Wie de verantwoordelijkheid van het oordelen op zich neemt, moet een moslim, vrij, volwassen, bij zinnen, rechtvaardig, een rechtsgeleerde (Faqih) die kennis heeft van de islamitische jurisprudentie (Fiqh), en zich bewust zijn van hoe de regels op de gebeurtenissen moeten worden toegepast. En de persoon die de rechtspraak over onrecht (Madhalim) op zich neemt, moet naast de genoemde voorwaarden ook een man zijn en een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zijn (in staat om zijn eigen islamitische jurisprudentie (Fiqh) af te leiden/zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten).

Whoever undertakes the responsibility of judgement must be a Muslim, free, adult, sane, just, a Faqih (person who knows jurisprudence/Fiqh), and aware of how to apply the rules to the events. And the person who undertakes the judiciary of injustices (Madhalim) in addition to the conditions mentioned, must also be male and a Mujtahid (capable of deriving his own Fiqh/conducting Ijtihad).

Het bewijs hiervoor is wat eerder is vermeld als bewijs voor de Hoogste Rechter, met het verschil dat het geen voorwaarde is dat de rechter die geschillen beslecht en de rechter van Hisbah een man moet zijn; het is immers toegestaan dat de rechter een vrouw is, aangezien het geen positie van heerschappij is maar eerder een rechtsprekende functie. Met andere woorden, zij dragen de regel van de sharia over, terwijl zij niet degene zijn die deze uitvoert. Dienovereenkomstig is de overlevering: .» لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة «.

Its evidence is what was mentioned previously for the evidence for the Supreme judge, except that it is not a condition in the judge who settles the disputes and the judge of Hisbah to be male, rather it is permitted for the judge to be a woman, since it is not a position of ruling but rather a judge, in other words, they convey the Shari’ah rule while they are not the one who implements it. Accordingly, the narration. .» لَنْ ي فُْلِحَ قَ وْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة « .

“Een natie die een vrouw tot heerser maakt, zal nooit slagen,” overgeleverd door Al-Bukhari, is niet van toepassing, aangezien het betrekking heeft op het bestuur, wat gelijkstaat aan heerschappij. En de reden voor de overlevering was toen de mensen van Perzië door een vrouw werden geregeerd; het is overgeleverd van Abu Bakrah die zei: “Toen de Boodschapper van Allah ﷺ werd medegedeeld dat de mensen van Perzië werden geregeerd door de dochter van Kisra, zei hij:

“Never will succeed such a nation that makes a woman their ruler.” reported by Al-Bukhari, does not apply, since it is regarding governorship which is ruling. And the reason for the narration was when the people of Persia were ruled by a woman; it is narrated from Abu Bakrah who said “When the Messenger of Allah (pbuh) was notified that the people of Persia were ruled by the daughter of Kisra, he said:

. » لَنْ ي فُْلِحَ قَ وْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة « .

. » لَنْ ي فُْلِحَ قَ وْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة « .

“Nooit zal een natie slagen die een vrouw tot haar heerser maakt” (overgeleverd door Al-Bukhari). De reden voor de woorden van de overlevering was dus een specifiek onderwerp dat expliciet in de tekst van de overlevering werd vermeld, namelijk het regeren, met andere woorden, de autoriteit, en de rechtspraak is geen autoriteit. Dienovereenkomstig is de overlevering specifiek voor het regeren en omvat het niet de rechtspraak, en dat is om twee redenen:

‘Never will succeed such a nation that makes a woman their ruler’” (reported by Al-Bukhari). So the reason for the words of the narration was a specific subject which was mentioned explicitly in the text of the narration, which is ruling, in other words, authority, and the judiciary is not an authority. Accordingly the narration is specific to ruling and does not encompass the judiciary, and that is for two reasons:

Ten eerste is de tekst die betrekking heeft op een specifiek onderwerp vergelijkbaar met de tekst die een antwoord is op een vraag, en daarom is het noodzakelijk om deze specifiek te maken voor de kwestie van de vraag of de gebeurtenis, en het is niet juist dat deze algemeen is in alle kwesties, omdat de vraag weerspiegeld wordt in het antwoord, en omdat de woorden over een specifiek onderwerp gaan, is het noodzakelijk om deze te beperken tot dat onderwerp, aangezien het woord van de Boodschapper ﷺ verbonden is met de vraag of de gebeurtenis, en de regel is daardoor daaraan verbonden. Dit is anders dan wanneer de Boodschapper ﷺ dit aanvankelijk had gezegd (niet als reactie op een gebeurtenis), in welk geval het algemeen zou zijn en verbonden met de algemeenheid. Wat betreft het geval dat zijn woord een commentaar is op een specifieke gebeurtenis, of een antwoord op een specifieke vraag, dan is de situatie anders. Als de tekst, met andere woorden, de woorden van Allah (SWT) of de woorden van de Boodschapper ﷺ, definitief verbonden waren aan een vraag of gebeurtenis, dan is de regel zonder enige twijfel daaraan verbonden. Dit is met betrekking tot het onderwerp dat ofwel voortkwam uit een vraag of gebeurtenis. En dit is niet met betrekking tot de vragensteller of de persoon op wie de gebeurtenis betrekking had, aangezien bij beide de algemeenheid van de woorden wordt in aanmerking genomen en niet de specifieke oorzaak. En dit is waarom er een onderscheid wordt gemaakt tussen de oorzaak en het onderwerp, zodat de algemeenheid van de woorden wordt in aanmerking genomen en niet de specifieke oorzaak, aangezien de woorden niet verbonden zijn aan de oorzaak, en zij dus hun algemeenheid behouden. Dit is anders dan de gebeurtenis of de vraag, met andere woorden, anders dan het onderwerp dat door de gebeurtenis werd omvat, of het onderwerp dat door de vraag werd omvat, aangezien de woorden er definitief mee verbonden zijn, en daar is geen twijfel over, aangezien de overlevering enkel om die reden of vanwege die reden was, en daarom is het specifiek voor het onderwerp, en niet algemeen. Dienovereenkomstig de overlevering.

Firstly, the text which is related in a specific subject is like the text which is an answer to a question, and so it is necessary to make it specific to the issue of the question or event, and it is not correct for it to be general in all issues, because the question is reflected in the answer, and because the words are in a specific subject it is necessary to limit them to that subject, since the word of the Messenger (pbuh) is connected to the question or event, and so the rule is connected to that. This is different than if the Messenger (pbuh) had said that initially (not in response to an event) in which case it would be general and connected to the generality. As for if his word is a comment upon a specific event, or an answer to a specific question, then the situation is different. If the text, in other words, the words of Allah (swt) or the words of the Messenger (pbuh) , were definitely connected to a question or event, then the rule is connected to that without any doubt. This is with respect to the subject that either came from a question or event. And it is not with respect to the questioner or whom the event occurred upon, since the consideration in both of them is given to the generality of the words and not to the specific cause. And this is why there is a difference made between the cause and the subject, so the consideration is to the generality of the words and not to the specific cause, since the words are not connected to the cause, and so they remain upon their generality. This is different to the event or question, in other words, different to the subject which was included by the event, or the subject which was included by the question, since the words are definitely connected to it, and there is no doubt in that, since the narration was only for its sake, or due to it, and due to this it is specific to the subject, and not general. Accordingly the narration.

. » لَنْ ي فُْلِحَ قَ وْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة « .

. » لَنْ ي فُْلِحَ قَ وْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَة « .

“Nooit zal een natie slagen die een vrouw tot haar heerser maakt” is specifiek voor het bestuur en omvat de rechtspraak niet.

“Never will succeed such a nation that makes a woman their ruler” is specific to ruling, and does not encompass the judiciary.

Dit is de eerste reden. Wat betreft de tweede reden, de woorden “maakt een vrouw tot hun heerser” zijn afkomstig van het concept van bestuur (governorship), en dit is het bestuur van het bevel, terwijl een rechter geen bestuurder is en geen bestuurder is voor het bevel. Dienovereenkomstig valt de rechter niet onder deze overlevering, waardoor de overlevering de rechtspraak niet omvat.

This is the first reason. As for the second reason, the words “makes a woman their ruler” are from governorship, and this is the governorship of the command, and the judge is not a governor, and is not a governor for the command. Accordingly the judge does not come under this narration, so the narration does not encompass the judiciary.

Dit is vanuit het oogpunt van de indicatie van de overlevering, en wat betreft het oogpunt van de toestemming voor een rechter om een vrouw te zijn: de rechter is een werknemer, net als de rest van de ambtenaren. En het is toegestaan voor een werknemer om man of vrouw te zijn; “En als zij voor jullie borstvoeding geven, geef hen dan hun beloning.” (TMQ 65:6). De rechter wordt aangesteld om een handeling uit te voeren volgens de sharia, of met andere woorden, om de twee strijdende partijen te informeren over de sharia-regel die voor hen bindend zou zijn, en hij wordt niet aangesteld om de sharia te implementeren. Om deze reden zou de definitie van de werknemer op hem van toepassing zijn, aangezien het een contract is voor een dienst in ruil voor een vergoeding, wat het tegenovergestelde is van de heerser, aangezien de definitie niet op hem van toepassing zou zijn, omdat hij niet is aangesteld voor een specifieke dienst, maar hem eerder het bevel is gegeven om de sharia uit te voeren, en om deze reden is het niet toegestaan voor een heerser om een vrouw te zijn, omdat hij een bestuurder van een bevel is (Wali Al-Amr). Het is toegestaan voor de rechter om een vrouw te zijn, aangezien de rechter een werknemer is en geen heerser.

This is from the angle of the indication of the narration and as for the angle of the permission for a judge to be a woman, the judge is an employee like the rest of the civil servants. And it is permitted for an employee to be male or female; “And if they breastfeed for you, then give them their payment.” (TMQ 65:6). The judge is appointed to undertake an action according to the Shari’ah, or in other words, to inform the two disputing parties of the Shari’ah rule which would be binding upon them, and he is not appointed in order to implement the Shari’ah. Due to this the definition of the employee would apply to him, since it is a contract upon a service for compensation, which is opposite to the ruler since the definition would not apply to him, since he is not contracted over a specific service, rather he is given the command to execute the Shari’ah, and for this reason it is not permitted for a ruler to be a woman because he is a governor of a command (Wali Al-Amr). It is permitted for the judge to be a woman, since the judge is an employee and not a ruler.

Wat betreft de overige voorwaarden voor de rechter, hun bewijzen zijn besproken in het gedeelte over de voorwaarden van de kalief. Evenzo is het bewijs voor de voorwaarde dat zij een rechtsgeleerde (Faqih) moeten zijn (om de jurisprudentie te kennen) de overlevering.

With regards to the rest of the conditions for the judge, their proofs were discussed in the section about the conditions of the Khalifah. Similarly the evidence for the condition that they be a faqih (to know jurisprudence) is the narration.

. "القضاة ثلاثة" .

. "القضاة ثلاثة" .

“The judges are of three kinds” until he said. .» وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَ هُوَ فِي النَّارِ « .

“The judges are of three kinds” until he said. .» وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَ هُوَ فِي النَّارِ « .

“en een man die de mensen oordeelt in onwetendheid, zal in het vuur van de hel zijn” (overgeleverd in de Sunan en authentiek verklaard door Al-Hakim van Buraydah).

“and a man who passess judgement on the people in ignorance will be in hellfire” (reported in the Sunan and authenticated by Al-Hakim from Buraydah).

Dit is voor de rechtspraak van Hisbah en de rechtspraak die de geschillen tussen de mensen oplost, waarbij het de rechter is toegestaan een vrouw te zijn. Wat betreft de rechter van de Rechtbank van Onrecht (Madhalim), dan is het een voorwaarde dat hij mannelijk is, net als de Hoogste Rechter, omdat zijn werk zowel het regeren als het rechtspreken is, aangezien hij over de heerser regeert en de sharia op hem toepast, en om die reden is het een voorwaarde dat hij mannelijk is, samen met de overige voorwaarden van de rechter, waarvan het zijn van een rechtsgeleerde (Faqih) er één is. Echter, daarnaast is het een voorwaarde dat hij een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) moet zijn, omdat hij als onderdeel van de onrechtvaardigheden (Madhalim) vereist kan worden om te onderzoeken of de heerser heeft geoordeeld met iets anders dan datgene wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, of met andere woorden, heeft geoordeeld met een wet die geen bewijs uit de sharia heeft, of om te onderzoeken of het bewijs dat hij gebruikte niet van toepassing is op de gebeurtenis. Dit type onrecht (Madhlamah) kan alleen worden behandeld door een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), aangezien als hij geen zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zou zijn, hij zou oordelen over iets waar hij weinig van weet of waar hij helemaal geen kennis over heeft, en dat is verboden en niet toegestaan. Daarom moet hij, naast de voorwaarden van de heerser en die van de rechter, ook een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zijn.

This is for the judiciary of Hisbah and the judiciary that resolves the disputes between the people, where it is permitted for the judge to be a woman. As for the judge of the Court of Injustices (Madhalim), it is a condition that he is male, like the Supreme Judge, because his work is both ruling and judging, since he rules upon the ruler, and implements the Shari’ah upon him, and for that reason it is a condition that he is male along with the rest of the conditions of the judge, of which being a Faqih is one. However, in addition to that, it is a condition that he should be a Mujtahid, because as part of the injustices (Madhalim) he may be required to look into whether the ruler has ruled by other than that which Allah (swt) has revealed, or in other words, has ruled by a law that has no Shari'ah evidence, or to look into whether the evidence he used does not apply to the event. This type of injustice (Madhlamah) can only be dealt with by a Mujtahid, since if he were not a Mujtahid, he would be judging on something he knows little about or has no knowledge about at all, and that is forbidden and not permitted. Therefore, in addition to the conditions of the ruler and those of the judge, he should also be a Mujtahid.