De kalief neemt specifieke sharia-regels aan die hij zal uitvoeren als een grondwet en wetten. Als hij een sharia-regel aanneemt, wordt deze regel alleen de sharia-regel waar naar gehandeld moet worden, en wordt het een bindende wet die elke burger openlijk en privé moet gehoorzamen.

The Khalifah adopts specific Shari’ah rules which he will enact as a constitution and laws. If he adopts a Shari’ah rule, this rule alone becomes the Shari’ah rule that must be acted upon and it becomes a binding law that every citizen must obey openly and privately.

Het bewijs voor dit artikel is afgeleid van de consensus (Ijma’) van de Metgezellen dat de kalief het recht voorbehouden om specifieke sharia-regels aan te nemen. Het is op dezelfde wijze vastgesteld dat het verplicht is om te handelen naar de regels die door de kalief zijn aangenomen. Het is de moslim niet toegestaan om te handelen naar enige regel anders dan wat de kalief heeft aangenomen wat betreft regels, zelfs als deze regels sharia-regels waren die waren aangenomen door een van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen). Dit is omdat de regel van Allah die daadwerkelijk bindend wordt voor alle moslims, datgene is wat de kalief aanneemt. De rechtgeleide Khulafaa’ gingen op deze wijze te werk; zij namen een reeks specifieke regels aan en bevalen de uitvoering ervan. Zo handelden de moslims, met alle Metgezellen onder hen, naar deze regels en lieten zij hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) varen. Bijvoorbeeld, Abu Bakr (ra) nam in de zaak van echtscheiding een regel aan die bepaalde dat een drievoudige echtscheiding als één echtscheiding zou worden beschouwd als deze in één zitting werd uitgesproken. Hij nam ook in de zaak van de verdeling van rijkdom onder de moslims een regel aan die bepaalde dat rijkdom gelijkmatig onder de moslims verdeeld moest worden, ongeacht anciënniteit in de islam of iets anders. De moslims volgden hem hierin, evenals de rechters en de Walis (gouverneurs) die de regels uitvoerden die hij had aangenomen. Toen Umar (ra) aantrad, nam hij andere meningen aan die verschilden van die van Abu Bakr (ra) in dezelfde twee zaken; hij voerde de regel in die bepaalde dat een drievoudige echtscheiding als drie wordt beschouwd, en hij verdeelde de rijkdom onder de moslims op basis van hun anciënniteit in de islam en op basis van hun behoeften, in plaats van gelijkmatig te verdelen. De moslims volgden hem hierin naar behoren en de rechters en de gouverneurs voerden de regels uit die hij had aangenomen. Vervolgens voerde Umar (ra) een regel in die bepaalde dat het land dat in oorlog werd veroverd een buit is voor de staatskas (Bayt al-Mal) en niet voor de strijders, en dat het land in handen van de eigenaren moet blijven en niet verdeeld mag worden onder de strijders of onder de moslims. De gouverneurs en de rechters hielden zich hier keurig aan en voerden de regel die hij had ingevoerd uit.

The evidence of this Article is derived from the Ijma’ (General Consensus) of the Companions that the Khalifah reserves the right to adopt specific Shari’ah rules. It has also been established in the same manner that it is obligatory to act upon the rules adopted by the Khalifah. The Muslim is not permitted to act upon any rule other than what the Khalifah has adopted in terms of rules even if these rules were Shari’ah rules adopted by one of the Mujtahideen (scholars of Islam). This is so because the rule of Allah that becomes duly binding upon all the Muslims is what the Khalifah adopts. The rightly guided Khulafaa’ proceeded in this manner; they adopted a host of specific rules and ordered their implementation. Thus the Muslims, with all of the Companions amongst them, used to act upon these rules and to abandon their own Ijtihad (Islamic opinion derived from the Islamic evidences). For instance, Abu Bakr (ra) adopted in the matter of divorce a rule stipulating that the triple divorce would be considered as one divorce if it were pronounced in one sitting. He also adopted in the matter of distributing the wealth upon the Muslims a rule stipulating that wealth should be distributed equally amongst the Muslims, regardless of seniority in Islam or anything else. The Muslims followed him in this as well as the judges and the Walis (governors) implemented the rules that he had adopted. When Umar (ra) took office, he adopted other opinions different to those of Abu Bakr (ra) in the same two matters; he imposed the rule stipulating that the triple divorce is considered as three and he also distributed the wealth among the Muslims according to their seniority in Islam and according to their needs rather than distributing equally. The Muslims duly followed him in this and the judges and the governors implemented the rules he had adopted. Then, Umar (ra) adopted a rule stipulating that the land conquered in war is a spoil for Bayt Al-Mal (the State’s treasury), not for the fighters, and that the land should remain with its owners and should not be divided among the fighters or among the Muslims. The governors and the judges duly complied and implemented the rule that he had adopted.

Het was op deze wijze dat alle rechtgeleide Khulafaa’ te werk gingen met betrekking tot het overnemen van meningen, waarbij zij mensen bevalen hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en de regels waarop zij hadden gehandeld op te geven, en in plaats daarvan vast te houden aan datgene wat de kalief had overgenomen. Zo werd de consensus (Ijma’) van de Metgezellen gevestigd op twee zaken; de eerste is het recht van overname en de tweede is de verplichting om te handelen naar wat de kalief overneemt. Beroemde sharia-principes werden afgeleid op basis van deze consensus (Ijma’) van de Metgezellen. Dit zijn: “De Sultan behoudt zich het recht voor om evenveel uitspraken te doen als er problemen ontstaan”, “Het bevel van de imam lost de onenigheid op” en “Het bevel van de imam is bindend”.

It was in this manner that all of the rightly guided Khulafaa’ proceeded with respect to adoption of opinions, ordering people to abandon their Ijtihad and the rules which they had acted upon, and instead adhere to that which the Khalifah had adopted. So the Ijma’ of the Companions was established on two matters; the first is the right of adoption and the second is the obligation of acting upon what the Khalifah adopts. Famous Shari’ah principles were derived based on this Ijmaa’ of the Companions. These are: “The Sultan reserves the right to effect as many judgements as the problems which arise”, “The order of the Imam resolves the disagreement” and “The order of the Imam is binding”.

Het bewijs voor het aannemen van één islamitische mening is het feit dat er verschillende islamitische meningen bestaan met betrekking tot één enkel onderwerp; daarom is het noodzakelijk om een specifieke islamitische mening aan te nemen om te kunnen handelen naar de regel van de sharia in een bepaald onderwerp. Dit komt doordat de regels van de sharia, die de aanspraak van de Wetgever met betrekking tot de handelingen van de aanbidders vertegenwoordigen, zijn gekomen in de Koran en in de overleveringen, en velen hiervan kunnen een aantal mogelijke betekenissen hebben volgens de Arabische taal en volgens de sharia. Om die reden is het natuurlijk en onvermijdelijk dat mensen verschillen in hun begrip van de aanspraak van de Wetgever en dat dit verschil in begrip het niveau van onenigheid en tegenstrijdigheid in de bedoelde betekenis bereikt. Het is dus onvermijdelijk dat er verschillende en tegenstrijdige opvattingen zijn over hetzelfde onderwerp. Hierdoor kunnen er een groot aantal verschillende en tegenstrijdige meningen bestaan over een enkel onderwerp. Dus toen de Boodschapper van Allah ﷺ zei tijdens de slag van Ahzab:

The evidence for adopting one Islamic opinion is the fact that there are different Islamic opinions regarding one single matter; hence, in order to act upon the Shari’ah rule in any matter it is imperative to adopt a specific Islamic opinion for it. This is so because the Shari’ah rules, which represent the address of the Legislator related to the actions of the worshippers, have come in the Quran and in the narrations, and many of these can have a number of possible meanings according to the Arabic language and according to Shari’ah. For that reason, it is natural and inevitable that people differ in their understanding of the address of the Legislator and that this difference in understanding reaches the level of disparity and contradiction in the intended meaning. Thus, it is inevitable to have different and contradictory understandings of the same matter. Because of this, there could be a host of different and contradictory opinions in a single matter. So when the Messenger of Allah (pbuh) said at the battle of Ahzab:

.» لاَ يُصَلِّيَنَّ أَحَدٌ الْعَصْرَ إِلاَّ فِي بَنِي قُ رَيْظَة «.

.» لاَ يُصَلِّيَنَّ أَحَدٌ الْعَصْرَ إِلاَّ فِي بَنِي قُ رَيْظَة «.

“Niemand mag de ‘Asr-gebed verrichten behalve bij Bani Quraythah” (opgeleverd door Al-Bukhari via Ibn Umar); sommigen begrepen dat hij aanspoorde tot haast, en dus baden zij terwijl zij onderweg waren naar Bani Quraythah, terwijl anderen begrepen dat hij hen letterlijk had bevolen de ‘Asr-gebed in Bani Quraythah te verrichten; daarom stelden zij het gebed van de ‘Asr uit totdat zij hun bestemming hadden bereikt. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ hiervan hoorde, keurde hij beide interpretaties goed, en er zijn vele verzen en overleveringen die hierop lijken.

“None should pray ‘Asr but at Bani Quraythah” (recorded by Al-Bukhari through Ibn Umar), some understood that he was urging haste and so they prayed on their way to Bani Quraythah, while others understood that he had literally ordered them to pray ‘Asr in Bani Quraythah; therefore, they delayed praying ‘Asr until they reached their destination. When the Messenger of Allah (pbuh) heard of this, he approved both understandings, and there are many verses and narrations similar to this.

De meningsverschillen in individuele zaken maken het voor de moslims noodzakelijk om één mening uit deze verschillende meningen te adopteren, aangezien zij allemaal sharia-regels zijn en de regel van Allah (SWT) in één enkele zaak met betrekking tot één persoon niet meervoudig is. Daarom is het essentieel om één enkele regel uit de sharia te kiezen om naar te handelen. Bijgevolg is de adoptie van een specifieke sharia-regel door de moslim noodzakelijk en onvermijdelijk wanneer hij of zij de handeling onderneemt, aangezien het ondernemen van de handeling de moslim verplicht om deze te voltooien volgens de sharia-regel. De verplichting om volgens de sharia-regel te handelen, of dit nu verplicht (Fard), aanbevolen (Mandub), verboden (Haram), afgeraden (Makruh) of toegestaan (Mubah) was, maakt het voor de moslim noodzakelijk om een specifieke sharia-regel te adopteren. Daarom is het verplicht voor elke moslim om een specifieke sharia-regel te adopteren bij het nemen van regels voor handelingen, ongeacht of hij of zij een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) of een Muqallid (iemand die de mening van een geleerde in een kwestie volgt in plaats van deze zelf af te leiden) was, of dat zij de kalief of iemand anders dan de kalief waren.

The difference of opinion in single matters makes it incumbent upon the Muslims to adopt one opinion from these various opinions since all of them are Shari’ah rules and the rule of Allah (swt) in one single matter regarding one person is not multiple. Therefore, it is imperative to choose one single rule from the Shari’ah in order to act upon. Hence, the Muslim’s adoption of a specific Shari’ah rule is necessary and inevitable when he or she undertakes the action since undertaking the action obliges the Muslim to accomplish it according to the Shari’ah rule. The obligation of acting according to the Shari’ah rule, whether this was a Fard (obligatory), Mandub (recommended), Haram (forbidden), Makruh (despised) or Mubah (permitted) makes it incumbent upon the Muslim to adopt a specific Shari’ah rule. Therefore, it is obligatory upon every Muslim to adopt a specific Shari’ah rule when taking rules for actions, irrespective of whether he or she was a Mujtahid or a Muqallid (someone who follows the opinion of a scholar in an issue rather than deriving it themselves) or whether they were the Khalifah or other than the Khalifah.

Met betrekking tot de kalief is het voor hem noodzakelijk om een reeks specifieke regels te hanteren waaraan hij de uitvoering van de aangelegenheden van de mensen toevertrouwt. Daarom is het voor hem noodzakelijk om bepaalde regels te hanteren die van algemene aard zijn voor alle moslims wat betreft zaken van bestuur en gezag, zoals armenbelasting (Zakah), heffingen, grondbelasting (Kharaj), buitenlandse betrekkingen en alles wat verband houdt met de eenheid van de Staat en het bestuur.

With respect to the Khalifah, it is imperative for him to adopt a host of specific rules according to which he assumes the management of peoples’ affairs. Hence, it is necessary for him to adopt certain rules pertaining to what is of a general nature to all the Muslims in terms of matters of government and authority such as Zakat, levies, Kharaj (land tax), foreign relations and everything that is related to the unity of the State and ruling.

Zijn toepassing van de regels is echter onderhevig aan onderzoek. Indien het beheer van de zaken van de mensen door de kalief onderhevig zou zijn aan het adopteren van specifieke islamitische regels, dan zou de toepassing in dat geval verplicht zijn voor de kalief. Dit zou in overeenstemming zijn met het sharia-principe dat stelt: “Dat, waarvoor de verplichting niet kan worden vervuld, op zichzelf een verplichting is”, zoals het sluiten van verdragen. Echter, indien de kalief de zaken van de mensen in een specifieke kwestie kan beheren volgens de islamitische sharia-regels zonder dat hij zich moet beroepen op de toepassing van een specifieke regel in deze kwestie, dan zou de toepassing in dat geval voor hem toegestaan zijn in plaats van verplicht, zoals Nisab Al-Shahadah (het minimum aantal getuigen in een getuigenis). In dit geval is het hem toegestaan om wel of niet toe te passen, want in essentie is de toepassing toegestaan en niet verplicht; dit is omdat de consensus (Ijma’) van de Metgezellen is dat de imam kan toepassen en er is geen consensus (Ijma’) dat de imam moet toepassen. Daarom is de toepassing zelf toelaatbaar en wordt het niet verplicht, tenzij het verplichte beheer van de zaken van de mensen niet kan worden vervuld behalve door toepassing. In een dergelijk geval wordt het dan verplicht, zodat de plicht vervuld kan worden.

However, his adoption of the rules is subject to scrutiny. If the Khalifah’s managing of the people’s affairs were subject to adopting specific Islamic rules, then in this case the adoption would be obligatory upon the Khalifah. This would be in concordance with the Shari’ah principle stipulating that: “That, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation”, such as the signing of treaties. However, if the Khalifah could manage peoples’ affairs in a specific matter according to the Islamic Shari’ah rules without having to resort to the adoption of a specific rule in this matter, then in this case the adoption would be permitted for him rather than an obligation, such as Nisab Al-Shahadah (the minimum number of witnesses in a testimony). In this case, it is permitted for him to adopt or not to adopt, for in essence the adoption is permitted and not obligatory; this is so because the Ijma’ of the Companions is that the Imam can adopt and there is no Ijma’ that the Imam must adopt. Therefore, the adoption itself is permissible and it does not become obligatory unless the obligatory management of peoples’ affairs cannot be accomplished except through adoption. In such a case it then becomes obligatory so that the duty could be accomplished.