De rechtbanken zouden uitsluitend uit één rechter moeten bestaan die de bevoegdheid heeft om een oordeel te vellen. Eén of meerdere rechters mogen hem vergezellen, zij hebben echter niet de bevoegdheid om te oordelen, maar eerder de bevoegdheid om te consulteren en hun mening te geven, en hun mening wordt niet als bindend beschouwd.

The courts should be comprised of only one judge who has the authority to pronounce judgement. One or more judges are permitted to accompany him, however they do not have the authority of judgement but rather the authority of consulting and giving their opinion, and their opinion is not considered binding.

Het bewijs hiervoor is dat de Boodschapper ﷺ niet twee rechters aan één zaak toeweisde, maar dat hij één enkele rechter aanwees voor de enkele zaak, wat duidt op de ontoelaatbaarheid van het hebben van een veelvoud aan rechters in één enkele zaak. Daarnaast is de rechtspraak het mededelen van de sharia-regel, die vervolgens bindend is, en de sharia-regel voor de individuele moslim is niet meervoudig, aangezien het de regel van Allah (SWT) is, en de regel van Allah (SWT) is één. Het is juist dat er meerdere interpretaties ervan kunnen bestaan, maar wat betreft de moslim vanuit het oogpunt van handelen volgens die regel, is de sharia-regel enkelvoudig en nooit meervoudig. Dus alles wat anders is dan wat hij als de regel van Allah (SWT) betreffende zichzelf heeft begrepen, is niet de regel van Allah (SWT) voor hem, ook al wordt het naar zijn mening als een sharia-regel beschouwd. Alles wat hij heeft overgenomen door navolging (Taqlid), en daarop heeft gehandeld, wordt beschouwd als de regel van Allah (SWT) betreffende hem, en alles wat anders is, is niet de regel van Allah (SWT) voor hem. Wanneer de rechter hem informeert over de regel van Allah (SWT) betreffende hem, en dit is bindend voor hem, dan is het noodzakelijk dat deze mededeling enkelvoudig is, aangezien het hem informeert over de regel van Allah (SWT) die bindend voor hem is, en dus handelt hij in werkelijkheid volgens de regel van Allah (SWT), en de regel van Allah (SWT) in de situatie van praktische handeling is niet meervoudig, ook al kunnen er meerdere interpretaties zijn. Dienovereenkomstig is het niet juist dat er meerdere rechters zijn, aangezien het onmogelijk is dat de regel van Allah (SWT) meervoudig is.

Its proof is that the Messenger (pbuh) did not appoint two judges to one case, but rather he would appoint a single judge for the single case, which indicates the impermissibility of having a multiplicity of judges in a single case. Additionally, the judiciary is the informing of the Shari’ah rule which is then binding, and the Shari’ah rule for the single Muslim is not multiple, since it is the rule of Allah (swt), and the rule of Allah (swt) is one. It is correct that there could be multiple understandings of it, but concerning the Muslim from the angle of action according to it, the Shari’ah rule is singular and is never multiple. So anything other than what he understood to be the rule of Allah (swt) concerning oneself is not the rule of Allah (swt) for him, though it is considered in his view to be a Shari’ah rule. Whatever he took by imitation (Taqlid), and then acted upon, is considered to be the rule of Allah (swt) concerning him, and anything else is not the rule of Allah (swt) for him. When the judge informs him of the rule of Allah (swt) concerning him, and this is binding upon him, it is necessary that this notification be singular since it is informing him of the rule of Allah (swt) which is binding for him, and so in reality he is acting according to the rule of Allah (swt), and the rule of Allah (swt) in the situation of practical action is not multiple, even though there may be multiple understandings. Accordingly it is not correct for there to be multiple judges, since it is impossible for the rule of Allah (swt) to be multiple.

Dit heeft betrekking op een enkel geval, of met andere woorden, in één enkele rechtszaal. Wat het land betreft, is het toegestaan om twee afzonderlijke rechtbanken te hebben die alle soorten zaken behandelen in één gebied, omdat de rechtspraak wordt gedelegeerd door de kalief; het is dus als een gevolmachtigde waarbij meervoudigheid is toegestaan, en het zou daarom toegestaan zijn om meerdere rechters in één gebied te hebben. Indien de strijdende partijen het niet eens kunnen worden over naar welke rechtbank zij hun zaak moeten brengen of welke rechter hun zaak moet behandelen, zou de keuze van de eiser zwaarder wegen dan die van de verweerder, en de zaak zou worden toegewezen aan de rechter van zijn keuze, aangezien hij zijn recht zoekt en dit zwaarder weegt dan de verweerder.

This is with respect to the single case, or in other words, in a single courtroom. As for the country, it is permitted to have two separate courts dealing in all types of cases in one area, because the judiciary is delegated by the Khalifah, so it is like the proxy where plurality is permitted and thus it would be permitted to have several judges in one area. If the disputing parties could not agree on which court they should take their case to or which judge should look into their case, the choice of the plaintiff would outweigh that of the defendant and the case would be given to the judge of his choice, as he would be seeking his right and this outweighs the defendant.