Het overbrengen van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) is de fundamentele taak van de Staat.

Conveying the Islamic Da’wa (call to Islam) is the fundamental task of the State.

Dit artikel is opgesteld omdat het overbrengen van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) naast een plicht voor de moslims ook een plicht voor de Staat is. Hoewel het overbrengen van de oproep tot de islam deel uitmaakt van de implementatie van de sharia in de relaties, en hoewel het een sharia-regel is die de Staat moet implementeren zoals de individuele moslim dat doet, wordt het beschouwd als de basis waarop haar relaties met andere staten zijn gebouwd. Met andere woorden, het is de basis waarop het gehele buitenlandse beleid van de Staat is gebouwd. Daarom is het overbrengen van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) de belangrijkste taak van de Staat.

This article has been drafted because as well as being an obligation upon the Muslims, conveying the Islamic Da’wa is also an obligation upon the State. Although conveying the call to Islam forms a part of the implementation of Shari’ah in the relationships and although it is a Shari’ah rule that the State must implement as the individual Muslim does, it is considered as the basis upon which its relationships with other states is built. In other words, it is the basis upon which the whole of the State’s foreign policy is built. Therefore, conveying the Islamic Da’wa is the State’s main task.

Het bewijs dat het overbrengen van de oproep tot de Islam een plicht is, wordt weerspiegeld in de woorden van Allah (SWT).

The evidence that conveying the call to Islam is an obligation is reflected in the words of Allah (swt).

“En deze Koran is aan mij geopenbaard, opdat ik u daarmee waarschuw en eenieder die het bereikt.” (TMQ 6:19); wat betekent: om eenieder te waarschuwen die deze Koran bereikt. De waarschuwing is dus aan jullie moslims, en het is tevens een waarschuwing aan hen aan wie jullie het overbrengen; het is daarmee een uitnodiging aan hen om het namens de Boodschapper van Allah ﷺ over te brengen. Met andere woorden, het is niet alleen een waarschuwing aan jullie, maar eerder een waarschuwing aan jullie en aan allen die de Koran bereikt. De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And this Qur'an was revealed to me that I may warn you thereby and whomever it reaches.” (TMQ 6:19); meaning to warn whoever this Quran reaches. Hence, the warning is to you Muslims and it is also a warning to those whom you convey it to; thus, it is an invitation to them to convey it on behalf of the Messenger of Allah (pbuh) . In other words, it is not only a warning to you but rather a warning to you and to all those whom the Quran reaches. The Messenger of Allah (pbuh) said:

. نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِي فَحَفِظَهَا وَوَعَاهَا وَأَدَّاهَا، فَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرِ « » فَقِيهٍ، وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْ قَهُ مِنْه .

. نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِي فَحَفِظَهَا وَوَعَاهَا وَأَدَّاهَا، فَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرِ « » فَقِيهٍ، وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْ قَهُ مِنْه .

“Moge Allah een dienaar (van Hem) doen bloeien die mijn woorden hoort en ze onthoudt, begrijpt en overbrengt. Er zijn mensen die kennis hebben maar geen begrip, en er kunnen mensen zijn die kennis overbrengen aan degenen die er meer begrip van kunnen hebben dan zijzelf.” (in Musnad Al-Shafi’i via ‘Abd Allah Bin Mas’ud). Allah (SWT) zei ook.

“May Allah cause to flourish a slave (of His) who hears my words and memorize, perceive, and conveye them. There are those who have knowledge but no understanding, and there may be those who convey knowledge to those who may have more understanding of it than they do.” (in Musnad Al-Shafi’i through ‘Abd Allah Bin Mas’ud). Allah (swt) also said.

“En laat er uit jullie een gemeenschap [ontstaan] die oproept tot het goede.” (TMQ 3:104), en het goede is de Islam. Hij (SWT) zegt ook.

" And let there be [arising] from you a nation (a band of people) inviting to [all that is] good.” (TMQ 3:104), and the goodness is Islam. He (swt) also says.

"En wie spreekt er beter dan degene die tot Allah oproept en rechtvaardig handelt en zegt: 'Ik behoor ongetwijfeld tot de moslims'?" (TMQ 41:33), met andere woorden, tot de religie (Deen) van Allah. Al deze teksten geven aan dat het overbrengen van de oproep tot de Islam verplicht is, en deze verplichting is algemeen en omvat zowel de Staat als de moslims als geheel.

" And who is better in speech than one who invites to Allah and does righteousness and says, "Indeed, I am of the Muslims."" (TMQ 41:33), in other words, to the Deen of Allah. All of these texts indicate that conveying the call to Islam is obligatory and this obligation is general and encompasses the State as well as the Muslims as a whole.

Wat betreft het feit dat het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) de belangrijkste activiteit van de Staat moet zijn, het bewijs hiervoor is afgeleid uit de woorden en daden van de Profeet ﷺ. Hij zei.

As for the fact that conveying the Da’wa must be the State’s main activity, its evidence is derived from the words and actions of the Prophet (pbuh). He said.

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَي ؤُْمِنُوا بِي وَبِمَا جِئْتُ « » بِهِ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا، وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَي ؤُْمِنُوا بِي وَبِمَا جِئْتُ « » بِهِ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا، وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

“Ik ben bevolen te strijden tegen mensen, totdat zij getuigen dat er geen god is dan Allah, en geloven dat ik Zijn Boodschapper ﷺ ben en in alles wat ik heb gebracht. En wanneer zij dit doen, zijn hun bloed en hun bezit voor mijn deel beschermd, behalve waar het door de wet gerechtvaardigd is, en hun zaken berusten bij Allah.” (Overeengekomen, met de bewoording van Muslim). Al-Bukhari rapporteerde van ‘Urwah B. Al-Ja’d van de Profeet ﷺ:

“I have been commanded to fight against people, till they testify to the fact that there is no god but Allah, and believe in me (that) I am the Messenger (pbuh) (from the Lord) and in all that I have brought. And when they do it, their blood and riches are guaranteed protection on my behalf except where it is justified by law, and their affairs rest with Allah.” (agreed upon, with the wording from Muslim). Al-Bukhari reported from ‘Urwah B. Al- Ja’d from the Prophet (pbuh) :

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى ي وَْمِ الْقِيَامَةِ « .

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى ي وَْمِ الْقِيَامَةِ « .

“Er is goedheid in de voorlocks van paarden tot de Dag der Opstanding.” en het paard is een verwijzing naar het voortbestaan van de verplichting van jihad. Daarnaast is jihad niet beperkt tot de vraag of de leider rechtvaardig of immoreel is, aangezien het ook duidt op het voortduren van de jihad met zowel de rechtvaardigen als de immorelen, zolang zij moslim zijn. Al-Bukhari gebruikte deze overlevering als bewijs voor het voortduren van jihad met de rechtvaardige en de immorele leider, toen hij een sectie maakte met de titel “Hoofdstuk: Jihad gaat voort met de rechtvaardige en de immorele vanwege de woorden van de Profeet ﷺ”.

“There is goodness in the forelocks of horses till the Day of Resurrection.” and the horse is an allusion to the continuation of the obligation of Jihad. Additionally, Jihad is not restricted to whether the leader is righteous or immoral since it also indicates the continuation of the Jihad with the righteous and immoral as long as they are Muslim. Al-Bukhari used this narration as evidence for Jihad continuing with the righteous and the immoral leader when he separated a section with the title “Chapter Jihad Continues with the Righteous and the Immoral due to the words of the Prophet (pbuh).

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى يَ وْمِ الْقِيَامَةِ «.

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى يَ وْمِ الْقِيَامَةِ «.

“Er is goedheid in de haren van de paarden tot de Dag der Opstanding.” Ahmad gebruikte het ook als bewijs op dezelfde wijze als Al-Bukhari. En op dezelfde wijze is het overgeleverd door Said Bin Mansur via Anas, die zei dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei.

“There is goodness in the forelocks of horses till the Day of Resurrection.”. Ahmad also used it as an evidence in the same manner as Al-Bukhari. And in the same manner, it is reported by Said Bin Mansur through Anas who said that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ، لا ي بُْطِلُه « » جَوْرُ جَائِرٍ وَلا عَدْلُ عَادِلٍ .

. وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ، لا ي بُْطِلُه « » جَوْرُ جَائِرٍ وَلا عَدْلُ عَادِلٍ .

“En jihad zal continu worden uitgevoerd vanaf de dag dat Allah mij als een Profeet ﷺ heeft gezonden tot de dag dat het laatste lid van mijn gemeenschap zal vechten tegen de Dajjal (Antichrist). De tirannie van een willekeurige tiran en de rechtvaardigheid van een willekeurige rechtvaardige (heerser) zullen dit niet ongeldig maken.” Deze overlevering (Hadith) werd ook overgeleverd door Abu Dawud en Al-Tirmidhi gaf er geen commentaar op. Dus het bevel om te vechten totdat degenen die zich verzetten zeggen dat er geen god is dan Allah en dat Muhammad de Boodschapper van Allah ﷺ is, dient als bewijs voor de verplichting om de oproep tot de Islam te verspreiden namens de Staat. Het feit dat deze verspreiding, wat jihad is, voortduurt totdat het laatste deel van de moslimgemeenschap (Ummah) met de Dajjal vecht, is een bewijs dat de constante activiteit van de Staat jihad is die niet onderbroken mag worden. De twee overleveringen samen geven aan dat de oproep tot de Islam een constante handeling is die niet onderbroken mag worden; daarom is het de belangrijkste plicht, omdat de belangrijkste plicht de handeling is die constant wordt uitgevoerd onder alle omstandigheden en zonder enige onderbreking.

“And Jihad will be performed continuously since the day Allah sent me as a Prophet (pbuh) until the day the last member of my community will fight with the Dajjal (Antichrist). The tyranny of any tyrant and the justice of any just (ruler) will not invalidate it”. This Hadeeth was also narrated by Abu Dawud and Al- Tirmidhi didn’t comment on it). So the order to fight until those who resist say that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), serves as evidence about the obligation of conveying the call to Islam upon the State. The fact that this conveying, which is Jihad, is ongoing until the last of the Ummah fights the Dajjal is evidence that the State’s constant activity is Jihad that is not permitted to be disrupted. The two narrations together indicate that the call to Islam is a constant action that is not to be interrupted; therefore, it is the main duty because the main duty is the action that is constantly performed under all circumstances and without any disruption.

Bovendien bevond de Boodschapper van Allah ﷺ zich in een constante staat van jihad sinds hij zich in Madinah vestigde tot hij deze wereld verliet, en jihad was de voornaamste activiteit. De rechtgeleide kaliefen kwamen na hem en volgden in zijn voetsporen, waarbij zij jihad als hun belangrijkste plicht beschouwden. Dus de Staat die de Boodschapper van Allah ﷺ stichtte en leidde, ondernam jihad als haar belangrijkste plicht; toen hij ﷺ vertrok, werd de Staat geleid door de kaliefen uit de onder de Metgezellen, en op dezelfde wijze was de belangrijkste taak van de Staat jihad. Daarom is het bewijs dat het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) de belangrijkste taak van de Staat is, afgeleid van de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de Metgezellen.

Besides, the Messenger of Allah (pbuh) was in a constant state of Jihad ever since he settled in Madinah until he departed this world and Jihad was the main activity. The rightly guided Khulafaa’ came after him and followed in his footsteps assuming Jihad as their main duty. So the State that the Messenger of Allah (pbuh) founded and headed undertook Jihad as its main duty; when he (saw) departed, the State was headed by the Khulafaa’ from among the Companions and similarly the State’s main task was Jihad. Therefore, the evidence stipulating that conveying the Islamic Da’wa is the State’s main task is derived from the Sunnah and the Ijma’ of the Companions.

Daarnaast bracht de Boodschapper van Allah ﷺ de oproep tot de islam (Da’wah) over sinds Allah (SWT) hem als Profeet ﷺ heeft gezonden totdat hij deze wereld verliet. Hij was het staatshoofd in Madinah en sinds hij zich daar vestigde, maakte hij zijn buitenlandse beleid de belangrijkste activiteit en het centrale aandachtspunt van de Staat. De ondernomen activiteiten varieerden van invallen, expedities, het verzamelen van inlichtingen en het sluiten van verdragen. Al deze activiteiten waren voor het doel om de islam en de oproep tot de islam (Da’wah) aan alle mensen over te brengen. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ de kracht van de Staat en haar vermogen voelde om de oproep tot de islam (Da’wah) internationaal over te brengen, stuurde hij tegelijkertijd twaalf gezanten naar twaalf vorsten om hen uit te nodigen tot de islam, onder wie de koningen van Perzië en Rome. Muslim rapporteerde van Anas Bin Malik:

Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) used to convey the call to Islam since Allah (swt) sent him as a Prophet (pbuh) until he departed this world. He was the Head of State in Madinah and since he settled there he made his foreign policy the main activity and the State’s focus of attention. The activities undertaken ranged from raids, expeditions, intelligence gathering and signing treaties. All these activities were for the sake of conveying Islam and its Da’wa to all people. When the Messenger of Allah (pbuh) sensed the strength of the State and its ability to convey the Da’wa internationally, he dispatched twelve envoys simultaneously to twelve monarchs inviting them to Islam, amongst them the Kings of Persia and Rome. Muslim reported from Anas Bin Malik:

. كتَبَ إِلَى كِسْرَى وَإِلَى قَ يْصَرَ وَإِلَى النَّجَاشِيِّ وَإِلَى كُلِّ جَبَّارٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ « » يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ تَ عَالَى .

. كتَبَ إِلَى كِسْرَى وَإِلَى قَ يْصَرَ وَإِلَى النَّجَاشِيِّ وَإِلَى كُلِّ جَبَّارٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ « » يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ تَ عَالَى .

“De Profeet ﷺ van Allah schreef naar Chosroes (Koning van Perzië), Caesar (Keizer van Rome), Negus (Koning van Abyssinia) en elke (andere) despoot, waarbij hij hen uitnodigde tot Allah, de Verhevene”. Toen hij tevreden was over de macht van de Staat binnen het Arabisch Schiereiland en over de verspreiding van de oproep tot de islam (Da’wah) onder de Arabieren en mensen begonnen de religie (Deen) van Allah (SWT) in grote getale te aanvaarden, richtte Hij (SWT) zich op het veroveren van de Romeinen; daarom vonden de veldslagen van Mu’ta en Tabuk plaats. Dit dient ook als bewijs dat het overbrengen van de oproep tot de islam (Da’wah) een verplichting is voor de Staat en dat dit haar belangrijkste taak is.

“The Prophet (pbuh) of Allah wrote to Chosroes (King of Persia), Caesar (Emperor of Rome), Negus (King of Abyssinia) and every (other) despot inviting them to Allah, the Exalted”. When he was satisfied about the might of the State within the Arabian Peninsula and about the spread of the Da’wah among the Arabs and people started to embrace the Deen of Allah (swt) in droves, he (swt) looked towards conquering the Romans; hence, the battles of Mu’ta and Tabuk took place. This also serves as evidence that conveying the Da’wa is an obligation upon the State and that it is its main task.