Er is geen hof van beroep en geen cassatiehof, dus de rechtspraak is, voor zover het de methode betreft waarmee zaken worden behandeld, van één niveau. Als de rechter een vonnis uitspreekt, wordt dit bindend, en het kan nooit worden vernietigd door het vonnis van een andere rechter, tenzij hij heeft geoordeeld naar iets anders dan de Islam, of in strijd handelde met een duidelijke tekst uit de Qur'an, de profetische traditie (Sunnah) of de consensus (Ijma’) van de metgezellen, of als het duidelijk werd dat hij een vonnis heeft gegeven dat in strijd is met de werkelijkheid van de situatie.

There is no court of appeal, and no court of cassation, so the judiciary, as far as the method by which the cases are treated, is of a single level. If the judge pronounced a verdict, it would become binding, and it cannot ever be annulled by the verdict of another judge unless he ruled by other than Islam, or contradicted a definite text from the Quran, Sunnah or Ijmaa’ of the companions, or it became clear that he gave a verdict that contradicted the reality of the situation.

Dit artikel legt uit dat de uitspraak van een rechter niet kan worden vernietigd, noch door hemzelf, noch door een andere rechter. Het bewijs dat de uitspraak van de rechter niet wordt vernietigd, is dat de metgezellen hierover een consensus (Ijma’) hadden. Abu Bakr (ra) oordeelde in de zaken volgens zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en Umar (ra) verschilde van hem maar vernietigde zijn uitspraken niet, en Ali (ra) verschilde van Umar (ra) in zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) maar vernietigde zijn uitspraken niet, en Ali (ra) was het oneens met zowel Abu Bakr (ra) als Umar (ra) maar vernietigde hun uitspraken niet. De mensen van Najran kwamen naar ‘Ali (ra) en zeiden: “O leider van de gelovigen, het oordeel ligt in uw handen en uw vergeving is bij uw eigen tong.” Hij zei: “Wee jullie, Umar was op het rechte pad en ik zal een uitspraak die door Umar is uitgesproken niet terugdraaien.” Er is overgeleverd dat Umar (ra) oordeelde dat bij de gezamenlijke erfenis de rechten van broers van vaderszijde worden opgeheven. Hij beval vervolgens dat zij een deel zouden krijgen, en zei daarna: “Die uitspraak geldt voor die zaak en deze uitspraak geldt voor deze zaak”, en hij voerde beide uitspraken uit ondanks de tegenstrijdigheid. Dit werd vermeld door Ibn Qudamah in Al-Mughni en door Al-Bayhaqi van Al-Hakam Bin Mas’ud Al-Thaqafi. Hij oordeelde ook anders met betrekking tot de grootvader en hij draaide nooit een van de eerdere uitspraken terug, zoals vermeld door Al-Bayhaqi in Al-Sunan Al-Kubra.

This article explains that the ruling of a judge cannot be annulled, neither by himself nor by any other judge. The evidence that the ruling of the judge is not annulled is that the companions had an Ijma’ upon it. Abu Bakr (ra) ruled in the issues according to his Ijtihad, and Umar (ra) differed with him and did not annul his rulings, and Ali (ra) differed with Umar (ra) in his Ijtihad and did not annul his rulings, and Ali (ra) disagreed with both Abu Bakr (ra) and Umar (ra) and did not annul their rulings. The people of Najran came to ‘Ali (ra) and said “O leader of the believers, the judgement is in your hands and your pardon is with your own tongue”. He said: “Woe to you, Umar was rightly guided and I will not reverse a judgement pronounced by Umar.” It has been reported that Umar (ra) judged that in the shared inheritance, the rights of brothers from the father’s side are abrogated. He then ordered that they have a share, and then said “That sentence applies to that case and this sentence applies to this one”, and he executed both sentences despite the contradiction. This was mentioned by Ibn Qudamah in Al-Mughni and Al-Bayhaqi from Al-Hakam Bin Mas’ud Al-Thaqafi. He also judged differently in relation to the grandfather and he never reversed any of the earlier sentences, as is mentioned by Al-Bayhaqi in Al-Sunan Al-Kubra.

Wat betreft wat er is overgeleverd over Shurayh (de rechter) die heeft geoordeeld in de zaak van twee mannelijke neven, waarbij een van hen een van de broers van de moeder was, dat de nalatenschap naar de broer zou gaan; dit werd voorgelegd aan Ali (ra), die zei: “Breng hem naar mij.” Toen hij kwam, zei hij tegen hem: “Waar in het Boek van Allah heb je dit gevonden?” Hij zei: Allah (SWT) zegt,

As for what has been reported about Shurayh (the judge) having judged in the case of two paternal cousins, where one of them was one of the mother’s brothers, that the estate should go to the brother, this was referred to Ali (ra) who said “Bring him to me”. When he came he said to him “Where in the Book of Allah did you find this?" He said Allah (swt) says,

“Maar zij van [bloed]verwantschap hebben meer recht [op de erfenis] in het besluit van Allah.” (TMQ 8:75), dus zei ‘Ali (ra) tegen hem: “Allah zegt ook.

“But those of [blood] relationship are more entitled [to inheritance] in the decree of Allah.” (TMQ 8:75), so ‘Ali (ra) said to him “Allah also says.

“En als een man of vrouw geen voorouders of nakomelingen achterlaat, maar een broer of een zus heeft, dan is voor elk van hen een zesde deel.” ({TMQ 4:12}), en hij herroepen vervolgens zijn uitspraak zoals vermeld in sommige overleveringen. Ibn Qudamah antwoordt hierop in Al-Mughni in het hoofdstuk over de rechtspraak door te zeggen: “Het is niet bevestigd dat Ali zijn uitspraak herriep, maar mocht het bevestigd zijn, dan is het mogelijk dat Ali er zeker van was dat hij de tekst van de Koran in het vers dat hij noemde tegensprak en daarom zijn uitspraak nietig maakte”. Het is bevestigd dat de metgezellen gewend waren in zaken te oordelen volgens hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en dat de kalief met hen in meningsverschil ging over hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in de tijdperken van Abu Bakr (ra), Umar (ra) en ‘Ali (ra), en dat niemand van hen de uitspraken van de ander tenietdeed. En het is bevestigd dat Umar (ra) in individuele zaken met tegengestelde en verschillende uitspraken oordeelde, en dat hij alle uitspraken uitvoerde en de eerste uitspraak niet door de tweede herriep, zelfs niet toen deze tegenstrijdig waren, en het is bevestigd dat hij hierover zei: “Die zin is van toepassing op die zaak en deze zin is van toepassing op deze zaak” (vermeld door Ibn Qudamah in Al-Mughni en door Al-Bayhaqi van Al-Hakam b. Mas’ud Al-Thaqafi). Dit duidt op de onomkeerbaarheid van de uitspraken van de rechter. Ibn Qudamah zei in Al-Mughni: “Wat betreft het geval dat zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verandert zonder een tekst of een consensus (Ijma’) te tegenspreken, of als zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verschilt van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van hen die hem voorgingen, dan mag hij deze niet herroepen enkel omdat het anders is, want de metgezellen hebben een consensus (Ijma’) over dat.”

“And if a man or woman leaves neither ascendants nor descendants but has a brother or a sister, then for each one of them is a sixth.” (TMQ 4:12), and he then reversed his ruling as is mentioned in some narration. Ibn Qudamah replies to this in Al-Mughni in the chapter of the judiciary saying “It is not confirmed that Ali reversed his ruling, but if it was confirmed it may be that Ali was certain that he contradicted the text of the Quran in the verse which he mentioned and ,therefore, he voided his ruling”. It is confirmed that the companions used to rule in issues according to their Ijtihad and that the Khalifah used to differ with them in their Ijtihad in the eras of Abu Bakr (ra), Umar (ra) and ‘Ali (ra), and none of them would annul the rulings of the other. And it is confirmed that Umar (ra) ruled by opposite and different rulings in single issues, and would execute all of the rulings and not reverse the first ruling by the second one even though they were contradictory, and it is confirmed that he said regarding this “That sentence applies to that case and this sentence applies to this one” (mentioned by Ibn Qudamah in Al-Mughni and Al-Bayhaqi from Al-Hakam b. Mas’ud Al-Thaqafi). This indicates the irreversibility of the judge’s rulings. Ibn Qudamah said in Al-Mughni: “As for if his Ijtihad changed without contradicting a text or an Ijma’, or if his Ijtihad differed from the Ijtihad of those before him, he should not reverse it just because it is different, for the companions have an Ijma’ on that”.

Wat betreft wat is overgeleverd uit de boodschap van Umar Bin Al-Khattab (ra) aan Abu Musa, uit zijn woorden: “Laat een oordeel dat je gisteren hebt geveld, waarover je hebt gereflecteerd en de juiste leiding hebt verkregen, je niet beletten om terug te keren naar de waarheid, want de waarheid is Qadim (oud), en terugkeren naar de waarheid is beter dan doorgaan met de onwaarheid”, zoals gerapporteerd door Al-Bayhaqi in Al-Sunan van Sa‘id Bin Abi Burdah, en Khatib Al-Baghdadi in Al-Tarikh van Sa‘id Bin Abihi, en Al-Daraqutni van Abu ’l-Malih Al-Hathali; wat bedoeld werd in de brief was dat als je gisteren een oordeel hebt geveld en daarna hebt gerealiseerd dat het onjuist was, laat dit je dan niet tegenhouden om het te veranderen en in een andere zaak een ander oordeel te vellen. Het betekent niet dat je het oordeel van gisteren moet vernietigen. Daarom zei Umar (ra) “terugkeren naar de waarheid” en zei hij niet dat je je oordeel moet terugdraaien. Terugkeren naar de waarheid betekent de onjuiste mening te verlaten en de juiste te adopteren. Daarom dient de brief niet als bewijs dat het toegestaan is om een oordeel te vernietigen. Dit is de reden waarom er in de Islam niets bestaat dat gerechtelijk precedent wordt genoemd. Met andere woorden, er is geen plaats om te zeggen dat in een dergelijke of dergelijke zaak het oordeel zo en zo zou zijn. Als een bepaald vonnis is geveld in een specifieke zaak, verplicht dat vonnis niemand anders om op diezelfde wijze te oordelen. Het is eerder toegestaan om in een vergelijkbare zaak een ander oordeel te vellen door een andere rechter, indien hij meent dat de nieuwe uitspraak correcter is. Wat de zaak zelf betreft, de regel van Allah (SWT) zou erop zijn toegepast, en daarom zou het de rechter verboden zijn die regel te vernietigen of te veranderen. Dit is waarom er in de Islam geen hoven van beroep zijn, noch een cassatiehof. De rechtspraak moet, vanuit het oogpunt van proces, op hetzelfde niveau zijn. Het principe van de sharia luidt: “Zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) wordt niet tenietgedaan door een andere zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).” Dus geen enkele zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) kon dienen als een gezaghebbende bron voor een andere zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), en het zou dus verboden zijn om rechtbanken te hebben die de uitspraken van andere rechtbanken vernietigen.

As for what has been narrated from the message of Umar Bin Al-Khattab (ra) to Abu Musa from his words “Do not allow a judgement you passed yesterday, which you reviewed and gained the right guidance, to prevent you from returning to the truth, for the truth is Qadim (old), and to return to the truth is better than to continue with the falsehood” as reported by Al-Bayhaqi in Al-Sunan from Sa‘id Bin Abi Burdah, and Khatib Al-Baghdadi in Al-Tarikh from Sa‘id Bin Abihi, and Al-Daraqutni from Abu ’l-Malih Al-Hathali, what was intended in the letter was if you passed a judgement yesterday and then realised that it was wrong, do not let this stop you from changing it and passing a different judgement in another case. It does not mean that you should annul yesterday’s judgement. That is why Umar (ra) said “to return to the truth” and he did not say to reverse your judgement. To return to the truth means to abandon the wrong opinion and adopt the right one. Therefore, the letter does not serve as evidence that it is permissible to annul a judgement. This is why in Islam there is nothing called judicial precedent. In other words, there is no place to say that in such and such a case the judgement would be so and so. If a certain verdict was passed on a particular case, that verdict does not oblige anyone else to judge accordingly. It is rather permitted to pass a different judgement on a similar case by a different judge if he thinks that the new ruling is more correct. As for the case itself, the rule of Allah (swt) would have been applied to it, ,therefore, the judge would be forbidden from annulling that rule or changing it. This is why there are no courts of appeal in Islam, and nor there is any court of cassation. The judiciary, from the point of view of process, should be of the same level. The Shari'ah principle states: “Ijtihad is not annulled by another Ijtihad.” So no Mujtahid could serve as an authoritative source for another Mujtahid, and thus it would be forbidden to have courts that annul the judgements of other courts.

Echter, indien de rechter niet oordeelt volgens de regels van de islamitische sharia, en oordeelt volgens ongeloof (Kufr), of volgens wat in strijd is met een definitieve tekst uit de Koran, de profetische traditie (Sunnah) of de consensus (Ijma’) van de metgezellen, of wat in strijd is met de realiteit van de situatie — zoals het uitspreken van een vonnis van Qisas als gevolg van het doden van iemand, waarna de werkelijke moordenaar aan het licht komt — dan wordt in deze situaties en soortgelijke gevallen het vonnis van de rechter nietig verklaard. Dit is vanwege de woorden van de Boodschapper van Allah ﷺ.

However if the judge did not rule by the Islamic Shari’ah rules, and ruled by Kufr, or by what contradicts a definite text from the Quran, Sunnah or Ijma’ of the companions, or what contradicts the reality of the situation, such as giving a ruling of Qisas as a result of killing someone, and then the real killer became apparent, then in these situations and similar the rule of the judge is nullified. This is due to the words of the Messenger of Allah (pbuh).

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد « .

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد « .

“Wie iets introduceert in deze zaak (Islam) van ons dat er niet toe behoort, dan wordt het verworpen” (overgeleverd door Al-Bukhari en Muslim van Aishah (ra)). En het is overgeleverd door Abu Dawud van Jabir.

“Whoever introduces into this matter (Islam) of ours something which does not belong to it, then it is rejected” (reported by Al-Bukhari and Muslim from Aishah(ra)). And it is reported by Abu Dawud from Jabir.

. فَجُلِدَ الْحَدَّ، ثُمَّ أُخْبِرَ أَنَّهُ مُحْصَنٌ أَنَّ رَجُلاً زَنَى بِامْرَأَةٍ، فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ « » فَأَمَرَ بِهِ فَ رُجِمَ .

. فَجُلِدَ الْحَدَّ، ثُمَّ أُخْبِرَ أَنَّهُ مُحْصَنٌ أَنَّ رَجُلاً زَنَى بِامْرَأَةٍ، فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ « » فَأَمَرَ بِهِ فَ رُجِمَ .

“Een man pleegde overspel met een vrouw, waarna de Boodschapper ﷺ beval dat hij geslagen moest worden, maar toen hem werd verteld dat hij getrouwd was, beval hij dat de man gestenigd moest worden.” en Malik Bin Anas rapporteerde in Al-Muwatta.

“A man committed fornication with a woman, so the Messenger (pbuh) commanded that he be lashed, then he was told that he was married, and so he commanded that the man be stoned.” and Malik Bin Anas reported in Al-Muwatta.

“Een vrouw die een baby van zes maanden oud had gebaard, werd naar ‘Uthman Bin ‘Affan gebracht en hij beval dat zij gestenigd moest worden. Ali zei tegen hem: zij verdient dat niet, aangezien Allah in Zijn Boek heeft gezegd: “En zijn zwangerschap en zijn spenen [periode] zijn dertig maanden.” (TMQ 46:15) en Hij zei: “Moeders mogen hun kinderen twee volledige jaren borstvoeding geven voor wie de voeding [periode] volledig wil voltooien.” (TMQ 2:233), wat betekent dat de zwangerschap zes maanden kan zijn, en dus mag zij niet gestenigd worden. ‘Uthman liet haar halen, maar stelde vast dat zij al gestenigd was.” En ‘Abd Al-Razzaq rapporteerde van imam Al-Thawri: “Indien een rechter een uitspraak doet in strijd met het Boek van Allah, of de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah ﷺ, of iets waarover overeenstemming is, dan moet de rechter na hem deze uitspraak nietig verklaren.”

“A woman who gave birth to a six-month baby was brought to ‘Uthman Bin ‘Affan and he ordered that she be stoned. Ali said to him: she does not deserve that since Allah said in His Book: “And his gestation and weaning [period] is thirty months.” (TMQ 46:15) and He said “Mothers may breastfeed their children two complete years for whoever wishes to complete the nursing [period].” (TMQ 2:233) which means that the pregnancy can be six months, and so she is not to be stoned. ‘Uthman sent for her, but found that she had already been stoned.” And ‘Abd Al-Razzaq reported from Imam Al-Thawri “if a judge ruled in contradiction to the Book of Allah, or the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh) , or something agreed upon, then the judge after him should nullify it”.

Degene die de macht heeft om deze uitspraken nietig te verklaren, is de rechter van de Madhalim.

The one who has the power to nullify these rulings is the judge of the Madhalim.