Niemand kan kalief zijn, tenzij de moslims hem benoemen, en niemand bezit de verplichte bevoegdheden van het leiderschap van de Staat, tenzij het contract met hem is gesloten volgens de sharia, zoals elk contract in de islam.

No one can be Khalifa unless the Muslims appoint him, and no one possesses the mandatory powers of the leadership of the State unless the contract with him has been concluded according tothe Shari’ah, like any contract in Islam.

Het bewijs is dat het kalifaat een contract is gebaseerd op tevredenheid en instemming, aangezien de realiteit ervan als contract betekent dat het niet wordt gesloten behalve door twee contracterende partijen, en daarom is niemand de kalief tenzij hij daartoe is aangesteld door degenen wiens instemming de afsluiting van het contract voltooit volgens de sharia. Dus als iemand zichzelf tot kalief aanstelt zonder de eed van degenen bij wie het kalifaat wordt gesloten, dan zou hij geen kalief zijn totdat zijn eed plaatsvindt met keuze en instemming van degenen bij wie de afsluiting van het contract plaatsvindt. Dus het feit dat het kalifaat een contract is, vereist de aanwezigheid van twee contracterende partijen, waarbij elk van hen de noodzakelijke sharia-kwalificaties bezit om met het contract te worden belast en het te voltooien.

The evidence is that the Khilafah is a contract upon satisfaction and consent, since its reality as a contract means it is not contracted except through two contracting parties, and, therefore, no one is the Khalifah unless he was appointed to it by those whose agreement completes the conclusion of the contract according to the Shari’ah. So if someone appoints himself Khalifah without the pledge from those whom the Khilafah is contracted through, then he would not be a Khalifah until his pledge occurs with choice and consent from those whom the conclusion of the contract takes place. So the fact that the Khilafah is a contract necessitates the presence of two contracting parties, with each of them having the necessary Shari’ah qualifications to be entrusted with the contract and conclude it.

Als een veroveraar opstaat en de macht met geweld overneemt, wordt hij daardoor geen kalief, zelfs niet als hij zichzelf uitroept tot kalief van de moslims, aangezien het kalifaat niet aan hem is overgedragen door de moslims. Als hij de eed van trouw aan de mensen met geweld en dwang heeft afgedwongen, wordt hij geen kalief, zelfs niet als de eed aan hem is gegeven, aangezien de eed die door dwang en geweld is gegeven niet wordt meegewogen, en het kalifaat er dus niet door kan worden aangegaan. Dit komt doordat een contract gebaseerd op vrije keuze en instemming niet kan worden voltooid door dwang en geweld, en het wordt daarom alleen aangegaan via een eed die met tevredenheid en instemming is gegeven. Echter, als deze veroveraar erin slaagt de mensen ervan te overtuigen dat het in het belang van de moslims is om hem de eed te geven, en dat de implementatie van de sharia volledig zou zijn door hem de eed te geven – en de mensen hiervan overtuigd en tevreden raken en hem op die basis uit eigen vrije keuze de eed van trouw hebben gegeven, dan wordt hij de kalief vanaf het moment dat de eed hem door de mensen vrijwillig is gegeven, ook al heeft hij de autoriteit door geweld en macht verkregen. Daarom is de voorwaarde het aangaan van de eed, en dit wordt alleen bereikt door instemming en vrije keuze, ongeacht of degene die dit bereikte de heerser en leider was, of niet.

If a conqueror came about and took the ruling by force he does not become a Khalifah by that, even if he announces himself as Khalifah of the Muslims, since the Khilafah was not contracted to him by the Muslims. If he took the pledge of allegiance from the people by force and compulsion, he does not become the Khalifah even if he was given the pledge, since the pledge given through compulsion and force is not considered, and so the Khilafah cannot be contracted by it. This is because a contract of choice and consent cannot be completed through compulsion and force, and so it is not contracted except through a pledge given with satisfaction and consent. However, if this conqueror managed to convince the people that it was in the benefit of the Muslims to give him the pledge, and that the implementation of the Shari’ah would be complete through giving the pledge to him – and so the people became convinced and satisfied with that and gave him the pledge of allegiance on that basis with their own choice, then he would become the Khalifah from the moment that he was given that pledge by the people freely even though he took the authority through force and power. Therefore, the condition is the contracting of the pledge, and this is only reached through consent and choice, irrespective of whether the one who reached it was the ruler and leader, or wasn’t.