Artikel 190

Artikel 190 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Niet-politieke verdragen zijn de overeenkomsten die de wijze van de relatie tussen de twee staten specificeren met betrekking tot een bepaald onderwerp tussen hen beiden, zoals financiële, economische, commerciële, industriële en culturele relaties, en alles wat daarop lijkt; deze worden in het licht van de sharia beschouwd naar hun onderwerp, en de sharia-regels die verbonden zijn aan dat onderwerp zijn van toepassing. Daarom zijn economische verdragen toegestaan, aangezien de regels met betrekking tot verhuur en internationale handel van toepassing zijn, en commerciële verdragen zijn ook toegestaan, aangezien de regels met betrekking tot verkoop en internationale handel van toepassing zijn, en financiële verdragen zijn toegestaan, aangezien de regels van uitwisseling van toepassing zijn, en culturele verdragen zijn toegestaan aangezien de regels met betrekking tot onderwijs en het onderwijzen van toepassing zijn vanuit het oogpunt van wetenschappelijk materiaal, en vanuit het oogpunt van bepaalde en speculatieve resultaten die voortvloeien uit het leren en het onderwijzen daarvan.

Non-political treaties are the agreements which specify the manner of the relationship between the two States with respect to a particular issue between the two of them such as financial, economic, commercial, industrial and cultural relationships, and anything else similar, and so these are considered in the light of the Shari’ah according to their subject, and the Shari’ah rules connected to that subject are applicable. That is why economic treaties are permitted, since the rules regarding renting and international commerce are applicable, and commercial treaties are also permitted, since the rules regarding selling and international commerce are applicable, and financial treaties are permitted, since the rules of exchange apply, and cultural treaties are permitted since the rules regarding education and teaching apply from the angle of scientific material, and from the angle of definite and speculative results which are produced by learning and teaching them.

“Je zult een veilige vrede sluiten met de Byzantijnen, en je zult vechten” en het verdrag tussen de moslims en de ongelovigen is alleen wanneer zij de hoofdelijke belasting (Jizyah) accepteren en onder het gezag van de moslims treden, aangezien de Islam de moslims heeft bevolen om de ongelovigen met wie zij vechten de keuze te geven tussen drie zaken: de Islam, de hoofdelijke belasting (Jizyah) of oorlog. Als het verdrag werd gesloten en zij waren ongelovigen, dan kon dit niet gebeuren behalve in de situatie waarin zij de hoofdelijke belasting (Jizyah) betaalden en onder de Islamitische vlag vielen. Daarom is zijn woorden: “je zult een verdrag sluiten” een indicatie dat zij onder de vlag van de moslims stonden, en dus zouden zij op dat moment individuen zijn, en dit wordt ondersteund door wat er met de Romeinen is gebeurd. De moslims vochten en versloegen hen, en bezetten hun landen, en de Romeinen vochten met de moslims als individuen, maar de Romeinse Staat vocht niet zij aan zij met de Islamitische Staat tegen een andere vijand achter hen. Dit bevestigt dat met de overlevering individuele Romeinen worden bedoeld, en niet als een Staat, en het is verplicht om dit op deze manier te interpreteren om te verzoenen en alle bewijzen te gebruiken – zoals goed bekend is in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), waarbij het gebruik van beide bewijzen beter is dan het ongeldig maken van één ervan, en er is geen beroep op het afwegen van de bewijzen tenzij verzoening niet mogelijk is. Dienovereenkomstend is het duidelijk dat er geen bewijs is dat het zoeken van hulp aan de polytheïsten als een Staat toestaat; integendeel, de bewijzen zijn expliciet tegen dat zonder enige beperking.

“You will make a secure peace with the Byzantines, and you will fight” and the treaty between the Muslims and disbelievers is only when they accept the Jizya and to enter under the rule of the Muslims, since Islam ordered the Muslims to give the disbelievers they fight the choice between three: Islam, Jizya or war. If the treaty occurred and they were disbelievers, this could not happen except in the situation they were paying Jizya and their falling under the Islamic flag. So, therefore, his words: “you will make a treaty” is an indication that they were under the flag of the Muslims, and so they would be individuals at that time, and this is supported by what happened with the Romans. The Muslims fought and defeated them, and occupied their lands, and the Romans fought with the Muslims as individuals, but the Roman State did not fight alongside the Islamic State against another enemy behind them. This confirms that what is meant by the narration is individual Romans, and not as a State, and it is obligatory to interpret it in this way in order to reconcile and use all of the evidences – as is well known in Usul Al-Fiqh, using the two evidences is better than voiding one of them, and there is no recourse to weighing the evidences unless reconciling them is not possible. Accordingly it is clear that there is no evidence which permits seeking the help of the polytheists as a State; rather the evidences are explicit against that without any restriction.