De Arabische taal is exclusief de taal van de Islam en het is de enige taal die door de Staat wordt gebruikt.

The Arabic language is exclusively the language of Islam and it is the only language used by the State.

Het bewijs voor dit Artikel is afgeleid van het feit dat hoewel alle mensen worden aangesproken door de Koran, zoals Allah (SWT) zegt.

The evidence of this Article is derived from the fact that although all people are addressed by the Quran as Allah (swt) says.

“En Wij hebben voor de mensen in deze Qur'an werkelijk van elke [soort] voorbeeld gevarieerd.” (TMQ 17:89).

“And We have certainly diversified for the people in this Qur'an from every [kind] of example.” (TMQ 17:89),.

“En Wij hebben de mensen in deze Qur'an werkelijk van elk soort voorbeeld gegeven.” (TMQ 30:58), Allah (SWT) heeft het echter in het Arabisch geopenbaard en er een Arabische Qur'an van gemaakt. Allah (SWT) zegt:

“And We have certainly presented to the people in this Qur'an from every [kind of] example.” (TMQ 30:58), Allah (swt) has however revealed it in Arabic and made it an Arabic Quran. Allah (swt) says:

"Een Arabische Koran" (TMQ 12:2) en Allah (SWT) zegt ook:

"An Arabic Quran" (TMQ 12:2) and Allah (swt) also says:

"In een duidelijke Arabische taal" (TMQ 26:195). Daarom is de Arabische taal de enige taal van de Islam, omdat het de enige taal van de Koran is en omdat de Koran het wonder (Al-Mu’jizah) is van de Boodschapper van Allah ﷺ. Het wonder van de Koran ligt in de uitdrukking van de Koran met deze Arabische bewoording; met andere woorden, met de Arabische bewoording en stijl. Hoewel het wonder onlosmakelijk in zowel de bewoording als de betekenis te vinden is, is met het wonder in betekenis niet bedoeld het wonder van wat de Koran heeft gebracht wat betreft betekenissen en onderwerpen, aangezien de profetische traditie (Sunnah) deze betekenissen en onderwerpen heeft uitgedrukt en het toch niet als een wonder wordt beschouwd. Het wonder in betekenis wordt vastgesteld door het feit dat de betekenis zelf wordt uitgedrukt door deze bewoording en deze stijl. Daarom is het uitdrukken van een dergelijke betekenis in een dergelijke bewoording en in een dergelijke stijl miraculeus. Het wonder ligt dus in de Arabische bewoording die de betekenis uitdrukt met de Arabische stijl. Met andere woorden, de uitspraak van Allah (SWT):

"In a clear Arabic language" (TMQ 26:195). Therefore, the Arabic language is the sole language of Islam because it is the sole language of the Quran and because the Quran is the miracle (Al-Mu’jizah) of the Messenger of Allah (pbuh) . The miracle of the Quran lies in the Quran’s expression with this Arabic wording; in other words, with the Arabic wording and style. Although the miracle is found in both the wording and the meaning inseparably, what is meant by its miracle in meaning is not the miracle of what the Quran has brought in terms of meanings and topics for the Sunnah has expressed these meanings and topics and yet it is not considered a miracle. The miracle in meaning is established through the fact that the meaning is itself expressed by this wording and this style. Hence, expressing such a meaning in such a wording and in such a style is miraculous. Therefore, the miracle lies in the Arabic wording that expresses the meaning with the Arabic style. In other words, Allah’s (swt) saying:

“Als je vrees hebt voor verraad van een volk, werp [hun verdrag] dan terug naar hen, [waardoor jullie] op gelijke voet staan.” (TMQ 8:58) is op zichzelf al onmogelijk voor alle mensen om iets dergelijks te produceren. Het wonder ervan komt voort uit de pracht waarmee deze betekenissen worden uitgedrukt met deze formulering en met een dergelijke stijl. Dus het wonder was de Arabische bewoording en de Arabische stijl die deze betekenis uitdrukte. Daarom is het wonder in de Koran beperkt tot het Arabisch, aangezien dit de oorsprong is van het wonder en het onderwerp van de uitdaging om iets te produceren dat er gelijk aan is. Bijgevolg is de Arabische taal een integraal onderdeel van de Koran dat niet van haar gescheiden kan worden. De Koran zelf zou zonder de taal niet als Koran beschouwd kunnen worden. Het is daarom verboden om de Koran te vertalen, want als deze gewijzigd zou worden, zou zij haar orde verliezen en zou zij niet langer de Koran zijn of gelijk zijn aan de Koran; zij zou eerder een commentaar erop zijn, en als haar commentaar ook maar enigszins op de Koran zou lijken, dan zouden mensen er niet in zijn geslaagd iets gelijkwaardigs te produceren toen zij werden uitgedaagd om dat te doen. Daarnaast, de uitspraak van Allah (SWT).

“If you [have reason to] fear from a people betrayal, throw [their treaty] back to them, [putting you] on equal terms.” (TMQ 8:58) is in itself incapacitating to all people to produce something similar. Its miracle comes from the splendour in expressing these meanings with this formulation and with such a style. Thus, the miracle was the Arabic wording and the Arabic style that expressed this meaning. Therefore, the miracle in the Quran is confined in its Arabic for it is the origin of the miracle and the subject of the challenge to produce something equal to it. Hence, the Arabic language is an integral part of the Quran that cannot be separated from it. The Quran itself could not be considered Quran without it. It is ,therefore, forbidden to translate the Quran for if it were altered it would lose its order and it would no longer be the Quran or be like the Quran; it would rather be a commentary of it, and if its commentary were anything like it then people would not have failed to produce something equal to it when they were challenged to do so. Besides, Allah’s (swt) saying.

“Een Arabische Koran” betekent dat als het niet Arabisch was, het geen Koran genoemd zou kunnen worden. Bovendien aanbidden wij Allah (SWT) met de bewoordingen ervan; daarom zou het gebed niet correct zijn zonder het, aangezien Allah (SWT) zegt:

“An Arabic Quran” means that if it were not Arabic it could not be called Quran. Furthermore, we worship Allah (swt) with its wording; therefore, the prayer would not be correct without it since Allah (swt) says:

“Lees daarom wat voor jullie gemakkelijk is van de Qur'an.” (TMQ 73:20) en de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“So read (recite) what is easy [for you] of the Qur'an.” (TMQ 73:20) and the Messenger of Allah (pbuh) said:

.» لاَ صَلاَةَ لِمَنْ لَمْ يَ قْرَأْ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ «.

.» لاَ صَلاَةَ لِمَنْ لَمْ يَ قْرَأْ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ «.

“Er is geen gebed (Salah) voor degene die Fatihatil-Kitab niet reciteert.” (overeengekomen via ‘Ubadah). Daarom is de Arabische taal een integraal onderdeel van de Islam. Wat betreft de uitspraak van Allah (SWT):

“There is no Salah for one who does not recite Fatihatil- Kitab.” (agreed upon through ‘Ubadah). Therefore, the Arabic language is an integral part of Islam. As for Allah’s (swt) saying:

“En deze Koran is aan mij geopenbaard, opdat ik u ermee waarschuw en eenieder die het bereikt.” (TMQ 6:19), dit betekent: zodat ik u waarschuw met wat er in de Koran staat, en dit geldt voor het waarschuwen van mensen met de bewoordingen ervan en met de uitleg ervan, aangezien dit alles als waarschuwing wordt beschouwd. In tegenstelling hiertoe, de uitspraak van Allah (SWT):

“And this Qur'an was revealed to me that I may warn you thereby and whomever it reaches.” (TMQ 6:19), this means: so that I warn you with what is in the Quran, and this applies to warning people with its wording and with its commentary for all of this is considered as warning. By contrast, Allah’s (swt) saying:

“Lezen” verwijst niet naar het lezen van de uitleg ervan en verwijst ook niet naar het lezen van de vertaling ervan, want het lezen van een boek betekent het lezen van de tekst ervan, en niet de vertaling of de uitleg ervan. Dit is daarom niet gelijk aan het waarschuwen met het Boek, wat het waarschuwen met de tekst en de inhoud ervan betekent. Bovendien heeft Allah (SWT) bepaald dat de waarschuwing van de Boodschapper van Allah ﷺ in het Arabisch wordt gegeven, zoals Allah (SWT) zegt:

“Read” does not refer to the reading of its commentary and nor does it refer to the reading of its translation, because reading a book means reading its text, and not its translation or commentary. This is ,therefore, not akin to warning with the Book, which means warning with its text and its contents. Besides, Allah (swt) had decreed that the warning of the Messenger of Allah (pbuh) is made in Arabic as Allah (swt) says:

“De Betrouwbare Geest heeft het neergebracht; op jouw hart, [o Muhammad] - opdat jij tot de waarschuwders behoort - in een duidelijke Arabische taal.” (TMQ 26:193-5). Dit dient als een sluitend bewijs dat het verboden is om de Fatiha in het gebed in een andere taal dan het Arabisch te lezen, en dit maakt het argument van degenen die beweerden, waarbij de vers waarin Allah (SWT) zegt:, ongeldig en weerlegt het de bewering.

“The Trustworthy Spirit has brought it down; Upon your heart, [O Muhammad] - that you may be of the warners -In a clear Arabic language.” (TMQ 26:193-5). This serves as a conclusive evidence that it is forbidden to read the Fatiha in prayer in other than the Arabic language, and this nullifies and refutes the argument of those who claimed that the verse in which Allah (swt) says:

"En deze Qur'an is aan mij geopenbaard." (TMQ 6:19) verwijst naar de toelaatbaarheid van het lezen van de Fatiha in een andere taal dan het Arabisch voor degenen die de Arabische taal niet beheersen.

"And this Qur'an was revealed to me." (TMQ 6:19) refers to the permissibility of reading the Fatiha in other than the Arabic language for those who do not master Arabic.

Dit komt voort uit het feit dat de Arabische taal een fundamenteel onderdeel van de Islam is. Wat betreft het bewijs met betrekking tot het feit dat de Arabische taal exclusief de officiële taal van de Staat moet zijn, het bewijs hiervoor is dat toen de Boodschapper van Allah ﷺ brieven stuurde naar Caesar, Kisra en Muqawqas waarin hij hen uitnodigde tot de Islam, deze brieven in het Arabisch waren geschreven, hoewel ze naar hun eigen talen vertaald hadden kunnen worden. Hoewel Caesar, Kisra en Muqawqas geen Arabieren waren en hoewel de Boodschapper van Allah ﷺ de brieven schreef om de Islam aan hen over te brengen, schreef de Boodschapper van Allah ﷺ zijn brieven niet in hun talen. Daarom dient dit als bewijs dat de Arabische taal exclusief de officiële taal van de Staat is, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ dit deed. Bovendien dient het feit dat de noodzaak om te vertalen om de Islam over te brengen dringend was, maar de Boodschapper van Allah ﷺ niet vertaalde, als een indicatie voor de verplichting om de aanspreekvorm van de Staat tot de mensen te beperken tot de Arabische taal, ongeacht of de ontvangers Arabieren waren of geen Arabieren. Daarom zouden alle niet-Arabische volkeren de Arabische taal moeten leren en is het verboden dat de officiële taal van de Staat iets anders is dan de Arabische taal.

This is from the fact that the Arabic language being a fundamental part of Islam. As for the evidence pertaining to the fact that the Arabic language should be exclusively the official language of the State, the evidence for it is that when the Messenger of Allah (pbuh) sent letters to Caesar, Kisra and Muqawqas in which he invited them to Islam, those letters were written in Arabic though they could have been translated into their own languages. Although Caesar, Kisra and Muqawqas were not Arabs and although the Messenger of Allah (pbuh) wrote the letters to convey Islam to them, the Messenger of Allah (pbuh) didn’t write his letters in their languages. Hence, this serves as evidence that the Arabic language is exclusively the official language of the State because the Messenger of Allah (pbuh) did this. Besides, the fact that the need to translate in order to convey Islam was pressing but the Messenger of Allah (pbuh) did not translate serves as an indication for the obligation of restricting the State’s address of people to the Arabic language whether the addressees were Arabs or non- Arabs. Therefore, all non-Arab people should learn the Arabic language and it is forbidden for the State’s official language to be other than the Arabic language.

Imam Al-Shafi’i schetste in zijn beroemde boek over Usul (de fundamenten van de jurisprudentie) getiteld Al-Risalah het volgende: “Allah (SWT) heeft het tot een plicht gemaakt voor alle naties om de Arabische taal te leren, volgend op hun aanspraak met de Koran en hun aanbidding hiermee”.

Imam Al-Shafi’i outlined in his celebrated book of Usul (foundations of jurisprudence) entitled Al-Risalah the following: “Allah (swt) has made it an obligation upon all nations to learn the Arabic tongue following their address with the Quran and their worshipping by it”.

Daarom maakt dit het voor de Staat verplicht om de Arabische taal als de exclusieve officiële taal te adopteren.

Therefore, all this makes it obligatory for the State to adopt the Arabic language as the exclusive official language.

Het moet echter duidelijk worden gemaakt dat het exclusief adopteren van de Arabische taal als de taal van de Staat niet noodzakelijkerwijs betekent dat de Staat geen andere talen dan de Arabische taal kan gebruiken, aangezien het de Staat is toegestaan om andere talen dan de Arabische taal te gebruiken in officiële correspondentie, hetzij uit vrees voor verdraaiing, om vitale informatie te verkrijgen, om de oproep tot de Islam in het buitenland over te brengen, of om enige vergelijkbare reden. Dit is het geval omdat de Boodschapper van Allah ﷺ Hebreeuws en Syrisch gebruikte. Daarom bepaalt de uitspraak het exclusieve gebruik van de Arabische taal bij het adopteren van de officiële taal van de Staat, in plaats van de Staat te verhinderen andere talen dan de Arabische taal te gebruiken.

However, it must be made clear that adopting the Arabic language exclusively as the State’s language does not necessarily mean that the State could not use other than the Arabic language since it is permitted for the State to use other than the Arabic language in an official correspondence either for fear of distortion, to acquire vital information, to convey the call to Islam abroad or for any similar reason. This is the case because the Messenger of Allah (pbuh) used Hebrew and Syriac. Hence, the ruling stipulates the sole use of the Arabic language when adopting the State’s official language rather than preventing the State from using other than the Arabic language.

De vraag die nu opkomt is: Zou het toegestaan zijn om een geschreven en gesproken taal te hebben die niet Arabisch is in de gebieden die worden geregeerd door de Islamitische Staat?

The question that comes to mind now is: Would it be permitted to have a written and spoken language other than Arabic in the lands ruled by the Islamic State?

Het antwoord hierop is dat het spreken en het schrijven van andere talen gerelateerd kan zijn aan de Staat zelf, aan de relatie van de onderdanen met de Staat, aan de onderdanen zelf of aan individuen onderling.

The answer to this is that the speaking and the writing of other languages could either be related to the State itself, to the subjects’ relationship with the State, to the subjects themselves or to individuals with one another.

Indien het verband zou houden met de Staat zelf of met de relaties van de Staat, dan zou het in dat geval niet toegestaan zijn dat de taal anders is dan de taal van de Staat (de Arabische taal). Dit is omdat de Boodschapper van Allah ﷺ zijn brieven aan de niet-Arabieren niet vertaalde, ondanks de dringende noodzaak om te vertalen om de Islam over te brengen, en dit dient als bewijs dat de verplichting bestaat tot het exclusieve gebruik van de Arabische taal in het bestuur en de relaties van de Staat of in alles wat daarmee verband houdt. Hierop gebaseerd zou de Staat in haar onderwijscurricula geen plaats hebben voor het onderwijzen van enige andere taal behalve Arabisch, of dit nu de talen zijn van de niet-Arabische volkeren die onder het gezag van de Islamitische Staat leven, of de volkeren die buiten het gezag van de Islamitische Staat leven. Op dezelfde wijze worden openbare scholen verhinderd om iets anders dan de Arabische taal als academische taal te adopteren en om iets anders dan de Arabische taal als vak in te voeren, omdat zij verplicht zijn zich te houden aan de curricula van de Staat. Dienovereenkomstig moet elke zaak die verband houdt met de Staat, met haar relaties, de relaties van haar onderdanen met haar of elke andere zaak die daarmee verband houdt, uitsluitend in de Arabische taal worden afgehandeld, zowel gesproken als geschreven.

If it were related to the State itself or to the State’s relations, then in this case it would not be permitted for the language to be other than the language of the state (the Arabic language). This is because the Messenger of Allah (pbuh) did not translate his letters to the non-Arabs despite the pressing need to translate in order to convey Islam and this serves as evidence stipulating the obligation of the sole use of the Arabic language in the State’s administration and relations or in anything related to it. Based upon this, the State would not have any place in its educational curricula to teach any other language apart from Arabic whether these were the languages of the non-Arab peoples living under the authority of the Islamic State or the peoples living outside the authority of the Islamic State. In the same manner, public schools are prevented from adopting anything other than the Arabic language as an academic language and from introducing other than the Arabic language as a subject because they are obliged to adhere to the State’s curricula. Accordingly, every matter related to the State, to its relations, the relations of its subjects with it or any other matter related to it must be conducted solely in the Arabic language, spoken and written.

Echter, indien het spreken en schrijven in een andere taal dan het Arabisch uitsluitend betrekking zou hebben op onderwerpen of op de onderlinge relaties tussen mensen, dan zou dit zijn toegestaan, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ de vertaling van andere talen naar het Arabisch heeft toegestaan en het leren van andere talen heeft toegestaan. Dit geeft aan dat het is toegestaan om in een andere taal dan het Arabisch te spreken en te schrijven. In een overlevering van Zayd Ibn Thabit:

However, if speaking and writing in other than the Arabic language were related exclusively to the subjects or related to people’s relationships amongst themselves, this would be permitted because the Messenger of Allah (pbuh) permitted the translation of other languages into Arabic and permitted the learning of other languages. This indicates that it is permitted to speak and to write in other than Arabic. In a narration from Zayd Ibn Thabit:

. كتُبَهُ أَمَرَهُ أَنْ يَ تَ عَلَّمَ كِتَابَ الْيَ هُودِ حَتَّى كَتَبْتُ لِلنَّبِيِّ أَنَّ النَّبِيَّ « » وَأَقْ رَأْتُهُ كُتُبَ هُمْ إِذَا كَتَبُوا إِلَيْهِ .

. كتُبَهُ أَمَرَهُ أَنْ يَ تَ عَلَّمَ كِتَابَ الْيَ هُودِ حَتَّى كَتَبْتُ لِلنَّبِيِّ أَنَّ النَّبِيَّ « » وَأَقْ رَأْتُهُ كُتُبَ هُمْ إِذَا كَتَبُوا إِلَيْهِ .

“De Profeet ﷺ beval hem het schrift van de Joden te leren. Ik schreef zelfs brieven voor de Profeet ﷺ (aan de Joden) en las ook hun brieven wanneer zij aan hem schreven.” overgeleverd door Al-Bukhari. Dit is dus een bewijs voor de toelaatbaarheid van het spreken en schrijven in een taal andere dan het Arabisch. In de tijd van de Metgezellen waren er mensen die in een taal andere dan het Arabisch spraken en schreven en zij werden niet gedwongen om het te leren, en iemand trad op als tolk voor de heerser.

“The Prophet (pbuh) commanded him to learn the writing of the Jews. I even wrote letters for the Prophet (pbuh) (to the Jews) and also read their letters when they wrote to him.” transmitted by Al-Bukhari. So, this is an evidence for the permissibility of speaking and writing in other than the Arabic language. In the times of the Companions, there were people who used to speak and to write in other than Arabic and they were not forced to learn it, and someone used to interpret for the ruler.

Al-Bukhari rapporteerde in het gedeelte “Geschiedenis van de Heersers”: “Kharija Bin Zaid Bin Thabit, van Zaid Ibn Thabit zei:

Al-Bukhari reported in the section “History of the Rulers”: “Kharija Bin Zaid Bin Thabit from Zaid Ibn Thabit said:

. أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَهُ أَنْ يَ تَ عَلَّمَ كِتَابَ الْيَ هُودِ حَتَّى كَتَبْتُ « » لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُتُبَهُ وَأَقْ رَأْتُهُ كُتُبَ هُمْ إِذَا كَتَبُوا إِلَيْهِ .

. أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَهُ أَنْ يَ تَ عَلَّمَ كِتَابَ الْيَ هُودِ حَتَّى كَتَبْتُ « » لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُتُبَهُ وَأَقْ رَأْتُهُ كُتُبَ هُمْ إِذَا كَتَبُوا إِلَيْهِ .

“De Profeet ﷺ beval hem het schrift van de Joden te leren. Ik schreef zelfs brieven voor de Profeet ﷺ (aan de Joden) en las ook hun brieven wanneer zij aan hem schreven.” Omar (ra) zei in aanwezigheid van ‘Ali, ‘Abd Al-Rahman en Uthman: “Wat zegt deze vrouw?” Abdul-Rahman Ibnu Hatib zei: “Zij informeert u over de man die dit en dat bij haar deed.” Abu Hamzah zei ook: “Ik vertaalde gewoonlijk tussen Ibn Abbas en andere mensen.”

“The Prophet (pbuh) commanded him to learn the writing of the Jews. I even wrote letters for the Prophet (pbuh) (to the Jews) and also read their letters when they wrote to him.”. Omar (ra) said in the presence of ‘Ali, ‘Abd Al-Rahman and Uthman: “What is this woman saying?” Abdul-Rahman Ibnu Hatib said: “She is informing you about the man who did so and so to her.” Abu Hamzah also said: “I used to translate between Ibn Abbas and other people”.

Twee bewijzen die wijzen op de toestemming van vertaling zijn: de overlevering waarin de Boodschapper ﷺ Zaid Bin Thabit beval om het Boek van de Joden te leren, en toen Umar (vrede zij met hem) vroeg wat die vrouw aan het zeggen was – hij bedoelde de vrouw die zwanger was gevonden – ‘Abd Al-Rahman voor hem aan het vertalen was. Het feit dat Abu Hamza de woorden van mensen vertaalde voor Ibn ‘Abbas betekent dat er mensen waren die andere talen dan Arabisch spraken. Daarom is spreken en schrijven in een taal andere dan Arabisch toegestaan (Mubah) volgens de profetische traditie (Sunnah) en de handelingen van de Metgezellen. Dienovereenkomstig zou de Staat de publicatie van boeken, kranten en tijdschriften in een taal andere dan Arabisch toestaan, en hun publicatie zou geen vergunning vereisen omdat het deel uitmaakt van de toegestane (Mubah) handelingen. Het is ook toegestaan om programma's uit te zenden in een taal andere dan Arabisch als deze stations toebehoren aan een individu of aan een groep mensen. Dit zal echter verboden zijn bij de eigen radio- en televisiezenders van de Staat, omdat alles wat betrekking heeft op de Staat uitsluitend in het Arabisch moet zijn. Wat betreft zaken die mensen onderling aangaan, zal het hen zijn toegestaan om in alles iets anders dan Arabisch te gebruiken, behalve in een specifiek geval dat van oorsprong toegestaan was maar tot schade zou kunnen leiden; in dat geval zal die zaak verboden zijn.

Two evidences that indicate the permission of translation are: the narration in which the Messenger (pbuh) ordered Zaid Bin Thabit to learn the Book of the Jews and when Umar (ra) asked what that woman was saying - he meant the woman who was found pregnant - ‘Abd Al-Rahman was translating for him. The fact that Abu Hamza used to translate what people would say for Ibn ‘Abbas means that there were people who spoke other than Arabic. Therefore, speaking and writing in other than Arabic is permitted according to the Sunnah and to the actions of the Companions. Accordingly, the State would allow the publication of books, newspapers and magazines in other than Arabic, and their publication would not require a permit because it is part of the Mubah (permitted) actions. It is also allowed to televise programmes in other than Arabic if these stations belonged to an individual or to a group of people. However, this will be prohibited in the State’s own radio and television stations because everything related to the State must be exclusively in Arabic. As for what is related to people among themselves, it will be permitted for them to use other than Arabic in everything except for any specific issue which was in origin permitted that may lead to harm; in such case, that matter will be prohibited.