Het is absoluut verboden voor elk individu, partij, groep of vereniging om relaties te hebben met een vreemde staat. Relaties met vreemde landen zijn uitsluitend voorbehouden aan de Staat alleen, omdat de Staat het exclusieve recht heeft om de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) in de praktijk te besturen. De moslimgemeenschap (Ummah) kan de Staat ter verantwoording roepen met betrekking tot buitenlandse betrekkingen.

It is absolutely forbidden for any individual, party, group or association to have relations with a foreign state. Relations with foreign countries are restricted to the State alone because the State has the sole right of governing the affairs of the Ummah practically. The Ummah can account the State regarding foreign relations.

Het bewijs hiervoor zijn de woorden van de Profeet ﷺ:

Its evidence is the words of the Prophet :

.» الإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ وَمَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «.

.» الإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ وَمَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «.

“De imam (heerser) is een beschermer en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen” (overgeleverd door Al-Bukhari van ‘Abd Allah (swt) b. Umar), en de sharia gaf de praktische uitvoering van het besturen van de zaken die uitsluitend bindend zou zijn voor de heerser, en daarom is het de onderdanen niet toegestaan om de handelingen van de heerser uit te voeren, en het is geen enkele van de moslims toegestaan om de handelingen van de heerser uit te voeren, tenzij zij daarvoor zijn aangesteld volgens de sharia, hetzij door middel van een eed van trouw van het volk indien hij de kalief was, of door benoeming door de kalief, of door een van zijn assistenten of gouverneurs die het recht hebben gekregen om benoemingen te doen. Iedereen die niet is aangesteld via de eed van trouw, en niet is aangesteld door de kalief, is het niet toegestaan om iets te ondernemen met betrekking tot het praktische bestuur van de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah), zowel binnenlands als internationaal.

“The Imam (ruler) is a guardian and he is responsible for his subjects” (reported by Al-Bukhari from ‘Abd Allah (swt) b. Umar), and the Shari’ah gave the practical undertaking of the governing of the affairs which would be binding to the ruler alone, and so it is not permitted for the subjects to carry out the actions of the ruler and it is not permitted for any of the Muslims to carry out the actions of the ruler unless they were appointed to do that according to the Shari’ah, either through a pledge of allegiance from the people if he was the Khalifah, or by appointment from the Khalifah, or from one of his assistants or governors whom had given the right to make appointments. Anyone who had not been appointed through the pledge of allegiance, and had not been appointed by the Khalifah, is not permitted to undertake anything from the practical governing of the affairs of the Ummah, domestically or internationally.

Het is hier essentieel dat deze regel wordt verduidelijkt vanuit het perspectief van het bewijs en de werkelijkheid waarop het bewijs van toepassing is. Wat het bewijs betreft, is de autoriteit door de sharia uitsluitend aan de heerser toegekend en het besturen van de mensen is uitsluitend aan de heerser overgelaten; de Boodschapper ﷺ zei:

It is imperative here that this rule is clarified from the angle of the evidence, and the reality upon which the evidence applies. As for the evidence, the authority has been given by the Shari’ah to the ruler alone and governing the people has been left to the ruler alone; the Messenger (pbuh) said:

. مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِْْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ ال سلْطَانِ « » شِبْرًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِْْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ ال سلْطَانِ « » شِبْرًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

“Wie iets nukkig vindt wat door zijn leider (Ameer) wordt gedaan, moet daarover geduldig zijn, want iedereen onder de mensen die zich onttrekt (aan zijn gehoorzaamheid) aan de regering, zelfs tot de breedte van een handbreedte, en in die toestand sterft, zou sterven met de dood van iemand uit de dagen van Jahilliyya.” (overeengekomen op basis van de overlevering van Ibn ‘Abbas), en zo maakte het rebellie tegen hem tot rebellie tegen de autoriteit, en bijgevolg is hij in dat geval degene die alleen de autoriteit bezit. De Boodschapper ﷺ zei:

“Whoever dislikes a thing done by his leader (Amir) should be patient over it, for anyone from the people who withdraws (his obedience) from the government, even to the extent of a handspan and died in that conditions, would die the death of one belonging to the days of Jahilliyya.” (agreed upon from the narration of Ibn ‘Abbas), and so it made rebellion against him rebellion against the authority, and consequently in that case he is the one who alone possesses the authority. The Messenger (pbuh) said:

. كَانَتْ بنَُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَ نْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِِ خَلَفَهُ نَبِِ ، وَإِنَّهُ لا نَبَِِّ « » بعَْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاء .

. كَانَتْ بنَُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَ نْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِِ خَلَفَهُ نَبِِ ، وَإِنَّهُ لا نَبَِِّ « » بعَْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاء .

“Banu Isra'il werden geregeerd door de profeten. Wanneer een profeet stierf, volgde een ander hem op; maar na mij is er geen profeet en er zullen Khulafaa' zijn” (overeengekomen op basis van de overlevering van Abu Hurayrah), en de betekenis ervan is dat de moslims worden geregeerd door de Khulafaa', en daarom is degene die de moslims regeert, gespecificeerd. De begrip hiervan is dat iemand anders dan de leider (Ameer) geen gezag zou hebben en dat anderen dan de Khulafaa' niet regeren. Dit is een bewijs dat het besturen van de zaken voor de leider alleen is en niet voor iemand anders. Daarnaast toont de handeling van de Boodschapper ﷺ aan dat hij de autoriteit was, en het regeren van de mensen daarmee op zich nam door zijn kenmerk als staatshoofd, en hij was degene die aanstelde wie de handelingen van gezag of de handelingen van het regeren van de onderdanen zou uitvoeren. Dus hij stelde degene aan die zijn plaats in Madinah zou innemen wanneer hij uitging voor een van de veldslagen, en hij stelde de gouverneurs, rechters, belastinginners aan, en iedereen die een belang behartigde zoals het verdelen van water, het schatten van de hoeveelheden fruit (voor belastingdoeleinden), enzovoort. Dit is alles een bewijs dat het gezag en het regeren van de mensen beperkt is tot de leider, met andere woorden, tot de kalief (Khalifah) en wie de kalief (Khalifah) aanstelt, tot de leider (Ameer) en wie de leider (Ameer) aanstelt. Het gezag is het besturen van de zaken van de mensen dat bindend voor hen is, en het regeren van de onderdanen wordt gerapporteerd in de woorden van de Boodschapper ﷺ: “werden geregeerd door”, wat het besturen van de mensen is dat bindend voor hen is. Hierop is gebouwd dat het besturen van de zaken van de mensen een bindend bestuur is; met andere woorden, het op zich nemen van de verantwoordelijkheid van de leider is beperkt tot de leider, en daarom is het volledig verboden (Haram) voor iemand anders om dit op zich te nemen, aangezien de sharia het gezag en het zorgen voor de zaken van de mensen heeft gegeven aan de kalief (Khalifah) en wie hij aanstelt. Dus als iemand anders dan de imam of degenen die door hem zijn aangesteld de handelingen van bestuur en gezag uitvoert, en op zichzelf neemt om de mensen te regeren, dan spreekt hun handeling de sharia tegen en wordt deze als nietig beschouwd, en elke nietige handeling is verboden (Haram), en het is daarom niet toegestaan voor iemand anders dan de kalief (Khalifah) of degene die hij heeft aangesteld, met andere woorden, anders dan de heerser, om enige handeling van bestuur en gezag te ondernemen. Bijgevolg voert hij het bestuur van de zaken van de mensen niet op een bindende wijze uit, met andere woorden, hij regeert de mensen niet, aangezien dit tot de handelingen van de heerser behoort en het niet is toegestaan voor iemand anders dan de heerser om dit uit te voeren.

“Banu Isra'il were ruled over by the Prophets. When one Prophet died, another succeeded him; but after me there is no Prophet and there will be Khulafaa'” (agreed upon from the narration of Abu Hurayrah), and its meaning is that the Muslims are ruled by the Khulafaa’, and, therefore, the one who rules the Muslims has been specified. The understanding from this is that other than the Amir would not be an authority and that other than the Khulafaa’ do not rule. This is evidence that the governing of the affairs is for the ruler alone and not for anyone else. Additionally, the action of the Messenger (pbuh) shows that he was the authority, and undertook the ruling of the people with it by his characteristic of being the Head of State, and he was the one who appointed whoever would undertake the actions of authority or the actions of ruling the subjects. So he appointed the one who would take his place in Madinah whenever he went out for any of the battles, and he appointed the governors, judges, money collectors, and whoever undertook an interest such as distributing water, estimating the amounts of fruit (for tax purposes), and so on. This is all evidence that the authority and ruling the people is restricted to the ruler, in other words, to the Khalifah and whoever the Khalifah appointed, to the Amir and whoever the Amir appointed. The authority is the governing of the affairs of the people that is binding upon them, and ruling the subjects is reported in the words of the Messenger (pbuh) : “were ruled by”, which is the governing of the people that is binding upon them. Built upon this is that governing the affairs of the people is a binding governance; in other words, the undertaking of the responsibility of the ruler is restricted to the ruler, and so it is completely forbidden for anyone else to undertake it, since the Shari’ah gave the authority and looking after people’s affairs to the Khalifah and whoever he appoints. So if anyone other than the Imam or those appointed by him carries out the actions of ruling and authority, and takes upon themselves ruling the people, their action contradicts the Shari’ah and is considered to be void, and every void action is forbidden (Haram), and so it is not permitted for anyone other that the Khalifah or who he appointed, in other words, other than the ruler, to undertake any action of ruling and authority. Consequently, he does not undertake the governing of the affairs of the people in a binding manner, in other words, he does not rule the people, since this is from the actions of the ruler and it is not permitted for anyone other than the ruler to carry it out.

Dit is vanuit het perspectief van het bewijs; wat betreft het perspectief van de realiteit, dan is het op bindende wijze besturen van sommige zaken door een groep onderdeel van het begrip van de democratische rechtsorde. De democratische rechtsorde bestaat uit instituten, waarvan het hoogste het kabinet is, met andere woorden de regering, maar er zijn anderen die het besturen van sommige zaken op bindende wijze uitvoeren, of met andere woorden, het bestuur voeren in een bepaald gebied. Er zijn bijvoorbeeld vakbonden, zoals de advocatenbond die het besturen van de zaken van de advocaten in hun professionele hoedanigheid op zich neemt, en dit is bindend voor hen, waardoor zij autoriteit over hen hebben in specifieke kwesties; het verleent hen het recht om de advocatuur uit te oefenen, tekent straffen voor hen af, richt een pensioenfonds voor hen in, en andere zaken die behoren tot de handelingen van bestuur en autoriteit die de Staat aan de bond heeft toegekend met betrekking tot het juridische beroep, en het oordeel ervan wordt uitgevoerd net zoals het oordeel van het kabinet, zonder enig verschil. Dit geldt hetzelfde voor de artsenbond en de rest van de bonden. Dit is de realiteit waarop het bewijs van toepassing is met betrekking tot zaken binnen de Staat. Internationaal gezien staan sommige democratische landen de oppositiepartij toe om met andere staten te communiceren, en geven hen het recht om onderhandelingen met die staten te voeren terwijl zij niet aan de macht zijn, en zij hebben overeenkomsten met andere staten met betrekking tot kwesties verbonden aan de relaties tussen de twee staten die zij zullen uitvoeren zodra zij aan de macht komen. Dit is de realiteit waarop het bewijs van toepassing is met betrekking tot internationale zaken.

This is from the angle of the evidence; as for from the angle of the reality, the undertaking of governing some of the affairs in a binding manner by a group is from the understanding of the democratic rule. The democratic rule is made up of institutions, the highest of which is the cabinet, in other words, the government, but there are others who carry out governing some of the affairs in a binding manner, or in other words, undertake ruling in some particular area. For example, there are unions, so the lawyers’ union undertakes governing the affairs of the lawyers in their professional capacity, and this is binding upon them and so they have authority over them in specific issues; it grants them the right to practise law and signs off on any punishments upon them, and sets up a retirement fund for them, and other things that are from the actions of ruling and authority which the State appointed to it in regards to the legal profession, and its judgement is implemented just like the judgement of the cabinet without any difference. This is the same with the doctors’ union and the rest of the unions. This is the reality upon which the evidence applies with respect to within the State. Internationally, some of the democratic countries permit the opposition party to communicate with other states, and gives it the right to conduct negotiations with those states while it is not ruling, and it has agreements with other states regarding issues connected to the relationships between the two states that they will implement once they get into power. This is the reality upon when the evidence applies with respect to international affairs.

Daarom is deze realiteit, waarbij bepaalde instellingen zoals vakbonden het beheer over sommige binnenlandse zaken op een bindende wijze op zich nemen, en sommige instellingen zoals politieke partijen bepaalde zaken op internationaal niveau op een bindende wijze afhandelen, absoluut niet toegestaan in de islam. Dit komt doordat de autoriteit en het bestuur over de mensen uitsluitend zijn toegekend aan de kalief of de leider (Ameer), of aan degene die de leider (Ameer) of kalief heeft aangesteld, en het is daarom aan niemand anders toegestaan om ook maar één enkel aspect daarvan op zich te nemen, aangezien dit in strijd zou zijn met de sharia.

Therefore, this reality which is that some institutions such as syndicates undertake governing some of the affairs domestically in a binding manner, and some institutions such as the political parties undertake some of the affairs internationally in a manner which is binding, is not at all permitted by Islam. This is because the authority and undertaking ruling of the people has been given to the Khalifah or Amir alone, or to whom the Amir or Khalifah appointed, and so it is not permitted for anyone else to undertake a single issue from it since this would contradict the Shari’ah.

Daarnaast is het op zich nemen van het bestuur over de zaken op een bindende wijze een bestuur over de mensen, en bestuur is een contract dat moet worden gesloten tussen twee partijen, hetzij tussen de moslimgemeenschap (Ummah) en de kalief, of tussen de leider (Ameer) en de moslimgemeenschap (Ummah) die hem heeft aangesteld, of tussen de kalief of leider (Ameer) en degene die zij hebben aangesteld. Wie het bestuur over de zaken op zich neemt zonder een contract van bestuur, dan is zijn handeling ongeldig, en elke ongeldige handeling is verboden (Haram) zonder enig verschil. Daarom zou het op zich nemen van het bestuur over de zaken op een wijze die bindend is, ongeldig zijn, en vanuit dit begrip is het voor politieke partijen en individuen in de moslimgemeenschap (Ummah) verboden om enige relatie te hebben met een buitenlandse staat waarin die relatie hetgeen zou bevatten wat beschouwd wordt als het op zich nemen van het bestuur over een kwestie van de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) op een bindende wijze, en dit is het bewijs voor dit artikel.

Additionally, undertaking the governing of the affairs in a manner that is binding is a governorship over the people, and governorship is a contract that must be concluded between two sides, either between the Ummah and the Khalifah, or between the Amir and the Ummah who appointed him, or between the Khalifah or Amir and who they appointed. Whoever undertakes the governing of the affairs without a contract of governorship, then his action is invalid, and every invalid action is forbidden (Haram) without any difference. Therefore, undertaking the governing of the affairs in a manner which is binding would be invalid, and from this understanding it is forbidden for political parties and individuals in the Ummah to have any relationship with any foreign state in which that relationship would include what would be considered as undertaking the governing of an issue from the issues of the Ummah in a binding manner, and this is the evidence for this article.