Artikel 141

De Staat is toegestaan om een deel van het dode land en elk deel van publiek eigendom te beschermen voor elk algemeen belang.

The State is allowed to protect some of the dead land and any part of public property for any public interest.

Het bewijs is de overlevering dat de Profeet ﷺ zei:

The evidence is the report that the Prophet said:

.» لا حَِِى إِلاَّ للهِ وَلِرَسُولِهِ « .

“Er is geen Hima (voor het laten grazen van de dieren van armenbelasting (Zakah)) behalve voor Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ,” overgeleverd door Al-Bukhari van Al-Sa’ab Bin Jathama. De bescherming houdt in dat men iets beschermt dat voor de algemene moslims was, om de mensen vervolgens ervan te weren en het voor zichzelf in beslag te nemen, en daarom verbood de Boodschapper ﷺ dat, of met andere woorden, hij verbood het. Daarom is het voor niemand toegestaan om dit te doen, inclusief de kalief voor zichzelf, omdat hij niet mag toestaan wat Allah (SWT) heeft verboden. Vanuit dit begrip is het voor de Staat verboden om het eigendom van iets dat deel uitmaakt van publiek eigendom aan iemand te geven, wat ertoe zou leiden dat anderen het niet meer kunnen gebruiken. Wat de Staat zelf betreft, met andere woorden, de kalief, het is hem toegestaan om iets van dood land en publiek eigendom in te nemen ten behoeve van de belangen van de moslims, en niet voor zijn eigen belang, en het bewijs hiervoor is wat is overgeleverd van Ibn Umar, die zei:

“There is no Hima (for grazing the animals of Zakah) except for Allah (swt) and His Messenger (pbuh).” reported by Al-Bukhari from Al-Sa’ab Bin Jathama, and the protection is to protect something that was for the general Muslims which then prevents the people from it, and to take it for themselves and so the Messenger (pbuh) prohibited that, or in other words, he forbade it. Therefore, it is not permitted for any person to do it including the Khalifah for himself, because he cannot permit what Allah (swt) forbade. From this understanding, it is prohibited for the State to give ownership to someone for anything that is part of public property, which would lead to the prevention of others benefiting from it. As for the State itself, in other words, the Khalifah, it is permitted for him to take something from the dead land and public property for the sake of the interests of the Muslims, and not his own, and the evidence for this is what was reported from Ibn Umar who said:

. » النَّقِيعَ لخَِيْلِ الْمُسْلِمِيَ حََِى النَّ بِ « .

“De Profeet ﷺ beschermde (maakte het Hima) Al-Naqi’ voor de paarden van de moslims.” (gerapporteerd door Ibn Hibban), en Al-Naqi’ is de plaats waar het water zich verzamelt en er daarom veel planten zijn vanwege het water; met andere woorden, het is een vruchtbare plek voor begrazing. En het is overgeleverd van Abu ‘Ubayd van Amir b. ‘Abd Allah (swt) b. Al-Zubayr, ik beschouw het als zijnde van zijn vader, die zei:

“The Prophet protected (made it Hima) Al-Naqi’ for Muslims’ horses.” (reported by Ibn Hibban), and Al-Naqi’ is the place where the water settles and so there are a lot of plants due to the water; in other words, it is a fertile place for grazing. And it is reported from Abu ‘Ubayd from Amir b. ‘Abd Allah (swt) b. Al-Zubayr, I consider it to be from his father, who said:

. أَتَى أَعْرَابِِ عُمَرَ فَقَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِيَ، بِلادُنَا قَاتَلْنَا عَ لَيْهَا فِي الجَّاهِلِيَّةِ، وَأَسْلَمْنَا « عَلَيْهَا فِي الإِسْلاَمِ، عَلامَ تََْمِيهَا؟ قَالَ: فَأَطْرَقَ عُمَرُ، وَجَعَلَ ينَْفُخُ وَيفَْتُلُ شَارِبَهُ، وَكَانَ إِذَا كرِبَهُ أَمْرٌ فَتَلَ شَارِبَهُ وَنفََخَ، فَلَمَّا رَأَى الأَعْرَا بِ مَا بِهِ جَعَ لَ يرَُدِّدُ ذَلِكَ عَلَيْهِ، فَقَالَ عُمَرُ: الْمَالُ مَالُ اللهِ، وَالْعِبَادُ عِبَادُ اللهِ، واللهِ لَوْلاَ مَا أَحِِْلُ عَلَيْهِ فِي سَبِيلِ اللهِ مَا حََِيْتُ مِنَ الأَرْضِ شِبْْاً فِي » شِبٍْْ .

“Een Bedoeïen kwam naar Omar en zei: O leider (Ameer) van de gelovigen, wij vochten op ons land in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), en wij zijn moslims geworden terwijl het nog steeds in ons bezit is – waarom bescherm je het (maak je er een Hima van)? Umar boog zijn hoofd, blies en draaide aan zijn snor – hij deed dit wanneer hij in nood was – dus toen de Bedoeïen zag wat hij deed, herhaalde hij wat hij zei opnieuw. Toen zei Umar: Het bezit is het bezit van Allah (SWT), en de slaven zijn van Allah (SWT); ik zweer bij Allah (SWT) – als ik daar niet voor belast was in de zaak van Allah (SWT), zou ik dan niet een handbreedte land hebben beschermd (een Hima hebben gemaakt).” De overlevering is expliciet over de toelaatbaarheid van bescherming door de Staat; met andere woorden, het is de Staat toegestaan om iets specifieks te doen met wat onder publiek eigendom valt, zoals de graasgebieden, om de belangen van de moslims te vervullen, en de metgezellen deden hetzelfde na de Boodschapper ﷺ, en zo is het een normale praktijk geworden voor elke kalief.

“A Bedouin came to Omar and said: O Amir of the believers, we fought on our land in Jahiliyyah, and we became Muslims while it is still under our possession, – Why are you protecting it (make it Hima)? Umar bowed his head, blew and twisted his moustache – would do so when distressed – so when the Bedouin saw what he was doing, he repeated what he said again. Then Umar said: The property is Allah (swt)’s property, and the slaves are Allah (swt)’s; I swear by Allah (swt)- had I not been charged with that in the cause of Allah (swt), would I not have protected (made Hima) a hand-span of land”. The narration is explicit in the permissibility of the State protecting; in other words, it is permitted for the State to do something specific with what falls under public property such as the grazing pastures in order to fulfil the interests of the Muslims, and the companions after the Messenger (pbuh) used to do the same, and so it has become a normal practice for every Khalifah.