Het beschikken over eigendom is beperkt door de toestemming van de Wetgever (SWT), zowel voor het uitgeven als voor het investeren. Verspilling, overdaad en gierigheid zijn allemaal verboden. Kapitalistische bedrijven, coöperaties en elk ander type transacties die in strijd zijn met de sharia zijn verboden. Rente, fraude, monopolies, gokken en alles wat daarop lijkt zijn allemaal verboden.

The disposal of property is restricted by the permission of the Legislator (swt), for both of spending and investment. Squandering, extravagance and miserliness are all forbidden. Capitalist companies, co-operatives and any other type of transactions which contradict the Shari’ah are forbidden. Interest, fraud, monopolies, gambling and anything similar are all forbidden.

Het bewijs hiervoor is het bewijs met betrekking tot het uitgeven van rijkdom en het bewijs van verbale beschikkingen over rijkdom, zoals verkoop, verhuur en dergelijke, wat de bewijzen zijn met betrekking tot het vergroten van bezit.

The evidence for this is the evidence regarding spending wealth and the evidence of verbal disposals of wealth such as selling, renting and so on, which are the evidences regarding increasing property.

Wat betreft het bewijs van uitgaven, zei Allah (SWT):

As for the evidence of expenditure, Allah (swt) said:

“Laat een man van rijkdom uitgeven uit zijn rijkdom.” (TMQ 65:7).

“Let a man of wealth spend from his wealth.” (TMQ 65:7).

Wat betreft het verbod op verspilling, zei Allah (SWT): “En wees niet overmatig (verkwistend). Voorwaar, Hij houdt niet van degenen die overmatig zijn.” (TMQ 7:31), en Hij (SWT) zei: “En verspil niet op onbehoorlijke wijze; voorwaar, de verspillers zijn broeders van de duivels.” (TMQ 17:26-7).

Regarding the prohibition of squandering, Allah (swt) said: “And be not excessive (extravagant). Indeed, He does not like those who commit excess.” (TMQ 7:31), and He (swt) said: “And do not spend wastefully; Indeed, the wasteful are brothers of the devils.” (TMQ 17:26-7).

Met betrekking tot het verbod op gierigheid, zei Allah (SWT): “En [zij zijn] degenen die, wanneer zij uitgeven, noch overmatig noch zuinig zijn, maar altijd daartussenin, [rechtvaardig] gematigd.” (TMQ 25:67).

With respect to the prohibition of miserliness, Allah (swt) said: “And [they are] those who, when they spend, do so not excessively or sparingly but are ever, between that, [justly] moderate.” (TMQ 25:67).

Wat betreft verbale beschikkingen heeft de Wetgever (SWT) deze beperkt tot specifieke transacties, zoals verkoop, huur, partnerschap, enzovoort, en heeft hij de wijze waarop deze moeten worden uitgevoerd gespecificeerd en elke andere methode verboden. De Profeet ﷺ zei:

With respect to verbal disposals, the Legislator (swt) restricted them to specific transactions, such as selling, rent, partnership, and so on, and specified the manner they should be undertaken and prohibited any other method. The Prophet said:

. » مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد « .

. » مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد « .

“Wie iets aan onze zaak toevoegt dat er niet bij hoort, dan wordt het verworpen.” (gerapporteerd door Muslim van Aisha (ra)). Dit is dus een beperking dat transacties volgens een specifieke methode moeten worden uitgevoerd, en een duidelijk verbod op specifieke transacties, namelijk dat transacties om rijkdom te vergroten beperkt zijn tot datgene wat in overeenstemming is met de toestemming van de Wetgever (SWT).

“If anyone introduces in our matter something which does not belong to it, it is rejected.” (reported by Muslim from Aisha(ra)). So this is a restriction that the transactions have to be carried out upon a specific method, and a clear prohibition of specific transactions, which is that the transactions to increase wealth are restricted to that which is in accordance with the permission of the Legislator (swt).

Er zijn handelingen die moeten worden uitgevoerd op basis van een specifieke, beperkte vorm, en de sharia-teksten hebben de voorwaarden voor het tot stand komen van een transactie en de voorwaarden voor de geldigheid ervan op een beslissende wijze vastgesteld. Daarom is het verplicht om deze transactie uit te voeren volgens de vorm die door de sharia-tekst is uitgelegd, en zij dient aan alle voorwaarden voor het tot stand komen en de geldigheid te voldoen die in de sharia-tekst zijn vermeld. Indien zij op een wijze wordt uitgevoerd die in strijd is met de tekst of niet aan alle voorwaarden voor het tot stand komen en de geldigheid voldoet, dan is zij in strijd met de sharia, en zou zij ofwel ongeldig zijn als de voorwaarden voor het tot stand komen niet zijn vervuld, ofwel gebrekkig als zij in strijd is met iets wat de sharia heeft geboden of verboden. Dit zou een strijdigheid zijn met de sharia, met andere woorden, een strijdigheid met de geboden en verboden van Allah (SWT), wat zondig is aangezien het wordt beschouwd als iets wat de sharia heeft verboden.

There are actions which have been ordered to be undertaken based upon a specific restricted form, and the Shari’ah texts related conditions for the concluding of a transaction and conditions for its validity in a decisive manner. Therefore, to carry out this transaction upon the form that has been explained by the Shari’ah text is obligatory, and it should fulfil all the conditions for contraction and the validity that were mentioned in the Shari’ah text. If it was undertaken in a manner which contradicts the text or does not fulfil all the conditions for contraction and validity, then it has contradicted the Shari’ah, and it would either be invalid if the conditions on contraction were not met, or defective if it contradicted anything that the Shari’ah ordered or prohibited. This would be a contradiction against the Shari’ah, in other words, a contradiction of the orders and prohibitions of Allah (swt), which is sinful since it is considered to be something that the Shari’ah forbade.

Een voorbeeld hiervan is het sharia-contract: de Wetgever (SWT) heeft bevolen dat het tussen twee contracterende partijen moet zijn; de Profeet ﷺ zei:

An example of that is the Shari’ah contract: the Legislator (swt) ordered that it should be between two contracting parties; the Prophet said:

.» الْبَ يِّ عَانِ بِالْخِيَارِ «.

.» الْبَ يِّ عَانِ بِالْخِيَارِ «.

“Beide partijen bij een transactie hebben de keuze.” (overgeleverd door Ibn Umar en Hakim Bin Hizam), en Allah (SWT) zei in een Qudsi-overlevering:

“The two parties to a transaction both have the choice.” (agreed upon from Ibn Umar and Hakim Bin Hizam), and Allah (swt) said in a Qudsi narration:

.» أَنَا ثَالِثُ الشَّرِيكَيْنِ «.

.» أَنَا ثَالِثُ الشَّرِيكَيْنِ «.

“Ik maak een derde met twee partners.” (gerapporteerd door Abu Dawud van Abu Hurayrah, en hij authenticeerde het en Al-Dhahabi bevestigde het). En Hij (SWT) beval dat het contract gebaseerd moet zijn op aanbod en aanvaarding. Dus als het contract in een transactie niet aan deze voorwaarden voldoet: twee contracterende partijen samen met aanbod en aanvaarding, dan is het contract ongeldig en niet tot stand gekomen. Elke handeling die in deze transactie plaatsvindt, wordt beschouwd als een zonde en een verboden (Haram) handeling, aangezien het zou worden beschouwd als een transactie die de sharia heeft verboden. Een voorbeeld hiervan zijn de naamloze vennootschappen, aangezien zij eenzijdig worden afgesloten, en door iemand simpelweg de voorwaarden van het bedrijf te ondertekenen, wordt hij een partner, en ook door simpelweg aandelen in het bedrijf te kopen, wordt hij een partner. Volgens de kapitalisten is dit een van de handelingen van individuele keuze, zoals een schenking (waqf) of een legaat in de Islam. Dus in de naamloze vennootschap zijn er niet twee contracterende partijen, maar is er slechts één partij, en is er geen aanbod en aanvaarding – maar er is enkel aanvaarding. In de sharia moet het bedrijf gebaseerd zijn op een contract van aanbod en aanvaarding tussen twee contracterende partijen, en vergelijkbaar daarmee zijn verkoop, verhuur, huwelijk en alle andere vergelijkbare contracten. Dienovereenkomstig is de naamloze vennootschap niet contractueel vastgelegd en is zij daarom ongeldig en verboden (Haram), aangezien het de sharia tegenspreekt en erdoor als verboden wordt beschouwd. De naamloze vennootschap negeert het gebod van Allah (SWT) met betrekking tot de voorwaarden voor het contracteren van een bedrijf, en is een handeling die Allah (SWT) heeft verboden, aangezien Hij (SWT) mensen heeft verboden Zijn (SWT) geboden tegen te spreken:

“I make a third with two partners.” (reported by Abu Dawud from Abu Hurayrah, and he authenticated it and Al- Dhahabi confirmed it). And He (swt) ordered the contract to be upon offer and acceptance. So if the contract in any transaction does not fulfil these conditions: two contracting parties along with offer and acceptance, the contract is invalid and not concluded. Any action which occurred in this transaction is considered as a sin and a Haram action, since it would be considered a transaction that the Shari’ah had forbidden. An example of that would be the share companies, since they are concluded from one side, and by someone simply signing to the conditions of the company they become a partner and also by simply buying shares in the company they become a partner. According to the capitalists this is from the actions of individual choice, like an endowment or bequest in Islam. So in the share company there are not two contracting parties but rather there is only one party, and there is no offer and acceptance - rather there is acceptance alone. In the Shari’ah the company must be based upon a contract of offer and acceptance between two contracting parties, and similar to it is selling, renting, marriage and any other comparable contracts. Accordingly, the share company is not contracted and so is invalid and Haram, since it contradicts the Shari’ah and is considered to be prohibited by it. The share company neglected the order of Allah (swt) with respect to the conditions of contracting a company, and is an action that Allah (swt) prohibited since He (swt) prohibited people from contradicting His (swt) orders:

“Laat zij die tegen de bevelen van de Profeet ﷺ ingaan, dus behoed zijn” (TMQ 24:63). Daarom zou het oprichten van een dergelijke onderneming een zonde en een verboden (Haram) handeling zijn, en behoort het dus tot de transacties die verboden zijn door de sharia, aangezien elk ongeldig contract verboden (Haram) is.

“So let those beware who dissent from the Prophet's order.” (TMQ 24:63). Therefore, establishing such a company would be committing a sin and a Haram action, and so it is from the transactions forbidden by the Shari’ah because every invalid contract is Haram.

Op een vergelijkbare wijze is levensverzekering, of elke verzekering voor goederen of eigendommen, verboden (Haram), aangezien het een contract is tussen de verzekeringsmaatschappij en de verzekerde persoon, waarbij laatstgenoemde de verzekeringsmaatschappij vraagt om hem de belofte te geven dat zij hem zal compenseren voor dat object dat hij verliest of voor de prijs ervan met betrekking tot goederen of eigendommen, of een bepaald bedrag aan geld met betrekking tot het leven en dergelijke, zoals een verzekering voor een ledemaat. Dit vindt plaats indien het gespecificeerde ongeval zich binnen een bepaalde periode voordoet in ruil voor een bepaald bedrag aan geld. In een verzekering is er geen persoon die gegarandeerd wordt, noch is er sprake van een vermenging van aansprakelijkheden, aangezien er geen persoon aanwezig is die de maatschappij heeft gegarandeerd en aan wie zij haar aansprakelijkheid heeft verbonden. Ook is er in een verzekering geen financiële verplichting voor de gelovige jegens iemand aan wie de verzekeringsmaatschappij hem heeft verbonden, aangezien de gelovige geen financiële verplichting had jegens iemand, en de maatschappij vervolgens kwam en hem garandeerde. Een verzekering is een garantie, en de garantie volgens de sharia is de vermenging van de aansprakelijkheid van de garantsteller met die van de persoon die gegarandeerd wordt om de verplichting na te komen; daarom is het noodzakelijk dat er een vermenging van aansprakelijkheden moet zijn, en moet er een garantsteller zijn, iemand die gegarandeerd wordt, en hetgeen waarvoor hij gegarandeerd wordt, en het is noodzakelijk dat het een garantie is voor een bevestigde verplichting waarvoor zij aansprakelijk zijn. Dit zijn de voorwaarden voor het aangaan en de geldigheid van een garantie, en zolang het verzekeringscontract niet aan deze sharia-voorwaarden voldoet, is het ongeldig volgens de sharia en is het verboden (Haram). Daarom is het afsluiten van een verzekering het begaan van een zonde en een verboden (Haram) handeling, en is het consequent een transactie die de sharia heeft verboden, omdat elke ongeldige transactie verboden (Haram) is.

In a similar fashion, life insurance, or any insurance for goods or property is Haram, since it is a contract between the insurance company and the insuring person in which the latter asks the insurance company to give him a promise that it will compensate him for that object which he loses or for its price with regard to goods or property, or a certain sum of money with regard to life and the like such as insurance for a limb. This takes place if the accident which was specified occurs within a defined period in exchange for a certain amount of money. In insurance there is no person being guaranteed, nor a joining of liabilities, since there is no person present who the company guaranteed and joined their liability to. Also in insurance there is no financial obligation for the believer with anyone that the insurance company committed him to, since the believer did not have a financial obligation to anyone, and then the company came and guaranteed him. Insurance is a guarantee, and the guarantee according to the Shari’ah is the joining of the liability of the guarantor with that of the one being guaranteed to fulfil the obligation, and so it is imperative that there should be a joining of liabilities, and there must be a guarantor, someone being guaranteed, and the issue that he is being guaranteed for, and it is imperative that it is a guarantee for a confirmed obligation they are liable for. These are the conditions for contraction and validity in the guarantee, and as long as the insurance contract does not fulfil these Shari’ah conditions then it is invalid according to the Shari’ah and is Haram. Therefore, to take out insurance is committing a sin and a Haram action and consequently is a transaction that the Shari’ah prohibited because every invalid transaction is Haram.

Deze handelingen, zoals partnerschappen en garanties, zijn beperkt tot een specifieke wijze en specifieke voorwaarden zoals uitgelegd door de teksten van de sharia, en het is daarom verplicht om daaraan gebonden te zijn; dit is het bewijs dat de handelingen om vermogen te vergroten beperkt worden door de toestemming van de Wetgever (SWT).

These actions such as partnerships and guarantees have been restricted to a specific manner and specific conditions explained by Shari’ah texts, and so it is obligatory to be bound to them, and this is proof that the actions to increase property are restricted by the permission of the Legislator (swt).

Er zijn handelingen waaraan directe verboden zijn verbonden, zoals fraude, vanwege wat is overgeleverd van Abdullah Bin Umar (ra) dat een man de Profeet ﷺ vertelde dat hij was bedrogen bij een verkoop, waarop hij zei: “Wanneer je een transactie aangaat, zeg dan: ‘Geen bedrog’.” (overeengekomen door Ibn Umar). En hij zei:

There are actions which have had direct prohibitions related, such as fraud, due to what was narrated from Abdullah Bin Umar (ra) that a man mentioned to the Prophet that he had been cheated in a sale, so he said: “When you enter a transaction, say, “No trickery.” (agreed upon from Ibn Umar). And he said:

.» بَ يْعُ الْمُحَفَّلاَتِ خِلاَبَةٌ وَلاَ تَحِلُّ الْخِلاَبَةُ لِمُسْلِمٍ « .

.» بَ يْعُ الْمُحَفَّلاَتِ خِلاَبَةٌ وَلاَ تَحِلُّ الْخِلاَبَةُ لِمُسْلِمٍ « .

“Het verkopen van Muhaffalahs (niet-gegemolken dieren) (om de koper te misleiden) is bedrog, en bedrog is niet toegestaan voor de moslim” (gerapporteerd door Ahmad en Ibn Maja vanuit Abdullah Bin Mas’ud, en Ibn Abi Shaybah en ‘Abd Al-Razzaq rapporteerden het als Mawquf (de keten eindigt bij de metgezel) van Ibn Mas’ud met een authentieke keten). Dienovereenkomst is fraude verboden (Haram), evenals handelingen zoals het monopoliseren, vanwege de woorden van de Profeet ﷺ:

“Selling Muhaffalahs (unmilked animals) (to deceive the buyer) is trickery, and trickery is not lawful for the Muslim” (reported by Ahmad and Ibn Maja from Abdullah Bin Mas’ud, and Ibn Abi Shaybah and ‘Abd Al-Razzaq reported it Mawquf (the chain ends at the companion) to Ibn Mas’ud with an authentic chain). Accordingly fraud is Haram, as well as actions like monopolising, due to the words of the Prophet :

. » مَنْ احْتَكَرَ فَ هُوَ خَاطِ ئٌ « .

. » مَنْ احْتَكَرَ فَ هُوَ خَاطِ ئٌ « .

“Wie de handel monopoliseert, begaat een fout”, (overgeleverd door Muslim van Mu’ammar b. ‘Abd Allah (swt) Al-‘Adawi), en gelijk aan gokken vanwege de woorden van Allah (swt):

“Whoever monopolises is in error”, (reported by Muslim from Mu’ammar b. ‘Abd Allah (swt) Al-‘Adawi), and like gambling due to the words of Allah (swt):

“O jullie die geloven, bedroovers, gokken, [het offeren op] stenen altaren [aan anderen dan Allah (SWT)], en het werpen met lotpijlen zijn slechts een onreinheid van het werk van Satan, vermijd het dus opdat jullie succesvol mogen zijn.” (TMQ 5:90). Evenzo geldt dit voor rente, vanwege de woorden van Allah (SWT): “Maar Allah (SWT) heeft handel toegestaan en rente verboden.” (TMQ 2:275). Dit duidelijke verbod op deze handelingen en die vergelijkbare met hen is een beperking op de wijze waarop vermogen mag worden vergroot, aangezien dit niet via deze en soortgelijke transacties mag geschieden. Dit is een ander bewijs dat de handeling om vermogen te vergroten wordt beperkt door de toestemming van de Wetgever (SWT).

“O you who have believed, indeed, intoxicants, gambling, [sacrificing on] stone alters [to other than Allah (swt)], and divining arrows are but defilement from the work of Satan, so avoid it that you may be successful.” (TMQ 5:90). Similarly, interest, due to words of Allah (swt): “But Allah (swt) has permitted trade and has forbidden interest (Usury).” (TMQ 2:275). This clear prohibition for these actions and those similar to them is a restriction upon how to conduct the increase in property, as it should not be done through these and similar transactions. This is another evidence that the action to increase property is restricted by the permission of the Legislator (swt).