De Staat is niet toegestaan om privaat eigendom over te dragen naar publiek eigendom, aangezien publiek eigendom wordt bevestigd door de aard en het kenmerk van rijkdom en niet door de mening van de Staat.

The State is not permitted to transfer private property into public property, since public property is confirmed by the nature and characteristic of wealth and not by the opinion of the State.

Het bewijs zijn de woorden uit de algemeen aanvaarde overlevering van de Boodschapper ﷺ via Abu Bakra:

The evidence are the words from the agreed upon narration of the Messenger (pbuh) through Abu Bakra:

. إِنَّ دِمَاءكَُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَ رَامٌ كَحُرْمَةِ يوَْمِكُمْ هَذَا فِي بلََدِكُمْ هَذَا « »... فِي شَهْرِكُمْ هَذَا .

. إِنَّ دِمَاءكَُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَ رَامٌ كَحُرْمَةِ يوَْمِكُمْ هَذَا فِي بلََدِكُمْ هَذَا « »... فِي شَهْرِكُمْ هَذَا .

“Geen twijfel mogelijk! Jullie bloed, jullie eigendommen en jullie eer zijn voor elkaar heilig, net zoals de heiligheid van deze dag van jullie, in deze (heilige) stad van jullie (Mekka), in deze maand van jullie”, wat algemeen is en iedere persoon omvat, en daarom is het verboden om het vermogen van een individu toe te eigenen, of hij nu moslim is of niet, behalve om een wettelijk vastgestelde reden. Daarom is het voor de Staat verboden om het vermogen van een individu in beslag te nemen, behalve om een reden volgens de sharia. Dienovereenkomstig is het voor de Staat verboden om het vermogen van een individu in bezit te nemen op basis van nut, of om het tot publiek eigendom te maken ten behoeve van de moslimgemeenschap (Ummah), aangezien de overlevering dat verbood en nut het niet toegestaan maakt, omdat de toestemming ervan een bewijs volgens de sharia zou vereisen. Men kan niet zeggen dat de imam dat kan doen als onderdeel van het besturen van de belangen van de moslimgemeenschap (Ummah), aangezien hij het recht heeft om de zaken te beheren. Dit komt doordat het beheer van de zaken het behartigen van de belangen van de mensen is volgens de regels van de sharia, en niet het behartigen van de belangen van de mensen volgens de mening van de kalief, en dus heeft de kalief geen enkele macht om toe te staan wat Allah (SWT) heeft verboden, en als hij dat doet, zou de handeling als onrecht worden beschouwd waarvoor hij voor de rechtbank zou worden gedaagd, en het vermogen zou aan de eigenaar worden teruggegeven.

“No doubt! Your blood, your properties, and your honor are sacred to one another like the sanctity of this day of yours, in this (sacred) town (Mecca) of yours, in this month of yours”, which is general and encompasses every person, and so it is forbidden to take the wealth of any individual, whether Muslim or not, except for a legislated reason. Therefore, it is forbidden for the State to take the wealth of any individual except for a Shari’ah reason. Accordingly, it is forbidden for the State to take the wealth of any individual into its possession on the grounds of benefit, or to make it public property for the benefit of the Ummah, since the narration forbade that and benefit does not make it permitted, as its permission would require a Shari’ah evidence. It cannot be said that the Imam can do that as part of governing the interests of the Ummah since he has the right to manage the affairs. This is because the management of the affairs is the undertaking of the interests of the people according to the Shari’ah rules, and not the undertaking of the peoples’ interests according to the opinion of the Khalifah, and so the Khalifah has no power at all to permit whatever Allah (swt) forbade, and if he did so the action would be considered an injustice which he would be taken to court for, and the wealth would be returned to its owner.

Op basis hiervan is datgene wat nationalisatie wordt genoemd, in geen enkele vorm afkomstig uit de sharia, aangezien indien een eigendom de aard en het kenmerk van publiek eigendom had, het de Staat verplicht zou zijn om het tot onderdeel van het publieke eigendom te maken, en zij daar geen keuze in zou hebben; dit zou dan niet als nationalisatie worden beschouwd, maar eerder de aard en het kenmerk van het eigendom betekende dat het in werkelijkheid deel uitmaakte van het publieke eigendom, en het zou de Staat verboden zijn om toe te staan dat het privébezit was. Voor zover het eigendom echter toebehoorde aan een individu en niet de aard of het kenmerk van publiek eigendom had, dan zou het de Staat verboden zijn om het te nationaliseren, en indien zij dit toch zou doen, zou zij voor de rechter worden gebracht en het eigendom aan de eigenaar zou worden teruggegeven. Dit is omdat de Boodschapper van Allah ﷺ het gezouten land terugnam van Abyad Bin Hammal nadat hij het aan hem had geschonken, zodra duidelijk werd dat het niet uitgeput was.

Based upon this, what is called nationalisation is not from the Shari’ah in any shape or form, since if a property had the nature and characteristic of public property then it would be obligatory upon the State to make it part of the public property, and it would have no choice in that, and so this would not be considered nationalisation but rather the nature and characteristic of the property meant that it was in reality part of the public property, and it would be forbidden for the State to allow it to be privately owned. As for if the property was owned by an individual and did not have the characteristic or nature of public property, then it would be forbidden for the State to nationalise it, and if it did so it would be taken to court and the property would be returned to its owner. This is since the Messenger of Allah (pbuh) took the salted land back from Abyad Bin Hammal after he had granted it to him, once it became apparent that it was not depleted.