De gebieden die door de Staat worden geregeerd, zijn verdeeld in eenheden, waarbij elke eenheid een Wilayah (provincie) wordt genoemd. Elke provincie (Wilayah) is verdeeld in eenheden en elke eenheid wordt een ’Imalah (district) genoemd. Degene die de provincie (Wilayah) bestuurt, wordt de Wali (gouverneur) of Ameer (leider) genoemd, en degene die de ’Imalah bestuurt, wordt de ’Aamil (werker) of Hakim (heerser) genoemd.

The lands which are ruled by the State are divided into units, where each unit is called a Wilayah (province). Each province is divided into units and each unit is called an ’Imalah (district). The one who governs the province is called the Wali (governor) or Amir and the one who governs the ’Imalah is called the ’Aamil (worker) or Hakim (ruler).

De gouverneurs zijn heersers, aangezien het gouverneurschap heerschappij is; het wordt vermeld in het Al-Muhit woordenboek: “En om iets te besturen en daarover gouverneurschap (Wilayah) en voogdij (Wilayah) te hebben, of het is de wortel en wilayah is het plan, het leiderschap en de autoriteit”, en het vereist machtiging door de kalief of degene aan wie hij de machtiging heeft gedelegeerd, en dus wordt de gouverneur niet benoemd behalve door de kalief. De oorsprong van het gouverneurschap of leiderschap, met andere woorden, in de gouverneurs en leiders, is de handeling van de Boodschapper ﷺ. Het is bevestigd dat hij gouverneurs over gebieden aanstelde en hen het recht gaf om over de regio's te heersen. Hij stelde Mu’adh Bin Jabal aan over Al-Jund, Ziyad Bin Labid over Hadramout en Abu Musa Al-Ash’ari over Zabid en ’Aden. De gouverneur is de vertegenwoordiger van de kalief en hij onderneemt alle handelingen waarin hij de kalief vertegenwoordigt, overeenkomstig wat hem is gedelegeerd. Het gouverneurschap heeft geen specifieke grens volgens de sharia, dus iedereen die namens de kalief handelt in enige handeling van het regeren, wordt beschouwd als een gouverneur in die handeling, overeenkomstig de woorden die de kalief tijdens zijn benoeming heeft gespecificeerd. Echter, het gouverneurschap van de landen of het leiderschap is over een gedefinieerd gebied, aangezien de Boodschapper ﷺ gewoonlijk het gebied definieerde waarover hij gouverneur zou zijn of de machtiging voor het leiderschap aan de leider verleende. Dit gouverneurschap is van twee soorten - algemeen of specifiek; algemeen omvat alle kwesties van het regeren binnen het gouverneurschap, en op deze wijze bevoegd zijn betekent dat de kalief hem het leiderschap van de stad of regio van de provincie (Wilayah) over al haar mensen delegeert, en het afhandelen van de kwesties in al zijn handelingen, en dus heeft hij een algemene controle. Wat betreft het specifieke leiderschap, dit is wanneer het leiderschap van de leider beperkt is tot het beheer van het leger, het besturen van de onderdanen, de bescherming van de grenzen en de verdediging van de heilige plaatsen in die regio of stad. Hij kan zich niet bemoeien met de rechtspraak en de inning van belastingen.

The governors are rulers since the governorship is ruling; it is mentioned in the Al-Muhit dictionary: “And to govern something and upon it governorship (Wilayah) and guardianship (Wilayah), or it is the root and wilayah is the plan and leadership and authority”, and requires empowerment by the Khalifah or one whom he delegated to empower and so the governor is not appointed except by the Khalifah. The origin of governorship or leadership, in other words, in the governors and leaders, is the action of the Messenger (pbuh) . It is confirmed that he appointed governors over lands, and gave them the right to rule over the regions. He appointed Mu’adh Bin Jabal over Al-Jund, Ziyad Bin Labid over Hadramout and Abu Musa Al-Ash’ari over Zabid and ’Aden. The governor is the representative of the Khalifah and he undertakes whatever actions he represents the Khalifah in according to what he has been delegated. The governorship does not have a specific limit according to the Shari’ah so everyone who acts on behalf of the Khalifah in any action of ruling is considered to be a governor in that action according to the words which the Khalifah specified during his appointment. However, the governorship of the lands or the leadership is over a defined area, since the Messenger (pbuh) used to define the area which he would be a governor over or empower the leadership for the leader. This governorship is of two types - general or specific; general encompasses all of the issues of ruling in the governorship and being empowered in this manner means that the Khalifah delegates to him the leadership of the city or region of the governorship over all of its people, and the handling of the issues in all of his actions, and so he has a general control. As for the specific leadership, this is when the leader’s leadership is limited to the management of the Army, governing of the subjects, protection of the borders and defence of the sanctities in that region or city. He cannot interfere with the judiciary and the collection of taxes.

De Boodschapper ﷺ stelde algemene gouverneurs aan, zoals de aanstelling van Amr b. Hazm over Yemen. Hij stelde ook specifieke gouverneurs aan, zoals de aanstelling van ’Ali Bin Abi Talib (vrede zij met hem) over de rechters in Yemen. De kaliefen na hem gingen op dezelfde wijze verder, en zo stelden zij algemene gouverneurs aan, zoals Umar Bin Al-Khattab (vrede zij met hem) die Mu’awiyah Bin Abi Sufyan aanstelde voor een algemeen bestuur. Zij stelden ook specifieke gouverneurs aan, zoals toen ’Ali Bin Abi Talib (vrede zij met hem) ’Abdullah Bin ’Abbas aanstelde over Basra in alles behalve de financiën, en Ziyaad aanstelde over de financiën.

The Messenger (pbuh) appointed general governorships, such as the appointment of Amr b. Hazm over Yemen. He also appointed specific governorships, such as the appointment of ’Ali Bin Abi Talib (ra) over the judges in Yemen. The Khulafaa’ after him continued in the same manner, and so they used to appoint general governorships such as Umar Bin Al-Khattab (ra) appointing Mu’awiyah Bin Abi Sufyan to a general governorship. They would also appoint specific governorships, such when ’Ali Bin Abi Talib (ra) appointed ’Abdullah Bin ’Abbas over Basra in everything other than the finances and appointed Ziyaad over the finances.

Het bestuur in de eerste tijdperken bestond uit twee soorten: het bestuur over het gebed en het bestuur over de grondbelastingen. Dienovereenkomstig gebruiken zij in de geschiedenisboeken twee uitdrukkingen wanneer zij spreken over het bestuur van de leiders: de eerste zij het leiderschap over het gebed en de tweede zij het leiderschap over het gebed en de grondbelastingen. Met andere woorden, de leider kon ofwel een leider zijn van het gebed en de grondbelastingen, ofwel de leider van het gebed alleen. De betekenis van het woord gebed in het bestuur of leiderschap is niet dat hij enkel de imam van de mensen was in hun gebed; de betekenis was eerder het bestuur over hen in al hun zaken, met uitzondering van de financiën. Dus het woord gebed betekende het bestuur met uitzondering van het innen van de belastingen.

The governorship in the first eras was of two types: governorship of the prayer and the governorship of the land taxes. Accordingly, in the history books they use two expressions when talking about the governorship of the leaders: the first being the leadership over the prayer and the second being the leadership over the prayer and the land taxes. In other words, the leader could either be a leader of the prayer and the land taxes or the leader of the prayer alone. The meaning of the word prayer in the governorship or leadership is not that he was the Imam of the people in their prayer alone; rather its meaning was the governorship over them in all of their affairs except the finances. So the word prayer meant the ruling with the exception of the collection of the taxes.

Als de gouverneur zowel over het gebed als over de landbelastingen ging, dan was zijn bestuur algemeen, en als het beperkt was tot het gebed of tot de landbelastingen, dan was zijn bestuur specifiek. In elk geval keert dit terug naar de regelingen van de kalief in het specifieke bestuur, zodat hij dit specifiek kan maken voor de landbelastingen, of de rechtspraak, of het specifiek kan maken voor alles behalve de financiën, de rechtspraak en het leger; hij doet wat hij goed acht voor het bestuur van de Staat of het bestuur van de provincie. Dit is omdat de sharia geen specifieke taken aan de gouverneur heeft opgelegd, maar eerder het werk van de gouverneur of leider heeft beperkt tot het besturen en de autoriteit, en dat hij handelt namens de kalief en een leider is over een specifieke plaats, en dit is overeenkomstig wat de Boodschapper ﷺ deed.

If the governor was both over prayer and land taxes, his governorship was general, and if it was limited to the prayer or to the land taxes, then his governorship was specific. In every case, this returns back to the arrangements of the Khalifah in the specific governorship, so he can make it specific to the land taxes, or the judiciary, or to make it specific to everything other than the finances, judiciary and Army; he does whatever he thinks is good for the administration of the State or the administration of the province. This is since the Shari’ah did not limit specific work for the governor, but rather limited the work of the governor or leader to ruling and authority, and that he is acting on behalf of the Khalifah and is a leader over a specific place, and this is according to what the Messenger (pbuh) did.

Integendeel, de sharia gaf de kalief het recht om algemene en specifieke gouverneurs aan te stellen, op basis van wat hij ziet in de daden, en dat is duidelijk uit de handelingen van de Boodschapper ﷺ. Gebaseerd op het beperken van het leiderschap van de leider of het bestuur van de gouverneur tot een stad of regio door de Boodschapper ﷺ, werd artikel vijfentwintig opgesteld, die de staat verdeelde in provincies en districten.

Rather the Shari’ah gave the Khalifah the right to appoint general and specific governorships, according to what he sees from the actions, and that is apparent from the action of the Messenger (pbuh) . Built upon the limiting of the leadership of the leader or the governorship of the governor to a city or region by the Messenger (pbuh) , article fifty-two was drafted which divided the State into provinces and districts.