Artikel 17

“Maar als zij het hadden teruggebracht naar de Boodschapper ﷺ of naar degenen met gezag onder hen.” (TMQ 4:83), wat de onderneming is om zaken praktisch te besturen. Dit is de realiteit van het bestuur. Hierop gebaseerd zijn het voogdijschap over de autoriteit, het leiderschap en de macht het bestuur, en alles wat daarmee niet overeenkomt wordt beschouwd als administratie. Bijgevolg wordt wat de kalief en de leiders, van de gouverneurs en werkers, doen met betrekking tot het beheren van de zaken van de mensen door het toepassen van de sharia-regels en de juridische uitspraken, beschouwd als het bestuur; alles wat zij of anderen doen van degenen die zijn aangesteld uit het volk of door de kalief, wordt beschouwd als administratie. Dienovereenkomstig is het verschil tussen het bestuur en de administratie duidelijk geworden.

“But if they had referred it back to the Messenger (pbuh) or to those of authority among them.” (TMQ 4:83), which is the undertaking of practically governing matters. This is the reality of the rule. Based upon that, the guardianship of the authority, the leadership and the power are the rule, and anything else is considered to be administration. Consequently, what the Khalifah and the leaders from the governors and workers do in terms of managing the affairs of people by implementing the Shari’ah rules and the legal judgments is considered to be the rule; anything else from what they or others do from those who were appointed from the people or by the Khalifah is considered to be administration. Accordingly the difference between the ruling and administration has become obvious.

De sharia gaf de regel zoals beschreven aan de kalief die door de moslimgemeenschap (Ummah) was gekozen, of de leider (Ameer) die door hen was gekozen, dus door de keuze van de moslimgemeenschap (Ummah) voor de leider (Ameer) of door haar eed van trouw aan de kalief, wordt de kalief of de leider (Ameer) degene die het recht op het bestuur heeft, of het bestuur is voor de kalief of de leider (Ameer). Niemand anders kan het bestuur overnemen, tenzij het aan hen door hem is gegeven, en op deze wijze is het bestuur gecentraliseerd. Met andere woorden, het bestuur is aan de moslimgemeenschap (Ummah) om aan een persoon, kalief of leider (Ameer), te geven, en door hen het bestuur te geven door de eed van trouw of door selectie of verkiezingen, wordt het bestuur van hem, en op dat moment geeft hij het recht om te regeren aan wie hij maar wenst en heeft niemand anders het recht om te regeren, tenzij hij het aan hen geeft. Dienovereenkomstig wordt het duidelijk dat centralisatie van het bestuur de beperking van het recht op het bestuur is tot degene die door de moslimgemeenschap (Ummah) is geselecteerd, waarbij hij automatisch recht heeft op het bestuur. Niemand anders heeft automatisch recht op het bestuur; integendeel, zij verkrijgen het doordat het aan hen wordt verleend door iemand anders, en zij zijn met betrekking tot deze toestemming beperkt door tijd, plaats en situatie, en in dat geval geeft de realiteit van de regeling aan dat het gecentraliseerd is en dat de centralisatie ervan noodzakelijk is.

The Shari’ah gave the rule as described to the Khalifah who was elected by the Ummah, or the Amir chosen by them, so by the Ummah’s choice for the Amir or by her pledge of allegiance to the Khalifah, the Khalifah or the Amir then becomes the one who has the right to the rule, or the rule is for the Khalifah or the Amir. No one else can take the rule unless it was given to them by him, and in this manner the rule is centralised. In other words, the rule is for the Ummah to give to a person, Khalifah or Amir, and by giving them the rule by the pledge of allegiance or by selection or elections, the rule becomes his, and at that time he gives the right to rule to whomever he wishes and no one else has the right to rule unless he gives it to them. Accordingly, it becomes apparent that centralisation of the rule is the restriction of the right to the rule with the one whom the Ummah has selected, where he is entitled to the rule automatically. No one else is entitled to the rule automatically; rather they gain it through being granted it by someone else, and are limited with respect to this permission by time, place and situation, and in that case the reality of the ruling indicates that it is centralised and its centralisation is necessary.

Wat betreft de handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ, hij stuurde gouverneurs naar de districten en beval hen de sharia-regels toe te passen op de mensen. Hij stelde ook ambtenaren aan om de functies uit te voeren, niet om de wetten toe te passen. Dus bijvoorbeeld, hij stelde gouverneurs aan en gaf hen het recht om de wetten toe te passen en beperkte de middelen en de wijze van uitvoering niet, maar liet dat aan hen over. Sommige daarvan waren geschreven brieven die de sharia-regels zouden bevatten, maar niet de middelen of de wijze van hun uitvoering, en anderen kregen de opdracht om de sharia van Allah (SWT) toe te passen; zo stelde hij Amr Bin Hazm aan als gouverneur en schreef hem een brief, en hij stelde Mu’adh Bin Jabal aan en vroeg hem hoe hij zou rechtspreken, en daarna bevestigde hij de juistheid van zijn visie. Hij stelde ook ‘Itab b. Usayd aan als gouverneur om de sharia van Allah (SWT) toe te passen, en hij stelde mensen aan als gouverneurs op basis van de visie van hun geschiktheid om uit te voeren; het is overgeleverd.

As for the actions of the Messenger of Allah (pbuh) , he used to send governors to the districts and order them to implement the Shari’ah rules upon the people. He also used to appoint civil employees in order to carry out the functions not to implement the laws. So for example he appointed governors and gave them the right to implement the laws and did not restrict the means and styles of implementation but rather left that to them. Some of them would be written letters which would include the Shari’ah rules but not the means or style of their implementation and others would be ordered to implement the Shari’ah of Allah (swt); so he appointed Amr Bin Hazm as governor and wrote him a letter and he appointed Mu’adh Bin Jabal and he asked him how he would rule, and then he confirmed the correctness of his view. He also appointed ‘Itab b. Usayd as a governor in order to implement the Shari’ah of Allah (swt), and he used to appoint people as governors based upon the view of their suitability to execute; it is narrated.

.أَنَّ عِمْرَانَ بْنَ الْحُصَيْنِ اسْ تُ عْمِلَ عَلَى الصَّدَقَةِ، فَ لَمَّا رَجَعَ قِيلَ لَهُ: أَيْنَ « الْمَالُ ؟ قَالَ: وَلِلْمَالِ أَرْسَلْتَنِي؟ أَخَذْنَاهُ مِنْ حَيْثُ كُنَّا نَأْخُذُهُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ » وَوَضَعْنَاهُ حَيْثُ كُنَّا نَضَعُه.

“Imran bin Hussain werd aangesteld om de liefdadigheid (Sadaqah) en de armenbelasting (Zakah) te innen. Toen hij terugkwam, werd er tegen hem gezegd: 'Waar is het vermogen?' Hij zei: 'Was ik voor vermogen gestuurd? We hebben het genomen van de plaatsen waar we het gewoon namen in de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ, en we hebben het verdeeld op de plaatsen waar we het gewoon verdeelden.' (gerapporteerd door Ibn Maja en Al-Hakim die het authentiek verklaarden).

“Imran bin Hussain was appointed to collect the Sadaqah (Zakah). When he came back, it was said to him: 'Where is the wealth?' He said: 'Was it for wealth that you sent me? We took it from where we used to take it at the time of the Messenger of Allah (pbuh) , and we distributed it where we used to distribute it.” (reported by Ibn Maja and Al-Hakim that authenticated it).

Dit verschilt van de ambtenaren, aangezien hun rollen beperkt zijn en zij doen wat van hen wordt gevraagd. Bijvoorbeeld, de Boodschapper van Allah ﷺ stelde ‘Abd Allah Bin Rawaha aan als een taxateur die voor de Joden zou taxeren; met andere woorden, de opbrengst van gewassen schatten voorafgaand aan de oogst. Het wordt overgeleverd door Ahmad met een Sahih-keten van Jabir Bin ‘Abd Allah, die zei:

This is different to the civil employees, since their roles are limited and they do what is requested of them. For example, the Messenger of Allah (pbuh) appointed ‘Abd Allah Bin Rawaha as an estimator who would estimate for the Jews; in other words, estimate the yield of crops prior to harvest. It is reported by Ahmad with a Sahih chain from Jabir Bin ‘Abd Allah who said,.

كما فأقرهم رسول الله . أفاء الله عز وجل خيبر على رسول الله « كانوا، وجعلها بينه وبينهم، فبعث عبد الله بن رواحة فخرصها عليهم ثم قال لهم : يا معشر اليهود أنتم أبغض الخلق إلي، قتلتم أنبياء الله عز وجل، وكذبتم على الله، وليس يحملني بغضي إياكم على أن أحيف عليكم. قد خرصت عشرين ألف وسق من تمر فإن شئتم فلكم وإن أبيتم فلي. فقالوا: بهذا قامت السماوات والأرض قد أخذنا » فاخرجوا عنا.

“Allah gaf Khaybar aan de Boodschapper van Allah ﷺ als buit. De Boodschapper van Allah ﷺ bevestigde de Joden op de eerdere verdeling van de oogst tussen Hem en hen, welke vijftig procent voor elke zijde was. Hij stuurde vervolgens ‘Abd Allah b. Rawaha om de verdeling van de oogst te beoordelen. Toen hij klaar was, zei hij tegen hen: O Joden, jullie behoren tot de meest gehate onder mij; jullie hebben de Boodschapper van Allah ﷺ gedood, en jullie hebben tegen Allah gelogen. Maar dat zet mij niet aan om onrechtvaardig met jullie om te gaan. Ik heb twintigduizend ladingen dadels geschat, dus als jullie willen zijn ze voor jullie, of voor mij. Zij zeiden: Dit is wat de hemelen en de aarde ondersteunt, en dus accepteren wij het, dus laat ons met rust”. Hij stuurde ook verzamelaars voor de armenbelasting (Zakah) die het zouden innen en aan hem zouden overhandigen, en hij zou hen hun loon betalen, zoals overgeleverd door Bishr Bin Sa‘id Bin Al-Sa’adi Al-Maaliki die zei:

“Allah gave Khaybar to the Messenger of Allah (pbuh) as booty. The Messenger of Allah (pbuh) confirmed the Jews on previous crop division between Him and them which was fifty percent for each side. He then sent ‘Abd Allah b. Rawaha to assess the division of the crop. When he was finished, he said to them: O Jews, you are among the most hateful to me; you killed the Prophet (phuh)s of Allah, and you lied upon Allah . But it doesn’t promt me to deal unjustly with you . I have estimated twenty thousand loads of dates, so if you want they are for you, or for me. They said: This is what supports the heavens and the earth, and so we accept it, so leave us”. He also used to send collectors for the Zakat who would collect and deliver it to him, and he would pay them their wages, as narrated by Bishr Bin Sa‘id Bin Al-Sa’adi Al-Maaliki who said:

.عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ السَّاعِدِيِّ الْمَالِكِيِّ أَنَّهُ قَالَ: اسْتَ عْمَل نِي عُمَرُ بْنُ « عَلَى الصَّدَقَةِ، فَ لَمَّا فَ رَغْتُ مِنْ هَا وَأَدَّيْ تُ هَا إِلَيْهِ أَمَرَ لِي بِعُمَالَةٍ، فَ قُلْتُ:  الْخَطَّابِ إِنَّمَا عَمِلْتُ لِلَّهِ وَأَجْرِي عَلَى اللَّهِ، فَ قَالَ: خُذْ مَا أُعْطِيتَ، فَإِنِّي عَمِلْتُ عَلَى عَهْدِ إِذَا أُعْطِيتَ : فَ عَمَّلَنِي، فَ قُلْتُ مِثْلَ قَ وْلِكَ، فَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ رَسُولِ الل هِ » شَيْئًا مِنْ غَيْرِ أَنْ تَسْأَلَ فَكُلْ وَتَصَدَّقْ.

“Omar b. Khattab (vrede zij met hem) stelde mij aan als een verzamelaar van liefdadigheid (Sadaqah). Toen ik daarmee (de taak die mij was toegewezen) klaar was en ik dat aan hem overhandigde, beval hij mij om enige betaling (voor het werk) te accepteren. Ik zei: Ik heb deze plicht voor Allah uitgevoerd en mijn beloning is bij Allah. Hij zei: Neem wat aan jou is gegeven, want ik heb deze plicht ook uitgevoerd tijdens de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij stelde mij aan als verzamelaar en ik zei zoals jij zegt, en de Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen mij: Wanneer er aan jou iets wordt gegeven zonder dat je erom hebt gevraagd, (neem het dan aan), eet het en geef het als liefdadigheid (Sadaqah).” (overgeleverd door Muslim).

“Omar b. Khattab (ra) appointed me as a collector of Sadaqa. When I had finished that (the task assigned to me) and I handed over that to him, he commanded me to (accept) some payment (for the work). I said: I performed this duty for Allah and my reward is with Allah. He said: Take whatever has been given to you, for I also performed this duty during the time of the Messenger of Allah (pbuh) . He assigned me the task of a collector and I said as you say, and the Messenger of Allah (pbuh) said to me: When you are given anything without your begging for it, (then accept it), eat it and give it in charity.” (reported by Muslim).

Dus ‘Imran b. Husayn keurde het niet goed dat de heerser de armenbelasting (Zakah) opvroeg die hij van hem had verzameld, aangezien hij de wet van Allah (vrede zij met hem) had toegepast en deze aan degenen had gegeven die er recht op hadden, op dezelfde manier als hij dat deed op het moment dat hij was aangesteld door de Boodschapper van Allah ﷺ. Maar Busr b. Sa‘id was een ambtenaar die deed wat hem was opgedragen met betrekking tot het innen van de armenbelasting (Zakah), maar hij ondernam niet de uitvoering van de sharia-regels. Dienovereenkomstig is het verschil tussen de daden van de heerser en de daden van de civiele ambtenaar duidelijk gemaakt. Dus de daden van de heerser zijn de uitvoering van de sharia, met andere woorden, de heerschappij, macht en autoriteit, en de daden van de civiele ambtenaren zijn het verrichten van handelingen en niet de uitvoering van de wetten, en daarom behoren zij niet tot de heerschappij, maar maken zij slechts deel uit van het bestuur.

So ‘Imran b. Husayn disapproved of the ruler requesting the Zakat that he had gathered from him, since he had implemented the law of Allah (saw) and given it to those who had right over it in the same way he used to at the time he was appointed by the Messenger of Allah (pbuh) (saw), but Busr b. Sa‘id was an employee who did what he was assigned to do with respect to collecting the Zakat but he did not undertake the implementation of the Shari’ah rules. Accordingly the difference between the actions of the ruler and the actions of the civil employee has been made clear. So the actions of the ruler are the implementation of the Shari’ah, in other words, the rule, power and authority, and the actions of the civil employees are to undertake the actions and not the implementation of the laws, and so they are not from the rule but rather they are only part of the administration.

Daarnaast is het verschil tussen de handelingen van de heerser zelf duidelijk geworden, aangezien daar onder valt het bestuur dat de uitvoering van de sharia-regels en de uitvoering van de rechtspraak is, en niemand het recht heeft om deze handelingen te verrichten behalve degene die is aangesteld met het recht om te regeren volgens de toegekende positie. En onder de handelingen van de heerser vallen de stijlen en middelen die worden gebruikt om de uitvoering te bereiken, en deze maken deel uit van het bestuur, en deze hoeven niet voor de heerser te worden gedefinieerd en hij hoeft niet terug te verwijzen naar degenen die hem hebben aangesteld. Integendeel, zijn aanstelling als heerser geeft hem het recht om de middelen te gebruiken die hij oordeelt en de stijlen die hij wenst, zolang degenen die hem hebben aangesteld geen specifieke stijlen en middelen voor hem hebben gespecificeerd, in welk geval hij gebonden zou zijn aan wat voor hem is gespecificeerd. Met andere woorden, zijn aanstelling als heerser geeft hem het recht om de bestuurlijke handelingen uit te voeren, zolang er geen bestuurlijke systemen in werking zijn die afkomstig zijn van degenen die hem het recht om te regeren hebben gegeven, in welk geval hij die systemen zou volgen.

In addition, the difference between the actions of the ruler himself have become clear, since amongst them is the rule which is the implementation of the Shari’ah rules and the implementation of the judgements, and no one has the right to do these actions except for the one who is appointed with the right to rule according to the position given. And amongst the actions of the ruler are the styles and means used in order to achieve the implementation, and these are part of the administration, and these do not have to be defined for the ruler and he does not need to refer back to those who appointed him. Rather his appointment as a ruler gives him the right to use the means that he considers and the styles that he wants as long as those who appointed him did not specify specific styles and means for him, in which case he would be obliged by what was specified for him. In other words his appointment as a ruler gives him the right to carry out the administrative actions as long as there are not administrative systems in place originating from those who gave him the right to rule, in which case he would follow those systems.

Bijgevolg is het duidelijk dat de betekenis van gecentraliseerd bestuur het uitoefenen van de autoriteit is, met andere woorden, de implementatie van de sharia, en niemand bezit die autoriteit tenzij deze aan hem is verleend door de moslimgemeenschap (Ummah), waardoor deze aan hem is beperkt en wordt uitgeoefend door degenen aan wie hij deze verleent. De betekenis van gedecentraliseerd bestuur is dat de aangestelde heerser niet verplicht is om in bestuurlijke zaken te verwijzen naar degenen die hem hebben aangesteld; hij voert deze daarentegen uit volgens zijn eigen inzicht. En dat is vastgesteld op basis van de realiteit van het bestuur zoals vermeld in de teksten van de sharia, en op basis van de handelingen van de Boodschapper ﷺ bij het aanstellen van de heersers. Dit is het bewijs voor dit artikel.

Consequently, it is clear that the meaning of centralised rule is the carrying out of the authority, in other words, of the implementation of the Shari’ah, and no one possesses that authority unless he was given it by the Ummah and so it is restricted to him and is exercised by whoever he gives it to. The meaning of decentralised administration is that the ruler who has been appointed does not have to refer to those who appointed him in the issues of administration; rather he carries them out according to his opinion. And that is established from the reality of the rule as has been mentioned in the Shari’ah texts, and from the actions of the Messenger (pbuh) in appointing the rulers. This is the evidence for this article.