De Staat werkt eraan mee om rijkdom onder de onderdanen te verspreiden en voorkomt dat deze uitsluitend circuleert binnen een bepaald deel van de samenleving.

The State works to circulate the wealth amongst the subjects, and prevents it from circulating solely amongst a particular sector of society.

Het bewijs is het vers uit soera Al-Hashr, de woorden van Allah (SWT):

The evidence is the verse from Surah Al-Hashr, the words of Allah (swt):

“Zodat het niet een voortdurende verdeling zal zijn onder de rijken onder jullie.” (TMQ 59:7), en zo gaf dit de grondreden (Illah) aan waarom de buit van Bani Al-Nadeer aan de emigranten werd gegeven in plaats van aan de helpers (Ansar) uit Madinah, ook al waren zij allen moslims, en werd er aan niemand van de Ansar, behalve twee arme mannen, Abu Dajanah en Sahl b. Hanif, iets gegeven. De gegeven reden was om te voorkomen dat de rijkdom enkel onder de rijken zou circuleren, en dit is een sharia-grondreden (Illah) die aanwezig of afwezig is afhankelijk van de aanwezigheid of afwezigheid van de oorzaak ervan. Dienovereenkomstig moet de kalief, elke keer dat er sprake is van ongelijkheid, werken aan het bereiken van balans door deze vers in de praktijk te brengen, omdat er vanuit één oogpunt een grondreden (Illah) aanwezig is, en ook omdat de woorden ervan algemeen zijn, ook al was de reden voor de vers specifiek, en het sharia-principe is:

“So that it will not be a perpetual distribution among the rich from among you.” (TMQ 59:7), and so this gave the reason (Illah) as to why the booty from Bani Al-Nadeer was given to the emigrants rather than to the supporters (Ansar) from Madinah, even though they were all Muslims, and no one from the Ansar apart from two poor men, Abu Dajanah and Sahl b. Hanif, were given anything. The reason given was in order that the wealth did not circulate amongst the rich alone, and this is a Shari’ah Illah which is present and absent according to the presence and absence of its cause. Accordingly, any time that a disparity is present, the Khalifah must work to achieve balance by putting this verse into practice, because from one angle it has an Illah present, and also because its words are general even though the reason for the verse was specific, and the Shari’ah principle is:

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

“de algemeenheid van de woorden wordt in overweging genomen en niet de specifieke aanleiding”, en daarom is het op alle tijden van toepassing.

“the consideration is given to the generality of the words and not to the specificity of the cause”, and so it is applicable at all times.