules regarding possession apply to it. In relation to ‘Ushriyyah land this is clear, and as for Kharajiyyah land then possession of it is the same as possessing ‘Ushriyyah land without any difference between them from the angle of possession, except for two issues: firstly, with respect to what it is that is owned and secondly, with respect to what is obligatory upon the land. As for the issue of what it is that is possessed, the owner of the ‘Ushriyyah land possesses the land itself and its yields, while the owner of the Kharajiyyah land possesses the yields alone. Consequently, if the owner of ‘Ushriyyah land wanted to give it as a charity, he is permitted to do so anytime he wishes. However, the owner of Kharajiyyah land is unable to do so, since in order to give anything as an endowment, it is a condition that the person donating it own the object itself, and the owner of Kharajiyyah land does not own the land itself but rather owns its yields, since the title of the land itself belongs to the Bayt Al-Mal.

En wat betreft de kwestie van wat verplicht is op het land, de 10 of 5 procent is van toepassing op het ‘Ushriyyah-land; met andere woorden, de armenbelasting (Zakah) over wat daadwerkelijk door het land is geproduceerd indien het het toepasbare minimumbedrag (Nisab) bereikt. De grondbelasting (Kharaj) wordt opgelegd aan het Kharajiyyah-land, met andere woorden, het jaarlijkse bedrag dat door de Staat is gespecificeerd, ongeacht of het beplant was of niet, bewerkt was of niet, of of de oogst was binnengehaald of er sprake was van droogte. Deze twee kwesties zijn de enige verschillen tussen de regels met betrekking tot het ‘Ushriyyah-land en het Kharajiyyah-land, en er is niets anders dat tussen de twee onderscheid maakt, en dus zijn de regels met betrekking tot beide hetzelfde, namelijk de regels met betrekking tot het bezit van rijkdom. Daarom bestaat het recht voor het land, of het nu ‘Ushriyyah of Kharajiyyah is, om te worden verhandeld via een van de soorten sharia-transacties zoals contracten en dergelijke, en om door hun eigenaren te worden geërfd zoals alle andere soorten rijkdom.

And as for the issue of what is obligatory upon the land, the 10 or 5 per cent is applicable to the ‘Ushriyyah land; in other words, the Zakah upon what was actually produced by the land if it reaches the minimum applicable amount (Nisab). The land tax (Kharaj) is imposed upon the Kharajiyyah land, in other words, the annual amount specified by the State, irrespective of whether it was planted or not, cultivated or not, or whether the crop was harvested or there was a drought. These two issues are the only differences between the rules regarding the ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land, and there is nothing apart from them which differentiates between the two, and so the rules regarding them are the same, which are the rules regarding possession of wealth. Therefore, the right is there for the land, whether ‘Ushriyyah or Kharajiyyah, to be exchanged by means of any of the types of Shari’ah transactions such as contracts and so on, and for them to be inherited from their owners like all other types of wealth.