Het bestuur is gecentraliseerd en de administratie is gedecentraliseerd.

The ruling is centralised and the administration is decentralised.

Dit artikel is opgesteld om een onderscheid te maken tussen de rechtsregel (Hukm) en het bestuur. Het verschil tussen deze twee is duidelijk vanuit twee invalshoeken: vanuit de realiteit van elk van hen en vanuit de handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ bij de benoeming van de gouverneurs (Wali) en de aanstelling van ambtenaren. Wat betreft de realiteit van elk van hen, hebben de rechtsregel (Hukm), de macht (Mulk) en de autoriteit (Sultan) dezelfde betekenis, namelijk de autoriteit die de wetten uitvoert. In het woordenboek Al-Muheet wordt vermeld dat "...Al-Mulk grootheid en Sultan is", en op een andere plaats "Al-Sultan is het bewijs en de bekwaamheid van Mulk", en op een derde plaats "Al-Hukm: het besluit... en Al-Haakim is degene die de Hukm uitvoert". Dit betekent dat de rechtsregel taalkundig het besluit betekent en de Haakim (heerser) taalkundig de uitvoerder van de rechtsregel is, en wat met de rechtsregel wordt bedoeld in dit artikel is de terminologische betekenis; de uitvoering van de wetten, met andere woorden, de macht, de autoriteit en de bekwaamheid van het bestuur. Of met een andere uitdrukking, de handeling van het leiderschap die de sharia de moslims heeft verplicht met de woorden van de Boodschapper ﷺ.

This article was drafted in order to separate between the rule and the administration. The difference between the two of them is apparent from two angles: from the reality of each of them and from the actions of the Messenger of Allah (pbuh) in the appointment of the governors (Wali) and the assignment of civil employees. As for the reality of each of them, the rule (Hukm), power (Mulk) and the authority (Sultan) have the same meaning, and that is the authority which implements the laws. It is mentioned in the Al-Muheet dictionary that “…Al-Mulk is greatness and Sultan”, and in another place “Al-Sultan is the proof and the capability of Mulk”, and in a third place “Al-Hukm: the decree…and Al-Haakim is the one who implements the Hukm”. And this means that the rule linguistically means the decree and the Haakim (ruler) linguistically is the implementer of the rule, and what is intended by the rule in this article is the terminological meaning; the implementation of the laws, in other words, the power, the authority and the capability of rule. Or by another expression, the action of leadership which the Shari’ah obligated upon the Muslims with the words of the Messenger (pbuh).

.» وَلا يَحِلُّ لِثَلاثَةِ نَ فَرٍ يَكُونُونَ بِأَرْضِ فَلاةٍ إِلاَّ أَمَّرُوا عَلَيْهِمْ أَحَدَهُمْ «.

.» وَلا يَحِلُّ لِثَلاثَةِ نَ فَرٍ يَكُونُونَ بِأَرْضِ فَلاةٍ إِلاَّ أَمَّرُوا عَلَيْهِمْ أَحَدَهُمْ «.

“Het is onrechtmatig voor drie mensen in een onvruchtbaar gebied om niet een van hen als hun leider aan te stellen,” overgeleverd door Ahmad via ‘Abd Allah Bin Amr, en de handeling van leiderschap is de autoriteit die wordt gebruikt om onrecht te voorkomen en geschillen te beslechten, of met andere bewoordingen: de heerschappij is het voogdijschap van de autoriteit die wordt vermeld in Zijn (SWT) woorden.

“It is unlawful for three people in any barren land not to appoint one of them as their leader” reported by Ahmad through ‘Abd Allah Bin Amr, and the action of leadership is the authority which is used to prevent injustice and to settle disputes, or by another expression the rule is the guardianship of the authority mentioned in His (swt) words

“O jullie die geloven, gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper ﷺ en degenen onder jullie die gezag hebben.” (TMQ 4:59) en Zijn (SWT) woorden

“O you who have believed, obey Allah and obey the Messenger (pbuh) and those in authority among you.” (TMQ 4:59) and His (swt) words

“Maar als zij het hadden teruggebracht naar de Boodschapper ﷺ of naar degenen met gezag onder hen.” (TMQ 4:83), wat de onderneming is om zaken praktisch te besturen. Dit is de realiteit van het bestuur. Hierop gebaseerd zijn het voogdijschap over de autoriteit, het leiderschap en de macht het bestuur, en alles wat daarmee niet overeenkomt wordt beschouwd als administratie. Bijgevolg wordt wat de kalief en de leiders, van de gouverneurs en werkers, doen met betrekking tot het beheren van de zaken van de mensen door het toepassen van de sharia-regels en de juridische uitspraken, beschouwd als het bestuur; alles wat zij of anderen doen van degenen die zijn aangesteld uit het volk of door de kalief, wordt beschouwd als administratie. Dienovereenkomstig is het verschil tussen het bestuur en de administratie duidelijk geworden.

“But if they had referred it back to the Messenger (pbuh) or to those of authority among them.” (TMQ 4:83), which is the undertaking of practically governing matters. This is the reality of the rule. Based upon that, the guardianship of the authority, the leadership and the power are the rule, and anything else is considered to be administration. Consequently, what the Khalifah and the leaders from the governors and workers do in terms of managing the affairs of people by implementing the Shari’ah rules and the legal judgments is considered to be the rule; anything else from what they or others do from those who were appointed from the people or by the Khalifah is considered to be administration. Accordingly the difference between the ruling and administration has become obvious.

De sharia gaf de regel zoals beschreven aan de kalief die door de moslimgemeenschap (Ummah) was gekozen, of de leider (Ameer) die door hen was gekozen, dus door de keuze van de moslimgemeenschap (Ummah) voor de leider (Ameer) of door haar eed van trouw aan de kalief, wordt de kalief of de leider (Ameer) degene die het recht op het bestuur heeft, of het bestuur is voor de kalief of de leider (Ameer). Niemand anders kan het bestuur overnemen, tenzij het aan hen door hem is gegeven, en op deze wijze is het bestuur gecentraliseerd. Met andere woorden, het bestuur is aan de moslimgemeenschap (Ummah) om aan een persoon, kalief of leider (Ameer), te geven, en door hen het bestuur te geven door de eed van trouw of door selectie of verkiezingen, wordt het bestuur van hem, en op dat moment geeft hij het recht om te regeren aan wie hij maar wenst en heeft niemand anders het recht om te regeren, tenzij hij het aan hen geeft. Dienovereenkomstig wordt het duidelijk dat centralisatie van het bestuur de beperking van het recht op het bestuur is tot degene die door de moslimgemeenschap (Ummah) is geselecteerd, waarbij hij automatisch recht heeft op het bestuur. Niemand anders heeft automatisch recht op het bestuur; integendeel, zij verkrijgen het doordat het aan hen wordt verleend door iemand anders, en zij zijn met betrekking tot deze toestemming beperkt door tijd, plaats en situatie, en in dat geval geeft de realiteit van de regeling aan dat het gecentraliseerd is en dat de centralisatie ervan noodzakelijk is.